Zeepaardje

“Odette, dit moet je even zien,” roept mijn collega. Ik ben aan de wandel, op zoek naar een antwoord of misschien juist wel een vraag. Op mijn werk weet ik dat nooit helemaal zeker. Mijn collega pakt haar telefoon, opent de fotobibliotheek en toont een afbeelding van een schitterend houten zeepaardje.

“Ik moest meteen aan je denken,” zegt ze vrolijk. Op mijn armen verschijnt kippenvel. Van vreugde, absoluut. Ik vind het namelijk een bijzonder groot compliment dat wanneer familie, vrienden en collega’s ergens een afbeelding van een zeepaardje zien, ze ogenblikkelijk aan mij denken en dat ook met mij delen. Dat raakt me en ontroert me.

Een paar jaar geleden kwam het zeepaardje in mijn leven, of eigenlijk al eerder. Laten we zeggen: in 2015 was het bewust. Tijdens een van de trainingssessies met de Ondernemingsraad van het ziekenhuis waar ik werk, maakte ik opnieuw kennis met het zeepaardje. Tijdens een gezamenlijke oefening mochten we een dierenkaart trekken. Mijn hand bleef hangen boven drie afbeeldingen: eentje met honden, een kaart met een aap erop en kaart met een zeepaardje.

De graterige lelijkheid van het beestje met zijn puilogen trof me ogenblikkelijk, net als bij mijn eerste kennismaking, ergens in de jaren ’70 van het toen nog antieke aquarium in Artis. Toch ging er tegelijkertijd een grote aantrekkingskracht van het diertje uit. Hij leek iets sierlijks, bijna gracieus uit te stralen, alsof het tegen me wilde zeggen: “kijk mij eens?” Een slogan die niet eens bij mijn persoonlijkheid in de buurt komt.

Op de voorkant van het kaartje stond: “Door onze uiterlijke verschijning en doordat we anders zijn, vallen we op. Wij staan voor wie we zijn.” Op de achterkant van het kaartje werden de eigenschappen van het zeepaardje omschreven. Het vrouwtje dat het mannetje bezwangert. De lelijke maar zo handige krulstaart, bedoeld als symbool van onverzettelijkheid, om zich in tijden van woeste onderwaterstormen van de zee, vast te zetten aan waterplanten. Zeepaardjes hebben geen tanden en geen maag. Vanwege hun uiterlijk worden ze niet aantrekkelijk gevonden, als prooi.

Ik kon de eigenschappen en dat anders zijn voor mezelf niet zo goed plaatsen, mijn collega’s herkenden het wel. Het werd een bijzondere trainingssessie en het zeepaard maakt sindsdien deel uit van mijn leven. Op 29 februari 2016 liet ik een tattoo van een zeepaardje op mijn pols zetten. Schrikkelzeepaard.

Twee lijntjes en een stip geven me een blijvende herinnering aan het feit dat ik bijzonder ben, ook al geloof ik dat zelf niet altijd. Het feit dat anderen ogenblikkelijk aan mij denken wanneer ze -waar dan ook- een zeepaardje zien, stemt me daarom dankbaar.

Het geeft mij een warm gevoel dat ik een beetje in de harten van de mensen om mij heen zit gebakken.

Nb: doordat ik de afbeeldingen krijg opgestuurd weet ik helaas niet of er beeldrecht op rust. Herkent u zich als eigenaar van de afbeelding? Laat in dat geval een reactie achter, dan verwijder ik de afbeelding.

 

1 gedachte op “Zeepaardje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.