Dimensie

Drie weken geleden ging ik over naar een nieuw jaar. Een nieuwe tijd, want ik werd vijftig. Een mijlpaal. Fantastisch, vijftig betekent voor mij thuiskomen bij mezelf.

Daarnaast speelde er iets bijzonders mee: in tegenstelling tot andere jaren was het dit jaar uitzonderlijk beeldschoon weer. Dat is gek want ik ervaar niet vaak mooi weer op mijn verjaardag. Meestal grauw het grijs en regent het, soms hagelt het compleet met storm en/of sneeuw.

Vijftig is tijd voor nieuw en tegelijk was er geen tijd om afscheid te nemen van het oud. Ik had vrijaf genomen, had een vol programma voor mezelf gemaakt omdat ik intuïtief wist dat de week erop anders zou verlopen. Genieten nu het nog kon. Naar de kapper zou ik, vervolgens zou ik naar een museum en ik wilde graag eens een schoonheidsbehandeling ondergaan en zo waren er nog wat zaken.

Van mijn gezin kreeg ik een digitale camera, om op een ludieke manier een fotografisch geheugen op te bouwen. Manlief bleek ook vrijaf te hebben genomen. Ter plekke besloot ik dat de kapper kon wachten en mijn programma kon ook best een ander keertje. Manlief en ik vertrokken naar zee, met de kleine auto, ingeladen met de honden, gewapend met mijn nieuwe camera plus een goed humeur. Het was beeldschoon weer, het ijzige diepblauw in de lucht was feestelijk getooid met engelenveertjes. De zee toonde zich bijzonder aquamarijn, mijn lievelingskleur.

Ik schoot onnoemelijk veel foto’s, om te proberen en – naar ik nu vermoed-  te kunnen teren, voor later. Manlief en ik besloten ter plekke, terwijl we aan de koffie met gebak zaten,  om zulke uitstapjes vaker spontaan te ondernemen. Het leek ons heerlijk om vaker te genieten van zo’n dag zoals het opkwam. Meer gebruikmaken van vrije tijd. Samen. Zo schaars!

Allebei hebben we niet geweten dat het voorlopig ons laatste uitstapje was. Vanaf 12 maart zijn er maatregelen op het werk afgekondigd: om en om werken we thuis en op kantoor. Mijn atletiekclub heeft haar deuren gesloten en vanaf 16 maart zit Nederland collectief binnen.

Uiteraard mag ik niet mopperen want ik mag nog naar buiten, ik kan nog op verschillende dagen naar mijn werk. Ook kan en mag ik nog hardlopen. En toch voel ik me regelmatig niet in orde, verdrietig, in de rouw. Drie weken alleen hardlopen begint zijn sporen achter te laten. Het feit dat ik niet spontaan een vriendin kan opzoeken of kan dwalen langs de Amsterdamse grachten en parken geeft me een onbestendig, lusteloos gevoel. Ik weet het, het zijn slechts luxeproblemen van mijn geest, die zich gevangen voelt. Mijn hart  bonkt onrustig, zij spreekt nu eenmaal niet de taal van het verstand en gelukkig leert zij steeds duidelijker haar mening te ventileren.

Mensen zijn geboren om contact te maken, verbinding te ervaren. Wanneer we dat niet vinden, gaat het mis, raken we ontheemd, depressief, verslaafd of nog erger. Wanneer we een gesprek voeren willen we zíen hoe onze woorden worden ervaren en beleefd. We willen de voorhoofdspieren kunnen tellen, wanneer onze gesprekspartner in een lachstuip schiet. We willen peilen of de glimlach die getoond wordt ook met de ogen wordt uitgevoerd. De mens, de homo sapiens, als natuurlijk verbindingsofficier vanuit hart en nieren.

Hoewel ik elke dag geraakt wordt door de vele bijzondere, warme en liefdevolle initiatieven die mensen in deze bijzondere tijd samen of alleen ondernemen, om het leuk te hebben en te houden met en voor elkaar, overvalt de stilte mij regelmatig.

Oorverdovend nestelt zij zich als ongenode kraker in mijn bovenkamer, brutaal de ruimte opeisend binnen de stille, leeggevallen verbindingsloze hoekjes in mijn hoofd.

2 gedachten over “Dimensie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.