Kijken

Ik zie dingen die niemand ziet. Een collega die ongelukkig is, een vriendin die een nieuwe bril op heeft en de buurvrouw die haar haar ineens anders draagt. Doodgewoon, ik weet niet beter. Zo ben ik bedraad. Een subtiel verschil valt me direct op. Meestal zeg ik er iets van.

Onlangs liep ik een rondje hard, in de uitbundig bloeiende polder, door het Twiske. Bij het uitlopen, ter hoogte van de molen, bij een klein bruggetje gebeurde het. Er groeide een ieniemieniepiepschutterig vergeet-me-nietje, ze was dwars door het hardhout gegroeid. Van binnen schrok ik. Bijna had ik haar verpletterd. Ik ging op de knieën met mijn telefoon in de aanslag. Voorzichtig legde ik het bloempje vast.

Even later liepen er twee wandelaars. “Wat fotografeerde u nou,?” vroeg de dame nieuwsgierig. “Een vergeet-me-nietje,” antwoordde ik, licht gegeneerd. De mevrouw keek me wat meewarig aan, ontdekte inderdaad een bloempje, dacht aan klaver. Tot ze ook door de knieën ging. “Verrek, je hebt gelijk,” zei ze.

“Dat ziet niemand,” vervolgde ze. Samen liepen ze keuvelend verder. Kippenvel kroop over mijn armen en benen, tot over mijn wangen. Het kwartje viel. Geraakt door de prachtige boodschap achter deze drie woorden. De kunst. Het talent. Míjn talent.

Ik zie het wanneer niemand anders het ziet, doordat ik mens en dingen zonder filter zie, anders kijk. Ik zie jou wanneer niemand anders jou ziet. Ik zie mogelijkheden die anderen niet zien.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.