Vertrouwen

Ik heb de buitenbank verplaatst, zodat ik zit ‘s avonds wat langer in de zon kan verblijven. Toen ik gisteravond mediteerde, nam ik in mijn ooghoek (ik heb mn ogen niet altijd dicht tijdens het mediteren) een kleine beweging waar vanuit de rijkelijk bloeiende kamperfoelie.

Een klein bruin vogeltje scheerde over mijn hoofd, richting garagedak, om vervolgens druk te gaan staan kwetteren tegen een ander exemplaar, dat zich op het schuurdak had genesteld. Mijn hart maakte een klein sprongetje; ik kon nog net een ferme jubeljuich binnen houden.

Hoezo heb ik geen zelfvertrouwen? Zolang de familie winterkonink mij en mijn mijn huis en haard voldoende vertrouwt om voor de vierde keer op rij mijn terras uit te kiezen als broedplaats om een nieuw gezin te stichten, zit het wel snor. Blijkbaar straal ik voor hen voldoende rust en vertrouwen uit om terug te keren. Dat raakt me en ontroert me diep.

Ik verheug me op het zachte gepiep van de jonge kuikens en op de drukke kwetter vergaderingen van vader en moeder vogel over het weekmenu. Ik zie uit naar de vlieglessen die er komen, hoewel ik weet dat ik tegen die tijd meestal huil vanwege het naderend afscheid. En ik weet ook dat er net als ieder jaar een kuiken tussen zit die het eerst niet lijkt te redden, maar die met een beetje extra tijd, liefde en wat aandacht iets later dan de rest, ook uitvliegt.

(Foto dateert uit juni 2019, met het kuiken dat wat meer tijd nodig had)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.