Anna

Het gouden uurtje. Het moment tussen uit het werk thuiskomen en aan het koken slaan. Nog even uitstel, even nog zitten, met mijn benen opgetrokken op de buitenbank. In de tuin heerst volop leven.

Mijn twee harige dochters komen uitbundig blaffend ter begroeting aangerend. Mijn mannen steken vanuit de sloot hun hand op, sleutelen nog wat verder aan ons bootje, de Ms Anna. Onze schippersvlet, in 2010 in ons leven gekomen. De eerste jaren mocht ze op haar kop in de trailer in de voortuin staan. Het was een raar gezicht, maar wel effectief gezien de vele regen die op die manier buiten de boot viel. Daarnaast hadden we helemaal geen tijd voor een boot, aangezien we toen nog druk aan het verbouwen waren. Na afronding van dat betonsprookje werd het tijd om Anna aan te pakken.

Ze werd grondig geschuurd, geslepen, beklopt, geverfd en er werd een motor in haar buik geplaatst. Een Farymann, een dieseltje. Na enkele jaren noeste arbeid werd  Anna in de zomer van 2014 feestelijk te water gelaten. In Amsterdam-Noord, met een scheepskameel. Tot het moment suprême wist ik niet dat het bestond en dat het een soort kraan was, waarmee boten in- en uit het water kunnen worden geheveld. Zo ook onze Anna.

Met Anna kon je vaak pret hebben. Helaas niet altijd, want net als onze autoklassieker had ook zij regelmatig kuren en motorpech. Maar als ze er zin in had, was ze niet te houden. Genieten op het water is niet te vergelijken met iets doen op land. Met zachte dieselplofjes trokken we  langs velden vol koolzaad, die zover onder water lagen dat de graslanden meedeinden op het ritme van de boeggolf. Natuurlijk tuften we op een rustig tempo. Onze Anna was immers de jongste niet, daarnaast wisten we dat je een diesel nooit moet aanjagen en langzaam varend ziet een mens immers zoveel meer.  Bovendien waren we te gast in de natuurlijke habitat van de weidevogels.

Kroos kon ze niet verteren, onze Anna. Dat merkten we in Broek in Waterland. Terwijl de slootjes smaller en ook groener werden, zagen we een lichte rookpluim ontstaan aan de achterkant van de boot. De zachte plofjes veranderden plots in een luid protesterend geratel. Even voor de kerk kwamen we stil te liggen. Op slag vluchtte ik de boot uit, geen zin in gesleutel, gemopper en gedoe. Ik had genoeg foute herhalingen in mijn hoofd rondspoken over autopech.

In de Kerk besloot ik er een schietgebedje op te wagen, liefst bij Antonius, die ik niet kon vinden. Toen op zoek naar Maria, die eveneens schitterde in afwezigheid. Ik begreep er niets van maar snapte wel dat mijn schietgebedje niet gedaan kon worden. Een kleine omzwerving aan de buitenkant van de kerk leerde me, dat het om een hervormde kerk ging. Het raadsel van Antonius en Maria was daarmee in een klap opgelost. De oplettende lezer mist mogelijk een Jezus in dit verhaal; het spijt me te moeten berichten zonder iemand te willen beledigen maar die zoek ik nooit in een kerk. Mea culpa.

Na een zacht Onze Vader te hebben gepreveld (ja, ik ken mijn klassiekers) keerde ik redelijk gerustgesteld terug naar de boot, die inmiddels iets verder richting kroosvrij water lag te dobberen in het zonnetje. De mannen waren druk doende met sleutelen. Het kroos was al uit de overloop van de motor gevist, het wier uit het zeefje gehaald (er is een naam voor dit onderdeel maar ik weet dat niet) en de leidingen werden weer schoongespoeld met kroosvrij water. Voort konden we.

In de jaren erna werd Anna door zoonlief gebruikt als vervoermiddel van en naar de kanoclub. Later nog als route-uitzetter, bij kanotoertochten of wedstrijden. Inmiddels is zoon 21 jaar, wordt er nog licht gekanood maar Anna ligt vaker aan de kant dan dat ze pruttelt.  In verband daarmee gaat Anna ons verlaten. Haar bankjes zijn gepoetst en gelakt, het stuurroer is opgeknapt, de metertjes zijn nagekeken en de cilinders werden vervangen. Er moet nog iets aan de koppeling gebeuren en de dynamo is nog licht eigenwijs. Ik hoor wat schakelaars klikken en ik hoor een licht gegier.

“Kom op meid, je kunt het,” fluister ik zachtjes. Na drie pogingen bereikt mij een vertrouwd geluid. Zachte dieselplofjes, de onmiskenbare hartslag van onze Anna.

3 gedachten over “Anna

  1. Soms denk ik wel eens dat jouw oudste man bewust iets kiest waar hij lekker aan kan sleutelen. 😣 Dat Anna, met een liefhebbende schipper aan het roer, nog maar vaak in de polder mag pruttelen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.