Spuitgast

Zonder tandjes, in de wissel. Zo ziet onze Anders eruit. Het doet me deugd en verdriet tegelijk. Ons mechanische kind, onze Volvo 164 met zijn kuren en zijn buien. Diep van binnen weet ik heus wel dat het goed komt maar mijn ogen durven nog niet op die wetenschap te vertrouwen.

In 2011 kwam hij in ons leven. We waren nog aan het verbouwen, onze Volvo 940 station (Lars) was een bijvangst voor de Belastingdienst geworden qua gewicht en dus kozen we voor een klassieke auto, want wegenbelastingvrij. Het leek een goede besparing gezien de verhoging van de hypotheek met die verbouwing. Negen jaar en wat reparaties verder kunnen we gerust stellen dat onze Anders geen enkele besparing heeft opgeleverd. Daarentegen heeft zijn bestaan ons de afgelopen jaren verrijkt met talloze belevenissen.

In 2012 onderging Anders een metamorfose. Het beton van onze verbouwing was amper opgedroogd en project Klassieker werd een feit. Met een zeildoek boven de garagedeuren gespannen werd onze wagen geschuurd, geplamuurd en opnieuw gespoten. Hij werd als nieuw. Hij kreeg een gastank in zijn buik om ook het tanken leuk te houden en zodoende tuften we Europa rond.

Waar we kwamen keek men vertederd, wanneer we langszij zoefden. Soms met een kano op het dak, tijdens Franse vakanties, en dan ook nog een karretje erachteraan. We bleven natuurlijk Nederlands, met alles mee van thuis. Het leverde vaak mooie gesprekken op met medeweggebruikers. Onze zoon koestert warme herinneringen aan de auto; hij beleefde nagenoeg dezelfde jeugd als zijn ouders want geen gordels achterin. Inmiddels heeft hij zelf zijn rijbewijs en neemt hij zijn verkering mee naar zee, in de klassieker.

Na negen jaar heeft Anders er verschillende kuren en revisies opzitten (motorisch is hij inmiddels spiksplinternieuw en zo rijdt hij ook). Tot onze schrik merkten we, dat er roest door de verf bladderde, door zwakke punten die we in 2012 niet hebben gezien. Roest en rot verkopen niet lekker en dus staat het mechanische kind wederom in de blokken, ditmaal op een echte brug.

Ja, u las het goed. Verkopen. Wanneer hij klaar is gaat het echt gebeuren: dan nemen we afscheid van Anders. De huidige tijd vraagt om een zuinige auto en hoezeer we ook van hem houden, onze Anders praktiseert nog altijd geen Prinsjesdag. Door het technische team alhier is nog onderzocht of er mogelijkheden bestaan om Anders om te bouwen naar elektrisch, maar helaas, dat is nog een brug te ver.

Tot die tijd staat hij op zijn sokken, kaal en wel. Het gaf me een mooie gelegenheid om zijn onderkantje eens te fotograferen. Gewoon, omdat het nu nog kan. En omdat ik die B30E zescilinder-in-lijn-liggende-motor nooit meer zó beeldschoon en brandweerrood in beeld krijg.

2 gedachten over “Spuitgast

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.