Hommel(les)

Sinds de overgang is ingetreden lijk ik wel een beetje zwanger af en toe. Serieus.

Mijn hormonen zijn regelmatig verkeerd afgesteld en dat veroorzaakt kortsluiting. Soms is het huilen geblazen, of juist lachen. Soms hyperventileer ik en op andere momenten is mijn thermostaat stuk. Heel af en toe denk ik dat ik dement wordt, doordat ik veel dingen vergeet. Mijn taille groeit, evenals mijn geweten.

Vanmorgen even een boodschap gedaan. Mijn ding gedaan (een hypothecair dingetje aangetekend verzonden) en hup weer naar huis. Niet helemaal want eerst vond ik nog mooie tuinkussens. En een fijn katoenen hemmetje, met kant.

Eenmaal buiten gekomen, zag ik een hommeltje op een betonnen trap voor zijn (of haar) leven vechten. Op de rug gelegen, niet in staat om om te draaien want doornat geregend door een eerdere hoosbui, die ik blijkbaar met het hommeltje had gedeeld.

Ik kon zo gauw niets vinden om het beestje om te draaien. In Coronatijd is niets immers zeker, ook niet om beet te pakken. Mijn handen zijn me heilig. Ik sloeg mijn ogen op, deed een schietgebedje dat de hommel het zou redden en ik stapte door, verscheurd door een knagend geweten.

Halverwege het zebrapad brak mijn oogwater. De sluizen openden en er was geen ontkomen aan, ik moest omdraaien. Dit kon niet. Een onschuldig hommeltje achterlaten in de wetenschap dat ik het wist. Dat het er lag, vechtend voor zijn (of haar) bestaan.

Nogmaals keek ik om me heen, wat kon ik gebruiken als oppak instrumentarium? Op die momenten blijkt toch, dat wanneer de nood het hoogst is, de redding nabij is.

Een milkshakedekseltje werd de redding van mijn geweten én die van het hommeltje. Ergens prettig dat mensen hun troep op straat kwakken; op die manier ontstaan mogelijkheden voor onvoorziene reddingsoperaties.

Voorzichtig schepte ik het hommeltje op het dekseltje en plantte hem vervolgens in een droog stukje plantsoen, onder een struik. Dankbaar strekte het hommeltje zijn vleugels. Helaas had ik geen suikerwater bij me, noch de middelen om dat ter plekke te maken. Ik besloot dat deze zonde mij vast zou worden vergeven.

Het milkshakedekseltje gooide ik natuurlijk in de afvalbak. Ik wierp een laatste blik onder de struik en werd gadegeslagen door een nog steeds opdrogend hommeltje, dat krachtig aan rekken en strekken was. Het zag er levendig uit.

Met een opgelucht gemoed en een licht hart fietste ik naar huis, samen met mijn tuinkussentjes en mijn hemmetje.

Soms is het leven heerlijk simpel.

1 gedachte op “Hommel(les)

  1. Ik lig hier in een deuk vanwege dat geweten. Heeft die wondertas van jou niet van die mooie vakjes voor bankpasjes enz.
    Nog mazzel dat het geen schaap was, dat had je niet gered met een plastic dekseltje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.