Oudjaarsrapport (2010)

Vandaag ontdekte ik een oude blogpost uit 2010, waarin ik het jaar als rapport samenvatte. Tien jaar later is alles zo anders en tegelijkertijd is heel veel hetzelfde gebleven. Gelukkig.

Oudjaarsrapport 2010

Zo op de grens van oud en nieuw wordt een mens altijd wat weemoedig. Heb ik het goed gedaan of kon het beter? Wat is er terecht gekomen van alle zaken die ik me in 2009 had voorgenomen? Voornemen, voorgenomen, het is me een woord.

Voornemens zijn, dat heeft allengs iets plechtigs. Voornemens zijn voelt als een belofte. Als het inlossen van een oude schuld. Het is maar, hoe je het bekijkt of opvat. Of hoe je jezelf opvat of bekijkt. Laat ik het eens dichtbij houden, bij mezelf. Voornemens zijn, betekent evalueren ofwel mijn jaarlijkse rapport. Mijn overgangsrapport. In dat rapport staat vaak hetzelfde hoor, net als vroeger op school. “Zou beter kunnen luisteren”. “Heb wat meer geduld”. Sommige dingen veranderen nu eenmaal nooit.

Ook staan er elk jaar weer zesjes op, zeventjes ook, maar verder dan dat kom ik niet. Tja, ik zal mezelf  eens op waarde schatten. Laat een ander dat maar doen, mezelf waarderen vind ik moeilijk. Laten we eens zien, hoe mijn rapport er dit jaar uit ziet. Men neme:

Taal.
Hoewel ik niet gezegend ben met enige vorm van zelfvertrouwen moet ik mij toch bezigen, dat ik mijn taal aardig onder de kunst heb. Soms sla ik wartaal uit en soms gebruik ik verre van nette taal, doch door het geheel genomen kan ik mijn weg aardig inslaan –of ik geef er een draai aan – met taal. Vreemde taal spreek ik ook. Geef mij een borrel en ik spreek ogenblikkelijk raar.
Voor het vak taal geef ik mezelf een dikke 7.

Rekenen.
Dat vind ik nu een typisch, lastig vak. Ik loop nog wel eens langs Het-Mooiste-Paar Schoenen-Ooit. Of langs Die-Ene-tas. Of Dat-Truitje. Waarin Ik Ook-Eens-een-Leuk Decolleté. Bij die zaken wordt rekenen ineens toch een lastig vak. Een maand duurt altijd langer dan mijn salaris. En dat ligt niet aan de salarissen in de gezondheidszorg, maar aan mij.

Rekenen met het Lot is ook moeilijk. Het Staats-, Kras- Postcode- of ander lot is gauw gekocht, doch het Lot rekent altijd weer genadeloos af. Het lot zint mij niet en mijn portemonnee ook niet. De maandelijkse loterij is net als een menstruatie: het lijkt warm, maar het verloop is telkens weer pijnlijk en vervelend. Het vak rekenen wordt een 5. Met een eervolle vermelding: “volgend jaar beter.“

Maatschappijleer.
Sta ik op goede voet met mijn medemens? Ben ik verdraagzaam? Gelijktijdig stel ik mezelf de vraag, of ik wel door één deur kan met mezelf. Ik weet het niet. Ik vind het soms lastig. De denkruimte in mijn hoofd is groot en ik kan er gemakkelijk verdwalen. Opgesloten in mezelf, tegen mezelf kwetterend. Gênant soms. Ik voer pitte gesprekken en discussies met mij en ik ben het niet altijd met me eens. Ik kom er ook niet altijd uit met mij. Hoe kan ik het dan eens zijn of eruit komen met iemand anders? Evenwel geef ik me voor dit vak toch een zesje. Geen onvoldoende, want ik doe mijn best. Heus. En volgend jaar word ik veertig plus, dat telt vast mee.

Godsdienst
Ik ben te eigenwijs om te geloven volgens de regels van een kerk. Van enige kerk, wel te verstaan. Ik geloof er niet in. Niet op die manier, met mannen of vrouwen in lange gewaden die mij vertellen wat ik mag en vooral vertellen wat ik niét mag. De ongelijkheid, het klassenverschil tussen geestelijken en “gewone” gelovigen, de patjepeeërs, die niks mogen maar alles moeten.

Mijn Godsdienst zou Liefde zijn, voor elkaar, het leven en de betrokkenheid naar de medemens. Mijn geloof zou Hoop en Vriendschap zijn. Geloof in Trouw. Geloof in mijzelf en in de ander. Geloof in goede omgang met elkaar, soms met pittige en pijnlijke discussie, doch altijd bedoeld om samen beter te worden.
Met dat inzicht geef ik mezelf een mooie 7.

Al met al vind ik, dat ik het in 2010 best aardig heb gedaan. Ik heb het aangedurfd om een blog aan te maken. Om mijn zielenroerselen live en direct op het Internet te gooien. Soms met hartkloppingen, in angstige verwachting van Kritiek, soms bruisend van geluk en energie, die vrijkwam als ik mijn stukje tot Best Leuk en Hilarisch was geweest.

Kortom: 2010 krijgt van mij een 7 -.  Daar mag ik trots op zijn. Met de taal zit het wel goed. En dat rekenen, nou daar zoek ik dan volgend jaar wel een goede boekhouder voor. Dan wordt het nog wat.

En met de reparatie van de fundering van ons huis, later volgend jaar wordt er gelijk een nieuw levens vak geïntroduceerd, namelijk Omgangskunde. Jazeker. Ik zal in 2010 omgaan met funderingsmensen, met betonwerkers, met financiële mensen van de bank, en waarschijnlijk ook nog met gemeentemensen.
Daarvoor heb ik heel wat les- en vlieguren omgangskunde en diplomatie voor nodig. En koffie natuurlijk. Dat wil ook nog wel eens helpen. Ook moet ik op goede voet blijven met mijn buren. Die moeten het per slot van rekening ook nog leuk vinden, dat geboor, gezaag en getril van heipalen.

Oh wacht. Zij moeten ook.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.