Floating space

Sinds januari volg ik  “wat beweegt jou” bij Paulien Haakma. Het is een serie workshops waarin ik in bewegingsoefeningen ervaar hoe ik mijn eigenheid vormgeef, in ontelbaar kleine bewegingen.

Waar ik in 2020 via “Lef om te stralen” op een geestelijke manier en door schrijven meer van mezelf (terug) vond, leer ik dat nu op een ander manier, namelijk via beweging. De workshops zijn een mix van embodied learning, systemisch werk en dansimprovisatie.

Uiteraard verliep dit in het begin ronduit oncomfortabel (hoe sta ik erbij, lijkt het ergens op, waar ga ik heen). Het verbaasde mij vooral, dat toen we de ruimte mochten ontdekken, dat ik me niet in mijn hoofdkantoor bevond, maar in de slaapkamer van mijn ouders en mijn bewegingen vooral ook kinderlijk aanvoelden, hetgeen systemisch dan weer klopte.

Zes weken verder beweeg ik inmiddels gemakkelijker en verras ik mezelf met de ontdekking dat ik mijn beweging niet alleen dynamiek kan meegeven maar dat er onderhuids ook systemiek (schrijf je dat zo?) meeloopt. Blijkbaar viel er ook nog een lichamelijke versie van mezelf te ontdekken. Ik vind dat een geweldig mooi en leerzaam proces.

De afgelopen week mocht ik tussen Open mind, Open heart en Open will (Theory-U) bewegen. Ik verbaasde mezelf, door heerlijk in het onderste bochtje te blijven bewegen, in ‘t hoekje dat niet-weten heet, in de wetenschap dat ik er nog een tijdje mag blijven rondhangen. Het is dát  bochtje van de U, die mij laat proberen en waarbij ik terug mag vallen via de “doe-maar-watteritis” glijbaan die ik er zelf heb neergelegd. De baan die veilig genoeg voelt om ’t nog eens en dan nu iets hoger te proberen. ’n Beetje keutelen in het niets. Testen, proberen, vallen, flateren , improsiveren (nee, dat staat er niet fout, ik verzin het net). Comfortabel en wel.

Binnenkort lanceer ik mezelf lekker uit de bocht. Met Fijnbedraad. Voor de niet-wetende hooggevoelige mens die net als ik eerder deed,  in RONDjes blijft lopen. Zichzelf wijsmakend dat ze niks voorstellen, niks kunnen en “maar wat doen”.

Toevallig is dat mijn specialiteit. #doemaarwatteritis. Ik heb geleerd dat wanneer  “gewoon maar iets doen” uit je hart komt, dat ’t vuurwerk geeft. Dat ’t knettert en vonkt. Sterker nog, ik heb er een categorie van gemaakt. Doe-maar-watteritis is pure kunst, als je het (h)erkent.

En vandaag beweeg ik lekker door, via  Floating in space.

Vrij soepel, mag ik wel zeggen.