Los

Een nazomerse dag. Een gouden streep van de late namiddagzon schijnt naar binnen. Ze verspreidt een Zwanenmeer van stofdeeltjes, elk met een eigen uitvoering. Binnen is het behaaglijk, maak ik thee van gember en schijfjes sinaasappel. Ik voed mijn Yin, ter voorbereiding op de komende winter. 

Het keukenraam kijkt uit op de tuin. De herfst is in volle bloei, getuige de kleurenexplosie. Seizoen kleuren als goudgeel, goudbruin en dieprood wisselen elkaar af met hier en daar een laatste restje groen. Ook de grond is inmiddels bontgekleurd door afgevallen blaadjes, naaldjes en grote takken. Zachtjes wiegen de knotwilgen boven de sloot, op het ritme van de herfstwind, die door de kachelpijp buldert. In het gras liggen schadegevallen van de storm die gisteravond de hazelnootboom teisterde. Tot mijn schrik is ze nagenoeg kaal gewaaid.

Helemaal achterin de tuin, staat de krentenboom, de levensboom uit mijn tuin, zielig en hangerig te zijn. Vorige week waren haar blaadjes nog rood, gemengd met wat tinten  kopergoud, na vannacht heeft ze nagenoeg alleen haar dunne takken nog over om mee te zwaaien. Hoewel ik het kleurenspel van de herfst prachtig vind, betreur ik het verlies van het botanische leven.

Diep van binnen weet ik dat dat niet zo is. De natuur weet als geen ander hoe ze omgaat met de cirkel van het leven. Herfst betekent los mogen laten, een beetje afsterven en naar binnen keren zodat er stilte en ruimte ontstaat, waarin iets nieuws mag groeien. Voor mij is het ook tijd geworden om los te laten. Ik mag afscheid nemen van zaken en patronen die me niet meer dienen, die mij zwaarmoedig en niet mezelf maken.

De komende periode ga ik mijn glimlach herontdekken. Nee, ik ben of was niet depressief. Maar te lang liep ik in de schoenen van iemand anders, bewandelde ik het pad dat het mijne niet (meer) was.  En net als de bomen laat ik daarom alles wat me niet meer dient, wat me niet voedt, me geen vreugde geeft, los. Stap voor stap, handje voor handje. In de wetenschap dat ook ik naar binnen mag keren, zaadjes mag planten voor iets nieuws.

Terugkerend

Nog niet zo lang geleden meldde zich een meneer bij me aan de deur, met in zijn hand de nieuwste editie van het blad van de oudheidkundige
vereniging van Landsmeer.

Sinds ik richting de middelbare leeftijd schrijd, heb ik behoefte aan geschiedenis en wetenswaardigheden van het dorp waar mijn huis ooit stond en waar mijn vader opgroeide.

Ik werd lid van de oudheidkundige vereniging en daar hoort een driemaandelijks krantje bij. Soms ontdek ik foto’s van mijn grootouderlijk huis of van (over)grootouders. Ik raak telkens weer ontroerd. Voor mij zijn die foto’s een link naar een voor mij onbekende wereld die tot leven komt.

De meneer die het krantje kwam brengen, een nog frisse bejaarde, keek zo eens op het naambordje aan de voordeur.
Ik zei “Jazeker meneer, u bent zojuist een historisch oud-Landsmeersch pand genaderd.” Hij lachte wat verlegen naar het scheen, in zijn ogen een schalkse blik.

Ik legde uit, dat dit de voormalige bloemenwinkel was van de Zuid, uit Landsmeer. Die van Wolff. En dat ik daar weer familie van ben namelijk het kleinkind. Zonder verstand van bloemen, overigens.

“Dan was jouw vader Willem Wolff”, zei de man. Ogenblikkelijk gevolgd door het geluidje dat mijn vader altijd schijnt te hebben gemaakt als hij een borrel ophad.
“Helemaal goed,” antwoordde ik grinnikend.

“En dan was Jeanno dus jouw moeder”, zei de man met een brede grijns. Iets in de oogopslag van de man leek te verjongen.

Een kostelijk half uur lang heb ik
verhalen uitgewisseld over nu eens niet alleen mijn vader, maar ook over mijn moeder.

Uit Noord. Over Café de Meeuw, aan de Havikslaan. Waar mijn moeder een zeer geliefd persoon was. En volgens mij was het aan de meneer te zien nog steeds zo.

Bijzonder om zo eens een van de personen uit de geschiedenis van mijn moeder te mogen ontmoeten. Postuum kreeg ze de groetjes van Leo. De broer van Bennie, de aardappelman.

Zo waardevol dat deze verhalen de herinnering aan mijn moeder levend houden. Vertederend om te merken dat mijn moeder nog altijd een glimlach bij anderen teweegbrengt. Bijzonder om mijn moeder op deze manier te mogen leren kennen.

Spontaan, zoals mijn moeder was.