Odette Wolff
Odette Wolff

Sinds 2010 draag ik de naam Lettersmid. Ik schrijf over alles wat in mij leeft. Het liefst vind ik woorden die nog niet bestaan, waarbij ik me niet laat leiden door grammatica of spelling.

Contactengel

Zondag 21 juni, 2036. Een beetje zenuwachtig ga ik voor het glazen touchscreen zitten. Ik bestudeer mijn handen op haakjes en losse velletjes. Mijn vingertoppen, strammig en gerimpeld, controleer ik op restanten vettigheid. Zulks verstoort de communicatie, aldus mijn contactengel.

Wat nou als mijn vader niet reageert? En wat als de verbinding wegvalt? Per slot van rekening is de verbinding nog maar net geïnstalleerd, heel fragiel nog, nadat de mensheid in 2029 ontdekte dat er naast de zon nog een andere, een onuitputtelijke, energiebron bestond. Groen, dus zeer gewenst.

Die bron kon echter niet meteen worden ingezet, aangezien ze zo krachtig en tegelijk teer was, dat er nog veel research nodig was voor deze energievorm een mogelijkheid werd voor nieuwe vormen van communicatie tussen het hier en nu en het straks. Het nieuwe later. Verbinding met de verre eeuwigheid, zoals we die in 2022 nog noemden.

Zes jaar geleden, in juli 2016 vertrok er een bijzonder mens richting het land van het licht. Een communicatieman in hart en nieren. Zijn kennis over communicatie in zijn algemeenheid en zijn liefde voor de interactie tussen mensen nam hij met zich mee, samen met zijn vaardigheden over het opzetten van netwerken en community’s.

Vlak voor zijn overgang vroeg ik hem of hij bij aankomst, mits er mogelijkheden waren, liefst direct een community of communicatieplatform zou willen bouwen die zou lijken op wat we nu social media noemen. Een verbinding via licht, waarmee mogelijk communicatie tussen hier, nu en later zou kunnen ontstaan. Hij kon er vlak voor zijn overlijden nog vreselijk om lachen maar niks beloven.

De zon schijnt over de velden die zijn overgebleven na de grote verbouwing van de ringweg A10 in 2025, die inmiddels zesbaans boven de beplanting van de Amsterdamse velden zoemen. Mij maakt het niet uit; sinds kort ben ik met pensioen dus hoef ik niet meer elke dag met mijn zoefzeppelin op stap. Het geeft rust, hoewel het in mijn hoofd nog altijd spookt. Tja. Dat is gebleven.

Onrust in mijn hoofd: het kan ook niet anders op Vaderdag. Na bijna een halve eeuw is zijn overlijden nog altijd iets om bij stil te staan, te voelen. De zon bestrijkt mijn beeldscherm; volgens mijn contactengel zou ik nu mijn duim links onder op het scherm moeten leggen om contact te maken. Voorzichtig strek ik mijn kromgetrokken duim en plaats deze op het scherm, dat flauw opflakkert. Even later dooft het. Teleurgesteld trek ik mijn hand terug.

Even later voel ik een vers moment mijn hoofd binnenkomen en leg opnieuw de duim van mijn rechterhand linksonder op het beeldscherm en laat mijn vingers voor zover mogelijk, netjes uitwaaieren over het beeldscherm, zonder het te raken. Het beeldscherm licht op, kleuren vermengen zich van diep paars tot lila, naar helder wit. Om de contouren van mijn hand verschijnt een lichtblauw randje, dat meebeweegt wanneer ik mijn hand losjes over het scherm beweeg.

Vrijwel direct voel ik warmte door mijn hand stromen, die opwaarts stuwt richting mijn arm en via mijn schouder in mijn borstholte belandt. Mijn hart loopt over en even later voel ik de energetische liefde door mijn lichaam stromen. Het voelt vredig en ondanks dat de energie lijkt te kolken, voelt het uitermate rustig, sereen bijna.

De life-travel exchange device aan de rechterzijde van mijn touchpad, bedoeld om kennis en ervaring op te slaan gedurende het leven en dat op elk apparaat is aan te sluiten voor het uitwisselen van internationale ervaringen met anderen, vertalingen inbegrepen, knippert voortdurend als teken dat er verbinding is.

Het beeldscherm, onveranderd blauwachtig wit, toont beelden uit mijn hier en nu, vermengd met beelden uit een nu nog onbekende film waarin heel bekende personen uit mijn vroeger.

Op mijn gezicht verschijnt een glimlach. Het is mijn contactengel dus gelukt. Dat kan ook niet anders, nu hij zich al een tijdje tussen collega-verbindingsofficieren bevindt als Steve Jobs en Sir Albert Einstein.

Meer blogs:

Pijn

Daar komt Pijn om de hoek zetten. Ze klopt op de deur. Ik doe net of ik haar geklop niet hoor. “Sla

Breuk

Een houten gebouwtje, mijn oude kleuterschool. Het stond destijds op een hoek van de straat waar nu een onoverzichtelijk kruispunt ligt en

Cornelis

Sinds een week is Cornelis in mijn leven gekomen. Eerst heette hij Cornelia maar dat vond ik te statig voor zo’n cactus.

Word fan!

Select list(s)*

Loading