Doe jij al aan schatsnuiven?

Schatsnuiver

Het is één van mijn verworven titels, in dit leven. Ik ben er bijzonder trots op. Ik ben gelukkig met de kleine, gewone dingen. Ik poets het alledaagse graag een beetje op, zodat het gaat glimmen en jij het ook kunt zien en ervan kan  genieten.  

De kwaliteit om van ‘niets’ iets magisch te maken krijg ik vaak terug van mijn klanten. “Bij jou krijgt het gewone een beetje glans. Zo ga ik het doodgewone om me heen ook weer een beetje mooi vinden.”
Muziek voor mijn ziel.

Het werkt automatisch
Neem nou bijvoorbeeld een telefoonsnoertje. Niet zijnde het oplaadsnoertje maar het snoertje van de oortjes. De koptelefoon. Niks aan zou je zeggen: voor mij pure magie. 

Hoe super-de-luxe is het, wanneer je zoiets inplugt en daarmee ineens verstaanbaar wordt voor en bovendien handsfree mèt Andere Mooie Wezens kunt communiceren nadat je op wat knopjes hebt klikt?
Wie wil dat nou niet?

Naaldenzee
Nog een wonder: de naaldjes uit de dennenboom bij mijn buren. Nu het het oktober is geworden laten ze hun boom los en beginnen ze een eigen leven in mijn voortuin. Ze zijn één van de wereldwonderen in dit leven, want de meeste dennenbomen blijven immers intact. 

Wanneer ik over een tapijt aan naaldjes loop, probeer ik me voor te stellen op welke tak die naaldjes ooit hebben gewoond en welke wind ze fijner vonden wapperen.

Was het de zoete zuidoostenwind of toch de vlagerige zuidwester?  Welke miniatuurwezens hebben die naaldjes met hun pootjes beroerd? Beschut of beschermd, misschien? Wie hebben ze omhoog laten klimmen? (Of laten vallen)? 
Eindeloos, niet?

Schatsnuiven kun je leren
Misschien ben jij nu wel heel nieuwsgierig naar hoe dat werkt, schatsnuiven. Ik heb goed nieuws voor je:  het is te leren. Je hebt er weinig voor nodig, een beetje fantasie en een stief kwartiertje. 

Kijk maar eens tien seconden uit het raam. Misschien valt je meteen iets op. Of je irriteert je aan de vieze ramen, of aan de tuin die hoognodig winterklaar gemaakt moet worden. In dat geval mag je opnieuw beginnen.
Frisse blik 😉

Wees mild en heb geduld met jezelf. Sluit je ogen dan iets langer. Twintig seconden, misschien. Een minuutje? Jouw lijf geeft je een seintje. Wacht erop. Je lichaam weet de weg.

Wanneer je nu je ogen opent, doe je net alsof je voor de allereerste keer in je leven iets kunt zien. Hiervoor was je stekeblind en je hebt altijd in het donker geleefd.

Dat is de magie!
Bekijk nu hetzelfde raam of dezelfde ruimte eens alsof je het nog nooit hebt gezien. Je bent er nog nooit geweest.  Hoe zit het dan, met dat wapperende spinrag? Zou het misschien ook iets anders kunnen zijn? Het huis of misschien wel de planeet van een heus levend wezen? Een telecommunicatieboodschap van een ruimtewezen? Of een alternatieve boodschap van een van je huisgenoten? 

En dat venster hè…. Hoe erg zijn die strepen nou eigenlijk, op dat glas? Misschien heb je wel een liefdesverklaring van een slak gekregen omdat ie vindt dat jij er op maandagmorgen altijd zo prachtig uitziet. En jij staat zoiets af te lappen en weg te zemen. Hoe zonde is dat?
Kun je er zelf vanuit de binnenkant van het venster nog iets aan toevoegen? Misschien een zoen.
Kan jou het.

Verhalenvanger
De eerstvolgende keer dat je met het humeur van een donderscheet in je kamer rondloopt en je die zoen ziet, word je herinnerd aan je eigen vermogen om verhalen te verzinnen. En ga je de lol ervan inzien, en misschien wel nieuwe ontdekken. Schatsnuiven werkt als een goede verhalenvanger En zo is een goed verhaal nooit ver weg. 

Misschien ontdek je zo de wonderbaarlijke geschiedenis van het boomblaadje, dat aan een spinrag is blijven kleven. Wie z’n tentdoek was het eerder? Waar komt het helemaal vandaan gewaaid? Wie of wat heeft het gehuisvest of gekoesterd tegen de kou?

Voor je het weet ben je drie A-4 tjes verder. Wedden?
En zo niet, kom er dan gewoon bij mij over schrijven. Je bent meer dan welkom!  

Deze post delen?

2 reacties

  1. Ik begin morgenmiddag weer aan nieuw seizoen schrijfcursus, zin in. Wegens omstandigheden in de familie, mijn laatste en liefste tante overleed, stond de inspiratie even op een laag pitje, hopelijk komt daar snel verandering in. Tante werd 93, maar was zo’n jofel mens. Eerlijk gezegd nog nooit zo’n gezellige uitvaart meegemaakt. Zij had de regie tot het laatst. Zelfs over mijn afscheidswoordje dat ik deels nog met haar doornam. ‘Maak het maar niet te lang’, zei ze. Dat werd dus schrappen.

  2. Lieverd toch. Gecondoleerd met je tante. Wat bijzonder dat je zo lang een tante hebt gehad. Ik wens je een mooie rouw, lief mens. En natuurlijk alvast veel schrijfplezier in je nieuwe cursus, ben benieuwd welke vervolgverhalen er weer uit voortkomen.

Meer blogs

Ont-dekselen

Een tijdje geleden werd ik gevangen in een illustratie van Mariët van de Merwe. Haar illustratie van mij, compleet met lampekap als hoofddeksel raakte en

Lees verder »

Wat is nou eigenlijk écht raar?

Mijn eerste maanden zonder ziekenhuiswerk liggen achter me. Ik zag ernaar uit en tegelijkertijd miste ik mijn bijna dagelijkse fietstochtje ernaartoe. Het park vol treurwilgen,

Lees verder »

Dát kan toch niet?

Stel je voor dat je zou ontdekken dat je al goed bent, zoals je bent. Dat je leven bedoeld is om vrijuit te leven, je

Lees verder »

Wie kan sturen…..

Wanneer jij je verbindt met een waarde, kun je beter sturen in de richting van de JA en blijf je weg van de dingen die je niet meer wilt

Lees verder »