Eigen wijsheid

Tijd heelt, maakt verschil. Een maand geleden zag de wereld er heel anders uit. Donker, grauw en doorspekt met zwarte wolken. Nu, in januari, schijnt de zon en doet haar best de winter op een lente te laten lijken. Ik geniet. Met volle teugen.

Zojuist hebben mams en ik de buurt opnieuw verkend. Zij in de rolstoel, ik erachter. Andersom werkt het namelijk niet. Het was heerlijk om in de buitenlucht te vertoeven. We genoten van het zonlicht, dat onze hoofden aangenaam verwarmde. Heel even leek het of het voorjaar was geworden.

De rolstoel van mams is een binnen rolstoel. Zo’n ding met kleine wieltjes. Binnen uiterst handig tussen kast en tafel te manoeuvreren maar buiten is het apparaat eigenlijk niet te behappen. Ik moest dus flink mijn best doen om de uitdaging met een stoepje of een afrit aan te gaan.

Verderop in de wijk stonden twee auto’s waaronder een SUV, op de stoep geparkeerd. Ik besloot mams met rolstoel en al op het wegdek te laten afdalen, zodoende de geparkeerde vierwielers te ontzien. Halverwege ging het mis, de voorwieltjes bleven steken in de goot en mams gleed bijna voorover, zo vanuit de rolstoel. Met een flinke ruk kon ik de rolstoel weer achteruit trekken. Opgelucht bliezen we even later uit, op de stoep. Nog hijgend van de schrik en met nog steeds twee auto’s als alternatieve trottoirblokkade voor onze neus.

Plots stond er een grote meneer voor me. Nogal breed. Passend bij de SUV. Vriendelijk lachend bood hij aan zijn auto van de stoep te verwijderen. “Nou graag,” antwoordde ik. “Met een auto minder kom ik er wel langs, denk ik.” Niets daarvan, de meneer trok ook gelijk aan de bel bij zijn buurman en beiden parkeerden hun auto’s een stukje verderop, waarmee we vrij baan kregen.

Na een poosje flink duwen over het asfalt – de stoepen liet ik maar links liggen- kwamen we weer thuis. Met wat pijn en moeite kon ik mams via onze achterdeur weer naar binnen manoeuvreren. Even later lag hare majesteit weer prinsheerlijk in haar bed, warm toegedekt, met glinsterende oogjes. “Je bent me d’r eentje,” verzuchtte mams. “Zo’n onderneming voor een stief kwartiertje. Zoiets zou je grootmoeder ook hebben gedaan. Ze was net als jij een eigenzinnig mens, die altijd uitdagingen zag, in plaats van problemen.”

Zonder dat mams het ziet zucht ik maar even diep. Die eigengereidheid heb ik echt niet van mijn grootmoeder geërfd maar van een zekere generatie erna. En zorgen heb ik wel degelijk. Gelukkig kan ik goed puzzelen. Een goede eigenschap, die ik vast uit een andere generatie heb meegekregen.