Closed! (but not forever)
Achter deze deur lopen mensen in pyjama rond. Ze kalibreren innerlijke kompassen tussen de kaasfondue en de kerstballen door.
Voel je dat? Dat steekje?
Verdorie, hier had je bij kunnen zijn!
Terwijl jij dit leest, zitten anderen in een zacht flanelletje hun innerlijke kompas te kalibreren tussen de kaasfondue en de steengrill. Twee weken lang komen ze thuis bij wie ze al waren. Monitoren eigen klokjes, die ze precies vertellen hoe laat het is, zonder dat de buitenwereld z’n mening erdoor tettert.
Jij staat aan de verkeerde kant van de deur naar Winterkeren, te wiebelen op je sokken. Au.
Dat betekent: “Volgend jaar geen getreuzel bij de aanmeldknop.”
Goed nieuws:
Volgend jaar staat deze deur weer wijd open. En dan mag je met twee vingers tegelijk op die aanmeldknop beuken want dit wil je niet nóg eens missen.
Pelgrimeren in pyjama. Naar binnen keren. Dromen en mijmeren tussen de kerstkransjes en de vuurpijlen.
Geef mij je mailadres en ik beloof je dat je volgend jaar rond Sint-Maarten een seintje van me krijgt over de volgende ronde. Pinky promise.