Hier Jauneke. Das geel. In ‘t Frans.
Ik ben de vulpen van Odette. Geel van buiten, krokant afgebakken van binnen en vers teruggevonden.
Ik kampeerde in de keukenla en daardoor werd ik la stylo plume perdu. Twee maanden moest ik wachten tot ze eindelijk in dat laatje keek om een boodschappenbriefje te pakken. Nou daar was ik dus. Taraaaa! Niet dat ze me vergeten was, want ik hoorde wel vaak mijn naam. Maar ik kreeg natuurlijk precies dat laatje niet open met m’n punt.
Over mijn eigenaar
’t Is me d’r ééntje hoor, ons Odette. Ongeveer 1 meter 60. Of 58. Ongevéér dus hè? Dat ligt aan het jaargetijde, haar ruggenwervels en de stand van Mercurius.
Ze zegt op vrijdag ‘oui’, voelt op zaterdag of dat nog klopt en durft daar op zondag op terug te komen. Ou làlà! Ze flikt dat met energie. En die snap ik want sinds ik gevuld ben met aqua kleurige inkt hebben we de zon uit de lucht geschreven. Dit weekend vallen de buitjes. Denk dáár aan, als je je pluutje vergeet.
Odette kent rare combi’s. Ze eet rustig een broodje Nutella. Met fromage! En op vakantie hapt ze rustig krentenbollen weg, met salami. Voor haar volkomen logisch.
Nou moe, toedeloe.
Odette speelt eigenlijk altijd. Met alles wat langswappert. Ze kust de creatieve kikker in jou wakker, zodat jij een walsje kunt maken in plaats van een wandeling. Odette is een speels kind, verkleed in grote mensenkleren.
Ze leert je niet om te schrijven en ze kijkt ook je teksten niet na want daar wordt ze ongelukkig van. Maar als je op zoek bent naar woorden voor een richting waar je nog geen zicht op hebt of last hebt van belemmerende overtuigingen die je van de kern af houden, dan moet je bij Odette zijn.
Als zij de kern in het snotje krijgt gaat het knetteren.
Voicidelà,
Jauneke
PS: meer weetjes over Odette vind je hier
(En je kunt ook met haar mailen)
