In nacht zeven begon ik met dit gedicht van Susan Smit:
Net toen erbij horen bijna was gelukt,
ging de glans er vanaf
en begon die van je binnenste
aanlokkelijk te schitteren.
(Uit: De tweede helft van je leven)
Hoe toepasselijk bleek dit in de tweede helft van dit jaar. Net toen ik bij een bepaald clubje van ondernemers begon te horen, ging de glans eraf. Ik wilde bijvoorbeeld niet groeien aan de hand van (omzet)cijfers. Groei afmeten aan omzet werkt voor 80% van de ondernemers, maar ik begin te vermoeden dat dit voor de andere 20% (waaronder ikzelf) werkt het niet. Het is niet mijn drijfveer.
Bijna vijf jaar ben ik ondernemer waarvan twee jaar full time. Fijnbedraad wordt in december vijf en een ferme kleuter en dus groeit ze uit haar jurkje. Maar niet in cijfers.
Wanneer ik met de 80% groep in gesprek ga over mijn manier van ondernemen, groeien en hoe ik daartegen aankijk, hoe ik überhaupt tegen ondernemerschap aankijk, word ik meewarig aangekeken.
“Ben jij er zo een.”
Ja dus.
En toch begon het op een gegeven moment te knagen. Waaróm wilde ik niet groeien in mijn omzet? Wat als ik financieel meer voor mezelf én voor anderen kan betekenen? Waarom wilde ik mezelf niet gewoon lekker duizend euro per maand uitkeren? Of meer? Zou toch goddomme een prachtig salaris zijn? Het salaris wat ik netto verdiende als karduwoloog. Mooi rond bedrag.
En toch, iedere keer als ik probeerde om iets van mijn aanbod te professionaliseren of te automatiseren om “op te schalen”, bleek het een lege huls want dan zat IK er niet meer in. En als IK er niet in zit, is er geen uitwisseling en stroomt het niet.
Soms baal ik van mijn denkwijze. Ik zou bijvoorbeeld echt de hele wereld “de magie van aandacht” gunnen. Een speelweek waarin je elke dag een mail ontvangt met een uitnodiging om anders te kijken en te spelen met wat je tegenkomt, vanuit de vraag: “Waar gaat je aandacht naartoe en waar wil je dat het naartoe gaat?”
Ik kan er een platform voor bouwen. De speelweek in een automaatje gieten en ‘m voor vijf euro verkopen. Ik weet zeker dat er vijfhonderd mensen zijn die dit vanuit nieuwsgierigheid willen doen en zo kennismaken met mijn manier van werken.
Maar wil ik dat?
Ging verder nadenken. Wat als die vijfhonderd mensen dan allemaal ook Zin in je richting of Zin in je Bizznizz komen doen? Of misschien wel Langer komen Spelen?
Op papier lijkt dat fantastisch. Vijfhonderd keer maal 395 euro of zelfs 2500 euro. Kanonne! Dat zijn effe bedragen? Maar waar laat ik vijfhonderd mensen kalendertechnisch in een jaar?
Waar blijf ik dan?
Met die vraag ging ik wapperen in Groningen. Uitwaaien langs de Waddendijk, die toen ik er eenmaal liep, veel te lang was terwijl ik er zó naar uit had gezien. Sliep in de levensgenieter, een gezellige huifkar, die toch klein bleek terwijl ik ook daar heel erg naar uit had gezien. De heerlijke tuin waar ik kampeerde en uitkeek op de kerktoren, die bijna in de achtertuin gesitueerd was. De klok die sloeg, ook ’s nachts. Wat een heerlijkheid.
Twee dagen was ik thuis en toen ging ik spelen in Wijchen. Van koele Grunningse wolkenlucht naar warme zomerdagen. Solo-improvisatie, fooling. Spelen met wat zich in je aandient. uitspelen wat je bezig houdt en daarmee zijn, erbij durven blijven. Voelen dat je aardpakje (sorry lichaam) meerdere emoties tegelijk aankan. Dat je kunt lachen en huilen tegelijk, in nog geen tien minuten tijd en dat beiden even echt zijn.
Het was zo’n opluchting om weer terug te keren in dat lijf, dat aardpakje met al die emoties, dat lichaam wat ons in staat stelt om te ervaren hoe het is om mens te zijn in dit leven. Hoe het voelt om je knie te butsen. Hoe het voelt om je oor te schrammen. Hoe het voelt om ’s avonds te worden opgegeten door de vele muggen die er dan ook zijn.
Tot slot vertrok ik onverwachts (effe doorimproviseren) naar Valkenburg en Maastricht. Vroeg een teken, omdat ik vond dat ik al zolang geen mimosa van oma gehad had. Was er al : stond gewoon op de voorgevel van het hotel. Valken en buizerds vlogen over de ruïnes en het openluchttheater. Deze vogels staan voor kracht, visie, vrijheid. Overzicht, trots en een zuivere blik.
Juli dus: nacht 7, voorbereiding
Voorbereiding voor iets. Ja, wat? Daar ben ik nog niet over uit. Hoeft niet: maand acht staat voor de deur, overgang. Dus achteraf kan ik duiden waar het precies over ging. Dat is vroeg genoeg. Zo rol ik. Misschien gaat het over Winterkeren. Want net als Fijnbedraad wordt zij dit jaar óók vijf jaar: een schoolgaand kind, dat staat te springen om de wereld te ontdekken. Ze is geen klein schrijfreisje: dat was ze nooit. Ze is een oude ziel.
Op Oudjaar (nacht 7) schreef ik dat voorbereiding en ik geen vriendjes zijn. Een lange aanlooptijd om iets te lanceren werkt niet: dan gaat de glans eraf en vind ik er zelf geen reet meer aan. Ik houd van improvisatie. Iets laten ontstaan in het moment. Het per ongelukje: niet weten hoe iets werkt maar wel weten dát het werkt.
Het gebeurde met het schrijftuinfestival. Zes weken lang heb ik erover geschreven, gepost, reclame gemaakt en gemaild. Toen was ik er helemaal klaar mee dus er kwam ook niemand. Met zoveel voorbereiding was de energie compleet doodgeslagen.
Hetzelfde gebeurde bijna met de zelfschrijfclub
Ik word een pannetje vol ploppende popcorn bij het idee van betekenis vinden via schrijven, door te voelen wat je schrijft. Met de hand: geen gelul of geleuter, geen toetsenbord. In je eigen schrijfkast kijken: woorden uithangen zonder sorteren om te zien wat nog past. Wat vind je echt? Wat is jouw waarheid? Wat heeft waarde voor jou en waar vliegt je hart van in de fik? Waar zou je een oorlog voor ontketenen als het nodig was? Maar ook: een liefdesbrief schrijven aan je fotolijstje, omdat-ie er al zo lang staat. Een excuus aan je fiets, omdat de band al zo lang lek is en je er niet aan toekomt.
Als alles kan: dáár houd ik van.
We starten op 24 augustus om stipt 8 uur. Zonder plan of blauwdruk: zie ik vanzelf. De plek waar de magie ontstaat. Het wordt een fijne ontmoetingsplaats voor paradijsvogels zoals ik – en jij misschien ook – die ook zo’n brein hebben waarin de woorden “normaal” en “logisch” betekenisloos rondhangen, omdat het je niets zegt. Mensen net als jij en ik, die overal tegenaan botsen en voor zichzelf hebben te ontdekken waar het voor hen precies om gaat.
Het werd een lange brief maar juli was ook lang.
Liefs,
Odette
PS: Dit is de brief van juli. Ik stuur elke maand een extra mijmerbrief naar de deelnemers van Winterkeren als herinnering om terug te kijken op de schrijfreis die ze in december maakten. Wat schreef je in december? En hoe voelt dat nu? Wat daarvan is nog waar en welke van je wensen of dromen zijn uitgekomen? Dat is waar de werkelijke magie van Winterkeren in zit.
In het omzien, uitspreken en dóen waar je hart van in de fik vliegt.
Winterkeren = twee weken schrijven in de kerstvakantie, waar je het hele opvolgende
jaar plezier (en schrijfmateriaal) van hebt. Een BRILjant jaarprogramma, verstopt als schrijffeestje.
Zet jezelf hier vast op de lijst voor 2026-2027 want deze jubileumeditie wil je niet
missen.
