De langste dag is aangebroken, lief mens. Na vandaag bewegen we ons weer langzaam richting de winterzonnewende. Dat betekent ook, dat we over een half jaar weer Kerst vieren en Winterkeren begint. Tenminste: als je zin hebt.
Juni was nacht 6 van Winterkeren. Het thema was Zuiveren. Wat niet zozeer ging of gaat over schoonheid maar meer over het verwijderen van onzuiverheden, die je mogelijk in de weg kunnen zitten bij het rijpingsproces.
Wat is er bij jou fysiek, moreel of spiritueel nog niet helemaal zuiver?
Soms weet je dat er iets moet worden uitgesproken. Privé of zakelijk. Maar je houdt je mond, uit angst om te worden afgerekend op de resultaten. Of omdat je de mening van iemand in in je intimiteitscirkel onbewust nog te belangrijk maakt.
Of dat hier ook speelde?
Absoluut. Er vond een verschuiving in mij en in mijn bedrijf plaats, alleen had ik dat niet uitgesproken of uitgeschreven. Niet zakelijk, noch privé. Vond ik eng: daar konden mensen immers iets van vinden.
Vervolgens gebeurde er van alles en tegelijk heulmaal niks: rekeningen werden niet betaald en klanten bleven weg. Ik kon er van alles voor verzinnen maar van binnen wist ik dat ik mezelf had aan te kijken: nergens had ik uitgesproken wat-ik-wilde-en-hoe-ik-dat-wilde
Wat je aan de voorkant niet regelt, sijpelt er aan de achterkant weer uit.
Ik onderzocht waar de energie lekte: maakte ik ergens nog een mening of waardering van een ander belangrijker dan die van mij? Ja dus. In mijn inner circle ook nog. Scheet bagger, pakte er een WC rol bij en sprak het uit.
Wat bleek? No problemo.
Daarnaast was er iets met een logeerpartij zonder duidelijke grenzen. Toen ik me uitsprak en de piketpaaltjes uitzette, ontstond er licht en ruimte. En kwamen er weer spontaan Fijne Mensen uit de lucht vallen.
Bij het uitspreken werd ik nog wel geconfronteerd met oude uitspraken van mezelf. Kon ik zo makkelijk wisselen van perspectief en van mening?
Ja dus.
Ik ben perspectiefwisselaar van beroep en in mijn leven mogen ideeën over leven, werken en ondernemen elke dag veranderen. Wat vandaag waarheid is hoeft dat morgen niet meer te zijn.
Dat heeft niets met onzekerheid of wiebelen te maken: dat heet voortschrijdend inzicht.
In december 2025 was ik benieuwd naar hoe ik me in juni zou voelen. Het jaar van het vuurpaard: krachtig en stevig geaard. Dat is precies het geval. Toen ik terugkeek werd ik er bijna van uit mijn schoenen geblazen.
Mijn oogst uit juni:
- Ik ben aanwezig in wat ik maak. Ik kom opdagen en breng mijn energie in maar nooit mijn identiteit.
- In die aanwezigheid heb ik mezelf mee te nemen in de uitwisseling van mijn creaties: door er iets tegenover te stellen. Dat kan zich manifesteren in geld, maar ook in tijd, aandacht, kracht, liefde, vriendschap, of samenwerking.
- Die uitwisseling kent een balans van daaruit ontstaat harmonie, versterking en overvloed.
- Transformatie begint bij transactie. Als je erin zit, zit je erin. Ook in de energie die zich verschillend kan presenteren.
Uitwisselen kan met van alles plaatsvinden: geld maar ook je kennis, je liefde, je kracht. Je hulp, je tijd en je aandacht. De ruimte die je biedt. Zonder uitwisseling is er geen balans en dan is er eigenlijk gewoon niks. Dat liet zich dit voorjaar duidelijk zien.
You can’t know where you’re going, unless you know where you have been. (Jane Fonda)
Lief mens: ik kan het niet genoeg benadrukken. Blijf terugkijken, omzien naar wat was. Kijk terug op wat je schreef in december en stel jezelf de vraag: hoe voelt het nu?
Kijk terug op de eerste helft van 2026.
- Wat beleefde je allemaal voor moois?
- Welke successen *) kun je vieren?
- Welke momenten sprongen eruit voor jou en deden ertoe?
Schrijf alles op, koester die momenten en vier ze.
We zijn als mens zo geneigd om wat er wél is, over het hoofd te zien of te vergeten. Waardoor het jaar – en dus ook het leven – tussen onze vingers voorbij glijdt als zijden vitrage waardoor ons goud wordt versluiert.
Zonde: er valt zo veel te vieren.
Als je ernaar omziet.
PS: Dit is de Winterkeerse brief van juni. Ik stuur elke maand een extra mijmerbrief naar de deelnemers van Winterkeren als herinnering om terug te kijken op de schrijfreis die ze in december maakten. Wat schreef je toen? En hoe voelt dat nu? Wat daarvan is nog waar en welke van je wensen of dromen zijn uitgekomen? Dat is waar de werkelijke magie van Winterkeren in zit.
In het omzien, uitspreken en dóen waar je hart van in de fik vliegt.
Winterkeren = twee weken schrijven in de kerstvakantie, waar je het hele opvolgende
jaar plezier (en schrijfmateriaal) van hebt. Een BRILjant jaarprogramma, verstopt als schrijffeestje.
Zet jezelf hier vast op de lijst voor 2026-2027 want deze jubileumeditie wil je niet
missen
