Ik bekijk mijn socials – kort en vluchtig deze dagen – en schrik van de vermoeidheid die over me neerdaalt. Ik lees over mensen die kerstmoe zijn en zich er tóch doorheen slepen. Van etentje naar bijeenkomst naar familiebezoek. Afspraken van maanden geleden die afgewerkt moeten worden, omdat het nu eenmaal zo werd afgesproken.
Opvallend: want we slaan hierbij iets fundamenteels over.
December is de maand van opruimen. Van achterom kijken en het kaf van het koren scheiden: wat ruimen we op – inclusief goede bedoelingen, overtuigingen en oordelen – en wat nemen we mee naar het nieuwe jaar? Zo aan het eind van het jaar tonen zich de valse verplichtinkjes die zich in de Tussentijd hebben gemeld, die we niet hebben zien aankomen. Gemaakte afspraken die niet meer passen.
Maar we hollen door: het moet want we hebben het beloofd.
Ergens las ik dat iemand op eerste Kerstdag huilend wakker werd. Al dagen ziek, koortsig, niet lekker. Ze belde haar bezoek: wat moeten we doen? Met veel pijn en moeite zaten ze aan tafel.
Terwijl ik voort scrol, vraag ik me af: waarom is dit überhaupt een vraag?
Wie vindt dat je met 39 graden koorts aan tafel moet zitten? Omdat je het hebt afgesproken? Omdat je je bezoek niet wilt teleurstellen? Omdat het het Kerst is?
Vroeger vond ik mijn gedachtengang egoïstisch. Dus zat ik vaak aan tafels die de mijne niet waren, met mensen die net zo min de mijne waren. Anno 2025 doen we het anders: manlief klust zich een slag in de rondte en ik sluit me op in mijn hoofdkantoor: lezen en schrijven met die hap. Ver weg van de Kerstdis. Op eerste Kerstdag bezochten we een film en ’s avonds zaten we aan tafel, te snacken met heerlijke kazen en andere borrelhapjes. Op derde Kerstdag deden we een herhaling: manlief kluste en ik bezocht met onze volwassen zoon een kinderfilm. Een klassieker die we beiden graag zien. Waarvan we elke zin kunnen aanvullen.
Kaas en worstjes toe: wat een heerlijkheid. Ieder deed wat ie fijn vond en was aanwezig waar ie wilde zijn. En daar zit ie voor mij: we doen elkaar het meest recht door volledig in het moment aanwezig te zijn.
Niet door ergens te moeten zijn. En begrijp me goed: als jij nu denkt “ik vind Kerst met mijn familie/vrienden/vage bekenden leuk” en je komt al jaren met heel veel plezier bij elkaar en je hebt het leuk – omdat je spelletjes doet, verhalen vertelt en écht aanwezig bent – dan zijn jullie present en dus een cadeautje voor elkaar. Dan geloof ik ook echt dat je de meest fijne feestdagen hebt, die je kunt ervaren.
Maar voor veel mensen is dat niet zo. En ik zou willen dat we daarin allemaal onze eigen keuzes zouden mogen en durven maken. Ook al vindt een ander dat raar, egoïstisch of eenzaam en armoedig.
Het cadeau van dicht bij jezelf blijven is misschien wel het allerfijnst om uit te pakken, voor 2026.
2 reacties
Voor mij middenin de roos! Ik deed wat ik wilde. Alleen en vooral mezelf zijn. Gelukkig gerespecteerd door de dierbare kinderen die dit jaar ook wel extra aandacht konden gebruiken, maar mij volkomen begrepen. Ik kwam tot de ontdekking dat het vorig jaar kerst vele malen zwaarder was. Onze laatste dagen samen en niet weten waar het eindigt. Geen spijt van mijn besluit. De dag na kerst had lastige momenten. Dat was de dag dat M. acuut werd opgenomen en we wisten dat hij nooit meer thuis zou komen. Kost ook nu weer tranen. Met Oud en Nieuw zet ik de traditie met vertrouwde vrienden voort zoals we dat al jaren deden, klein, intiem, zonder poespas. Voelt ook goed.
Ik wens je ALLE GOEDS!🫂
Ach lieve mevrouw F.,
Hoe anders was het vorig jaar. Wat fijn om te lezen dat het dit jaar was zoals het mocht zijn enmet ruimte voor alles wat er is.
Ik wens je liefs en ik hoop volgend jaar weer eens met je door 072 te kuieren.