Mei (nacht 5, vriendschap)
De bomen staan vol. Bladgroen schreeuwt haar aanwezigheid. Niet dat ik ervan genoot want ik vond mezelf in de mopperstand terug. Keek om en vond van alles-wat-ik-niet-had-gedaan. Naast de losse flarden van wat ik niet had gezegd, had uitgesproken of had doorgezet. Niet had afgemaakt.
Daarmee legde ik onbewust de nadruk op verschillen.
Ontdekte dat ik bevestiging zocht in plaats van erkenning. Had ik daar in november niet ook al over geschreven? Had ik destijds niet in de oogjes en oortjes geknoopt dat het wezenlijke verschil zit in het feit dat bevestiging naar buiten is gericht en erkenning van binnenuit komt?
Erkenning luistert naar een diep weten en ziet wat in je leeft. Aanschouwt dat zonder oordeel.
Juist daarom had ik in november een intentie het universum in geslingerd: erop vertrouwen dat ik precies ben waar ik moet zijn. En dat er gebeurt wat er mag gebeuren. Het hogere plan vraagt ons namelijk niet om ‘hard te werken’ of ‘mee te bewegen’, het nodigt ons uit om ontvankelijk te zijn. De kunst is daarbij om vooral niet te handelen vanuit een tekort (bevestiging zoeken), maar om te (be)rusten in wat er al is (erkenning voelen).
Dat viel dit voorjaar dus precies anders uit. Mijn LinkedIn-account werd beperkt en het enige wat ik bedacht was dit: nu word ik niet meer gezien.
Verhuisde naar het grote plaatjesfestival. Instagram. Paste me aan in beeld, woord en geluid, terwijl ik oorspronkelijk had willen bewegen vanuit de vraag: ben ik zichtbaar op een manier die past bij mij? Het legde precies de kwestie bloot die ik in november had uitgedokterd. Op het plaatjesfeest werd ik het kind dat z’n tekening laat zien en vraagt “mooi hè?” en wacht op een knikje.
Bevestiging heeft de energie van gezien willen worden.
Erkenning voelt dieper: als her-innering van wat is. Inclusief de stukken die niet mooi zijn. Erkenning zegt: je bent hier en alleen dat al doet ertoe.
Begon weer met de hand te schrijven en ontdekte mijn innerlijke activist. Daar vond ik iets van: was een activist niet altijd tegen en aan het strijden? Nou nee: er bleek ook een hartzachtige vorm te bestaan: de hartzachtige activist.
Schreef een manivest dat paste als een warme deken. Over jezelf zijn en overeind houden, als de wereld je overweldigt met dingen die voor 80% van de mensheid kloppen, maar niet voor jou. Marketing en Instagram bijvoorbeeld.
Schreef met Goldie: mijn gouden vulpen en met Jaunneke: mijn gele, stellige vulpen. Die hartzachtige activist bleek mijn innerlijke Jeanne d’Arc die al twee jaar in mijn hoofd rondloopt. Dat stoere wijf dat alles zegt. Tekens ontvangt, daarnaar luistert en ernaar handelt. Die haar waarheid spreekt. En dus sprak ik naar mezelf uit dat ik van mij houd en elke dag iets meer. En die liefde zorgt ervoor dat ik mijn linkedin account in liefde loslaat en mijn Instagram account laat wapperen met de wind méé.
Ik heb méér dan alleen mijn volgers te verliezen: mezelf. En dat wil ik niet want ik houd van mij en elke dag iets meer.
Dit hele terugkijkje en de lessen die hierin zitten blijkt precies het fundament én de parels van Winterkeren. Terugkijken en de parels rapen. Ook de lelijke donkere dingen. Ik kan het niet hard genoeg blijven roepen: omzien en terugkijken met die hap.
You can’t know where you are going, unless you know where you have been.
Mei is de maand van vriendschap en grenzen. Blijf allereerst de beste vriendjes met jezelf. En onthoud: alles waarover je nu geen knoop doorhakt, blijft je tot in het najaar achtervolgen.
De vraag is dus niet zozeer óf je terugkijkt: de vraag is wat je terugvindt áls je het doet.
Met liefde,
Odette
PS: Dit is de brief van mei. Aan het eind van elke maand ontvangen de deelnemers van Winterkeren een extra mijmerbrief als herinnering om terug te kijken op de schrijfreis die ze in december maakten. Wat schreef je in december? En hoe voelt dat nu? Wat daarvan is nog waar en welke van je wensen of dromen zijn uitgekomen? Dat is waar de werkelijke magie van Winterkeren in zit.
In het omzien, uitspreken en dóen waar je hart van in de fik vliegt.
Winterkeren = twee weken schrijven in de kerstvakantie, waar je het hele opvolgende
jaar plezier (en schrijfmateriaal) van hebt. Een BRILjant jaarprogramma, verstopt als schrijffeestje.
Zet jezelf hier vast op de lijst voor 2026-2027 want deze jubileumeditie wil je niet
missen.
