Ha lieve mensen, hier Lisa. Honderden jaren heette ik Mona en ik heb ervoor gekozen om mezelf tegenwoordig Lisa te noemen. Ik wil ook wel eens wat anders.
Tegelijk met de keuze van mijn naam heb ik mijn standplaats verwisseld. Na enkele eeuwen in Parijs te hebben gewoond wilde ik een nieuw uitzicht. Les touristes en Paris sont terribles. Het is er niet meer mooi en niet meer gezellig. Les gents zijn niet meer flamboyantes, iets wat ooit de straten sierde, compleet met couture. Mensen trekken maar wat aan, het gaat nergens meer over.
Bij de nieuwe standplaats werden duiven meegeleverd. In het Vondelpark – mijn nieuwe stek tijdens lunchpauze – trekken mensen ook trouwens maar van alles aan. Kleding én vuilnis. Wat zijn jullie Hollanders een raar, vies volkje. Je mag los en halfnaakt onder een boom liggen. Met of zonder hond. En je mag een zeepkist pakken om te vertellen wat er op je hart ligt. En bij sommige mensen is dat best veel. Beetje zeikerig volkje, wel, les Hollandais.
Ik weet nog dat Leonardo me vroeg om te poseren. Eigenlijk wilde ik heulmaal niet maar hij zei: “vrouw toe nou. Ik maak je beroemd.” Het was een rare man, die Leonardo. Echt. Toch kon hij prachtig schilderen en tekenen, dus ik wilde dan ook graag door hem worden vastgelegd. Eenmaal als model vond ik het minder leuk. Die gek wilde me naakt schilderen. Daar heb ik dus even een stokje voor gestoken. Ik bedoel: als ik naakt honderd jaar ergens hang, moet ik dat thuis dus ook uitleggen. Had ik geen zin in.
Ik geef me niet gauw bloot. Dat vind ik te kwetsbaar en ik heb niet zoveel met kwetsbaar, het is zo’n modewoord. Iedereen is kwetsbaar tegenwoordig. Net als authentiek. Dat woord past dan weer wél bij mij want toevallig ben ik écht en er is er maar ééntje van mij.
Foto: AI. Met drie handjes maar liefst. 😉
