Odette Wolff
Odette Wolff

Sinds 2010 draag ik de naam Lettersmid. Ik schrijf over alles wat in mij leeft. Het liefst vind ik woorden die nog niet bestaan, waarbij ik me niet laat leiden door grammatica of spelling.

Op komen dagen

Deze week deed ik iets moedigs. Ik startte iets nieuws en onbekends. Zonder vooropgezet plan of programma. Natuurlijk had ik er een webpagina aan gewijd en ingericht zoals ik het ongeveer voor me zag.

De zinnige Zoomeravond. Een avond (uurtje) vol inzichten en inspiratie, door alledaagse zin en onzin uit het leven. Zonder agenda: werken met wat opkomt.  Dat is namelijk wat ik het liefste doe.

Op dinsdag was er echter nog “slechts” één aanmelding. Natuurlijk vond mijn innerlijke kritische stem daar van alles van. Voor alles kon ik blijkbaar niet verkopen. In stilte besloot ik stilletjes om de avond dan maar niet door te laten gaan. Wéér iets om op mijn persoonlijke “ziejewelkannikniet” lijst te zetten. Op dinsdagavond, heel laat, kreeg ik echter een mailtje vanaf de website: er had zich nog een deelnemer gemeld.

Woensdagochtend werd ik wakker en ik besloot mijn deelnemers te mailen met mijn inzichten en mijn twijfels, of het door kon gaan. Iets plenair bespreken met zijn drietjes is toch iets anders dan in een grotere groep. Ik ontving geweldige reacties terug met de complimenten over mijn eerlijkheid.  

Een paar uur later, tijdens de koffie, begon er iets in mij te knagen. Mijn geweten. “Jij wilde toch zo graag vernieuwen en in jezelf blijven, in kwetsbaarheid?” vroeg het zachtjes. In stilte knikte ik.

“Dan heb je dus iets te doen: je moet komen opdagen,” fluisterde mijn geweten.  

Ik realiseerde me dat mijn twijfels niets anders waren geweest dan de angst: is het wel goed genoeg? Ben ik goed genoeg? Toen ik dat eenmaal helder had en ik de spoken uit mijn hoofd weer kon verjagen, kwam het besef dat kleinschaligheid juist ongelooflijk goed bij mij past en dat het altijd werkt. Dat dát misschien wel eens de reden kan zijn, dat mensen ervoor kiezen om met mij te werken.

Op komen dagen. Het bleef hameren als een dreunende heimachine in een verse nieuwbouwwijk. Moedig zijn begint met op komen dagen. Om jezelf te laten zien. Ook als het spannend is. Het is dát wat mijn deelnemers deden toen ze op de knop van Fijnbedraad drukte met “Ja, dit wil ik”.

Alles wat ik te doen had, was te komen opdagen.

Op komen dagen gaat over het leven. Het leven vraagt van jou, dat je op komt dagen. Ook als het moeilijk is, spannend of verdrietig. Het gaat ook over durven. Moedigheid. En dat is ook een beetje waar Fijnbedraad over gaat en de zinnige Zoomeravond dus ook.

Uiteindelijk kwam er aan het eind van de middag zomaar nóg een deelnemer bij. En zo zat ik woensdagavond met een brede grijns op mijn gezicht te stralen met vier vrouwen, in mijn zoomscherpje. We husselden porties willen, kritiek, moeten, zin, onzin, verwachtingen, stralen, licht en donkerte door elkaar en bekeken wat er van kwam.  

We verzonnen de omgekeerde variant op onze “fouten” ofwel iets niet kunnen: niet kunnen plannen werd “optimistisch zijn in je tijdbeleving”. En als je niet tijdig kunt schakelen ben je dus gewoon “goed in het vertragen van je eigen stoppenkast”.

We vroegen ons af hoe het komt dat als we iets doms hebben gedaan, we onszelf daar genadeloos in kunnen afstraffen. Terwijl wanneer onze liefste vriendin dezelfde fout maakt, we ogenblikkelijk klaar staan met koffie, zakdoekjes en gebak.

Op komen dagen. Rechtop, zonder verwachtingen, “nut” of resultaat. Onbevangen. Het is het mooiste cadeau wat we onszelf te geven hebben.

3 reacties

  1. Vind je het erg dat ik even in de lach schoot. Op komen dagen, onbevangen en dan verstopt gaan achter een van je vele hoofddeksels. Laat dat mooie stralende hoofd toch zien.

  2. Hahaha, dat had ik me helemaal niet zo gerealiseerd. Wordt aan gewerkt 😉

Reacties zijn gesloten.

Meer blogs:

Pijn

Daar komt Pijn om de hoek zetten. Ze klopt op de deur. Ik doe net of ik haar geklop niet hoor. “Sla

Breuk

Een houten gebouwtje, mijn oude kleuterschool. Het stond destijds op een hoek van de straat waar nu een onoverzichtelijk kruispunt ligt en

Cornelis

Sinds een week is Cornelis in mijn leven gekomen. Eerst heette hij Cornelia maar dat vond ik te statig voor zo’n cactus.

Word fan!

Select list(s)*

Loading