Over mij

Wie ben ik?

Een poppenwagen vol boeken

Met de vraag “Wie ben ik?” heb ik bijna vijftig jaar overhoop gelegen. 

Als kind voelde ik me geliefd en tegelijk werd ik niet gezien. Dus trok ik er in mijn eentje op uit, met een poppenwagen vol boeken. Weg van de grote mensen want die vond ik raar. Ze vertelden bijvoorbeeld tegenstrijdige dingen. Omdat ik als sensitief kind gezichten en lichamen kon lezen, doorzag ik dat veel niet klopte. Niet veilig was. 

Met mijn rijdende “bibliotheek” kon ik vluchten uit een wereld die niet van mij was. In boeken versmolt mijn fantasie zich met een andere werkelijkheid. Daar kon ik ontsnappen, ver weg van het hier en nu.  

Feitjes over mij

Overal, niet hier

Ook als volwassene bleef ik vluchten, waardoor ik de verbinding met mezelf kwijtraakte. Doordat ik me op de buitenwereld richtte, vergat ik wie ik zelf was. Zorgde heel goed voor anderen en niet voor mezelf. “Verdween” in verslavingen. Zo werd het leven eentonig, monotoon en vlak, terwijl ik als kind juist zo speels en uitbundig was geweest. Vol fantasie en verhalen. Want als ik niet aan het lezen was, verzon ik verhalen, onderwijl in bomen klimmend of ondersteboven hangend aan het klimrek, omdat de wereld er op die manier altijd anders uitzag.

Fris. Anders. Passend.

Verbonden

Ik kwam thuis bij mezelf toen ik een improvisatie van een kano deed. Ik speelde ‘m niet: ik wérd ‘m. Hupsend op de vloer ontstond er een diep verlangen om mezelf uit dat strakke polyester harnas – wat ik notabene zelf had gecreëerd – te bevrijden.

Als kano leerde ik over de menselijke ervaring, waarbij we als mens geneigd zijn om te denken dat we iets van buitenaf opmerken en dat naar binnen ‘moeten’ analyseren.

Zo werkt het niet; het leven stroomt door ons heen als ketting van ervaringen en gevoelens, die we niet zijn maar mogen voelen

Emoties en gedachten

Sinds ik dagelijks ervaar dat elke emotie en gedachte door me heen stroomt en zich een weg door mij vindt, overweldigt het mij niet meer. Dat verschil geeft enorm veel energie en vrijheid! 

Door met gedachten en ‘interne gedoetjes’ te spelen, maak ik elke keer opnieuw contact met het speelse kind in mij, dat er altijd al was en zoveel wijzer is dan ik. Dan ís het leven niet moeilijk.  

Daarom speel ik. Voor mij is het de manier om te voelen wat er speelt. Ik combineer het met woorddansen, iets wat jij mogelijk schrijven noemt. Zo orden ik mijn gedachten.

Via de weg van spelen vond ik twee oude oude kameraden uit mijn kindertijd terug: fantasie en verbeelding. Waar ze vroeger als “teveel” werden  bestempeld, zet ik ze tegenwoordig in om mijn klanten te laten ervaren dat fantasie je verder brengt dan de vraag hoe het zover is gekomen.

Mijn wekelijkse weggever (nieuwsbrief)

Elke week je dosis eigen-wijsheid in je mailbox