In mijn jeugd had ik een schriftje waarin ik mijn weekend vierde. Nou ja er stond precies op welk uur ik wat ging doen. Rolschaatsen bijvoorbeeld. In mijn trainingsbroek en op rubberen laarzen, waar die dingen aan vast zaten. Lekker makkelijk: kon je zo aantrekken.
Hup, het asfalt op en Hilbert van der Duim zijn. Schaatsen met die hap. Inclusief pootje over en óók in de zomer. Kon gewoon, op rolletjes.
Het uur daarop ging ik dan fietsen. Met mijn stuur andersom en ondersteboven, want dan leek het net een racestuur. Had ik zelf uitgevogeld. Helaas niet helemaal goed vastgezet, want bij de achterbuurtjes ging het mis. Mijn stuur stond recht en mijn wiel niet dus Kedet dook tussen de kikkers in de sloot. Werd er keurig weer uitgevist en weer thuisgebracht.
Op andere zaterdagen kwam er precies nooit iets van mijn mooie plannen terecht. Niet dat ik geen zin of goede moed had, maar dan kwam mijn mijmerbrein ertussen. Belandde ik achter het venster, waar spinnen hun web weefden en de zon met de regendruppels speelde.
Er groeiden diamanten in het raam. Alleen bij ons!
Precies zo vond ik mezelf vanmorgen op de buitenbank. Er blies een verrukkelijk windje, die de waarschuwende tonen van de kievit uit de Wilmkebreek met zich meebracht. Enkele populieren verderop fluisteren hun eigen symfonie. De grasrobot maait de klaver, waar de afgelopen week bijen in grote getale omheen zweefden, zonder te worden weggeblazen door de harde zuidwester.
Mateloos fascinerend. Alles waait weg, behalve de bijen. Hoe kán dat?
Even later flikkerde een van de dikke duiven uit onze huis-en-tuinsetting uit de moerbeiboom. Elke keer is hij of zij verrast dat het gewoon niet past en zijn (of haar) blik spreekt boekdelen. Tot op het bot beledigd en ik proest mijn koffie over tafel. Verschrikt vliegt de lijster op.
Zoveel leven in mijn tuin. En nu ga ik wat doen. Ik begin zometeen. Echt.
