Plaatje

Soms begint een verhaal met een plaatje. Het gaat een eigen leven leiden. Eerst binnen m’n hoofd én later ook erbuiten.

Ik was zomaar een beetje aan het neuzen op Funda. Geen idee waarom, geen verhuisplannen want we wonen prima. Mijn oog viel op – nee plàkte vast aan – het plaatje van een gedateerde boerderij met wat bijgebouwen ergens in een Noord-Hollandse polder.

Het beeld liet me niet meer los. Normaliter ben ik al een fervent dagdromer, nu zweefde ik compleet. Wat als? Ruimte? Groen? Wonen op een miniatuur eilandje (want zo ligt dat in de polder, met ‘n idyllisch bruggetje met hek ervoor) leek me geweldig. En leek me eveneens Coronaproof.

Ik besprak mijn droomwolk met een goede vriendin. En zij deed wat goede vriendinnen doen.

Ze luisteren.
Kijken soms ‘n beetje scheef maar slikken die eerste vraag nog even door.
Zeggen wederom nog even niks.
Slikken een volgende vraag weg.
Luisteren nog wat langer. Vervolgens stellen ze het volgende voor: “Ga er heen, lieverd. Ga kijken. Pak je fiets. Het is 8km, dan heb je ‘n leuk tochtje en morgenavond wil ik er alles over weten.”

Dat is wat we deden, de handige man en ik. We fietsten erheen. We keken. We schrokken. Want veel (heul veul) klusserij. Nog eens gekeken. Geknikt naar de buren die ons bekeken. De bomen op ons eventuele woonwijland geteld. Het waren er veel. Het bruggetje een hand gegeven.

En nu? Het kolkt. Het bonst. Er zijn vooral veel vragen. Over onderhoud, asbest en de grond. We zijn niet zo goed in stappen nemen of besluiten, manlief en ik. Eén ding kunnen we dan wél weer heul goed en dat is verbouwen.

Ik schreef er destijds een boek over.

Over de vloer

Die droomboerderij? Wordt vervolgd. Of niet.

Oploskoffie (2) – schrijfveer

Echte oplos koffie komt niet van uitvaarten maar komt van mijn moeder.
Maandagmorgen half acht. Bijna klaar om naar mijn werk te vertrekken. Mijn kind, nog zeer verdwaald in de wereld van Spongebob, kus ik gedag en zeg dat ik zo dadelijk nadat ik bij opoe, mijn moeder, ben geweest, nog even bij hem terugkom. Hij knikt wat verdwaasd.
Ik stap de tussendeur door en daarmee ook een stukje in de tijd. Mijn moeder zit er klaar voor, afstandsbediening in de hand. De geur van verse Dee-Ee bereikt mijn neus en ik huppel naar de keuken en schenk mezelf een verse kop koffie in, die ik afmaak met een wolkje Friesche Vlag. De enige twee merkartikelen in huis.
Gezamenlijk kijken we naar het RTL-nieuws. Bush treedt af; Obama treedt aan. We vinden het allebei geweldig, steken de loftrompet af en zeker ook voor mevrouw Obama. Wat een mooi stel. Een paar jaar later kijken we zwijgend naar het aftreden van de Paus en niet veel later de bekendmaking van de abdicatie van de Koningin, in 2013. Hoewel mijn moeder een Rooms Katholieke inborst heeft, houdt ze zich verre van kerk en haar gewadenieren, zoals ze de bisschoppen placht te noemen. Toch vindt ze het jammer dat zowel de Paus als de Koningin ermee mogen uitscheiden en zij nog niet.
Mijn moeder en ik kunnen tijdens onze ontbijtnieuwssessies voor veel dingen een beter plan bedenken dan wat ze in Den Haag hebben verzonnen. Gewoon die acht rijbanen open gooien van de Coen tunnel. Want dan is mijn lief ook eens op tijd ’s avonds thuis. Geef de armen eten en dat zonder enkele verwachting terug want anders is het immers geen geven. En de OV-chipkaart gaat hem niet worden. Lang leve de strippenkaart, waarmee grijs rijden een mogelijkheid blijft voor de creatieve mens met weinig centen. En hoe moeten alle oudere mensen (die veelal vaak gebruik maken van OV) zo’n ding opladen?
Gisteren zat ik wederom een keer voor het RTL-nieuws, om half acht in de ochtend. Doorspekt van verschillende bomaanslagen per minuut en verse omkoopschandalen maar zonder Dee-Ee. Passende gedachten over de huidige wereldproblematiek bleven uit.
Ik mis mijn oploskoffie.