Soms voelt het leven me te groot.
Dan schuren er losse eindjes langs de randen van mijn denken. Of ik struikel over de zomen, die te lang zijn afgespeld, mezelf verliezend in tijd en ruimte tegelijk, want wat ís dat eigenlijk? Wat doet het en hoe ziet tijd eruit, van binnen?
Radertjes die verglijden, schuiven, duikelen, altijd dezelfde kant op, nooit andersom, tot het etmaal is volbracht. Eindeloos vooruit en soms een tik terug, hoewel wordt beweerd dat zulks niet kan.
Gesnoerd in de gordels met vleugels in aluminium verpakt kan ‘t wèl. Instappen bij avond, uitstappen in weer dezelfde avond.
Mateloos intrigerend.
Soms zover vooruit dat er zelfs een dag wordt overgeslagen. Misschien een gelukje als dat nou net een ongeluksdag zou zijn geweest.
Mijmeringen lieve mensen.
Zoonlief beweegt vanuit Zuid-Amerika. Schuurt – as we speak – met een aluminium flank langs rafelige randen van exotische kusten van West-Afrika.
Duizenden kilometers verderop vraagt zijn moedertje zich af of er misschien zandkorrels uit de Sahara over de vleugels strijken.
Hier is ook daar en weer terug waardoor alles met elkaar verbonden is.
6 reacties
3 keer gelezen.
Vond iedere een nieuw nadenk/oja moment.
Ja sommige dingen zijn te groot hoef je ook alleen maar te accepteren.
Begrijpen wordt dan een stuk moeilijker.
Ik ga het weer lezen voor het geval ik iets gemist heb.Mooi!!!!
Dank je wel, lieverd. We hoeven niet alles te begrijpen, soms mag het langs fladderen en een sprankje “Oh ja” geven. Dat is genoeg. 😉
Mooie! Alleen de eerste zin alleen al. 👌🏽
Ha Drisia.
Wat fijn je hier te zien. Dank voor het lezen en je woorden.
Ik struikel over de zomen die te lang zijn afgespeld. Prachtige metafoor en oh wat duidelijk. Is het kind op verre reis? Pas als het weer thuis is wordt het rustig. We zien allemaal dezelfde maan en zon, toch?
Klopt, hij was op de terugreis, bekeek het op een radar (dat kun je bijhouden tegenwoordig, de techniek staat voor niets) en ik realiseerde me dat er zowaar Saharakorrels zouden kunnen meevliegen. Alles is overal.