Niet spellen maar spelen: lullen met je spullen
Taal is een krachtig instrument. Woorden die je hoorde of die tegen je werden uitgesproken, kunnen jaren later onbedoeld als een magneet of klittenband aan je blijven plakken. Ook als ze niet kloppen. Via schrijfspelen onderzoek je wat wél klopt.
Schrijfspelen = je taalkoffer leegtrekken om te sorteren, zonder volgorde. Uithangen en passen. Wat niet meer past, knelt, jeukt of te groot is geworden mag eruit, samen met overtollige bagage. Dat geeft ruimte aan wat er al is.
Waarom tegen jezelf spreken als je ook vóór jezelf kunt zijn?
Als taalfilosoof nodig ik je uit om te spelen met taal. Geen grammaticaal gedoe of vraaggesprekken, maar binnenstebuiten schrijven: je creativiteit en je verbeelding uitnodigen om op verkenningstocht te gaan. Zinnen en situaties ont-leden en in een ander licht zetten. Dat geeft lucht en speelruimte. Bovendien kom je op een diepere laag van jezelf, zonder in therapie te hoeven of eindeloos in de waarom-vraag te graven. Hoeft niet.
Antropomorfie = dingen een stem geven.
Je spullen schrijven méé zodat zichtbaar wordt wat er werkelijk speelt. Wanneer je in gesprek gaat met je spullen kom je verrassend snel tot de kern want jouw telefoon of je gymp kent je langer dan vandaag. Het zijn uitstekende ghostwriters. Je krijgt ludieke antwoorden en een unieke kijk op je blinde vlek.
Uit nood geboren: werkt als een malle.
"Ik vond het altijd makkelijker om mezelf af te kraken dan aardig tegen mezelf te spreken. Ik schrok eerst toen mijn lievelingsboek vertelde trots op mij te zijn. Even later voelde ik iets anders: liefde. Ik werd gezien. Door een versie van mezelf. Het voelt krachtig wanneer je wordt aangemoedigd vanuit iets in jezelf. Het gekke is dat het geen moment arrogant voelde."