Wat doe ik precies?

Eigenlijk doe ik maar wat, ik zal hier proberen uit te leggen hoe dat ongeveer werkt. 

Mijn manier

Als BRILjant Zinvinder en diepzielduiker wakker ik het creatieve deel in je brein aan, zodat je in contact kunt komen met je gevoel. Zonder dat je erover hoeft te praten of hoeft te graven. Want dat heeft meestal een averechts effect. Wanneer je hoogsensitief, of fijn-bedraad bent aangelegd, heb je van nature al de neiging om diep te voelen en na te denken over alle elementen, in dit leven. Als je dan over ingewikkelde gebeurtenissen gaat nadenken, zit je er zomaar weer “in” en dat is niet de bedoeling.

Via creatieve en speelse schrijfopdrachten en via improvisatie- en theateroefeningen zet ik je fantasie aan, zodat je voorbij je verstand kunt glippen. Zo zet je stukjes van je eigen leven in als instrumenten tot verwoording en verwondering, zodat je bepaalde dingen in een ander licht kunt houden en er een ander perspectief ontstaat. Ik leer je niet om te schrijven: ik leer je om contact te maken met je binnenwereld, zodat je zelf naar boven kunt halen wat gezien mag worden. Jouw eigenheid bijvoorbeeld, jouw natuurlijke staat van zijn. Jouw talenten.

Voorwerpen hélpen

In mijn trainingen en workshops zet ik voorwerpen in, als liefdevolle bondgenoten en co-vertellers.

Voorwerpen zijn nooit zomaar: ze kwamen ooit om een reden in jouw leven. Ze geven veiligheid, afstand en houvast wanneer jij een verhaal te vertellen hebt dat je emotioneert, of wanneer het pijnlijk of moeilijk is.

Mijn vader overleed een week voor ik zeventien werd.

De avond ervoor hadden we ruzie gehad over een bord spruiten. Hij overleed in zijn slaap. Ik heb nooit afscheid van hem kunnen nemen en met die ruzie is het niet meer goed gekomen. Pas toen ik veertig werd, kon ik er iets over schrijven, met behulp van kleine papiertjes die ik in een oud, afgesloten geldkistje had gevonden. Ergens in een donker hoekje op de zolder.

Soms was het een post-it geweest, met alleen een emotie erop geschreven. Of een briefje aan mijn vader, in derde persoon enkelvoud, geschreven vanuit het perspectief van zijn oude grasmaaier, die hem lieten weten dat hij werd gemist. Deze briefjes, soms slechts afgescheurde papiertjes, gaven mij perspectief om de nacht waarin mijn vader overleed voor het eerst echt te beschrijven, zonder dat ik helemaal moest “terugzakken”  in de emotie. Het gaf ruimte en afstand om die ingrijpende gebeurtenis op een andere manier te plaatsen dan ik altijd gedaan had.

Voorwerpen als Co-coaches

Het werken met voorwerpen is ontstaan vanuit een persoonlijke zoektocht naar veiligheid. Deze vond ik als tiener niet in de volwassenen rondom mij. Scholen waren in de jaren ’80  niet toegerust op rouw. Na het plotselinge overlijden van mijn vader was er geen ruimte om mijn verdriet te verwerken en het een plaats te (leren) geven. Thuis werd niet over gevoelens  gesproken dus werd ik meester in het ontduiken ervan. De briefjes die ik veel later terugvond, gaven mij houvast en perspectief.

Dat is de reden waarom ik voorwerpen inzet als co-vertellers en co-coaches. Een voorwerp kan jou iets teruggeven over een moment in je leven waarop je iets spannends deed, of in flow was. Zo’n voorwerp weet wat er met jouw handen gebeurt wanneer ze stress ervaren of juist heel ontspannen zijn. Dat kan een voorwerp je teruggeven, zodat jij het voor je kunt laten werken in plaats van dat het je in de weg zit. Bovendien geven voorwerpen afstand wanneer iets te dichtbij komt. Zo gaat het niet direct over jou en geeft het voorwerp je perspectief om met een andere blik naar een gebeurtenis te kijken.

Werken met voorwerpen gebeurt altijd liefdevol. Uit ervaring kan ik je vertellen dat het een bijzonder krachtige ervaring is wanneer jij liefdevol wordt beschreven door je eigen voorwerp. Het geeft kracht wanneer jij een compliment of een boodschap mag ontvangen vanuit jouw eigen voorwerp. Op die manier groeit je (zelf) vertrouwen op een intensere manier dan wanneer iemand je het vertelt.

Wat uit jezelf voortkomt, bekrachtigt jou in wie je bent.