EB-Fotografie fotoshoot netwerkwandeling 12-09-2023 09

Wie dit leest…. is net als ik een beetje raar

Terwijl ik de voorbereidingen tref voor de EigenWijze mail van 5 februari, luister ik naar kerstliedjes. Jawel, lieve mensen. Tijdens de Kerst had ik er geen mallemeter mee en nu ik mijn baan heb opgezegd zing ik Kerstliedjes mee.
Luid.

Wat Christmas means
Iets met inhalen. Nou ja, niet helemaal. Er waren twee kerstliedjes geweest die ik een tijdje kwijt was geweest en die ik op Tweede Kerstdag terugvond. Of de naam in elk geval. Op derde Kerstdag schreef ik om 5 uur ’s morgens onder begeleiding van die liedjes mijn ontslagbrief naar het ziekenhuis.

Nou ja schreef, eigenlijk hing mijn brief al een tijdje in de cloud. Anders gezegd: op 27 december printte ik de brief, ondertekende ‘m met groene inkt, schreef de adressering op een enveloppe en stopte deze in mijn rugzak.

Gevonden 
Het plan was om hem daar een tijdje te laten, om te zien wat het met me zou doen. Niet te lang natuurlijk, een brief van 27 december kun je niet in mei inleveren. Onderweg naar mijn werk op de fiets – wederom begeleid door diezelfde kerstliedjes – zag ik de humor ervan in. Misschien zou ik de geschiedenis ingaan als de funny lady die ‘n  jaar lang met haar opzegbrief in haar rugzak rondliep.

Om tien over twee ’s middags verhuisde de brief uit mijn rugzak richting de zak van mijn uniformjasje. Ik weet nog dat ik dacht: “wanneer ik nu ergens instort met een hartstilstand of zoiets, dan vinden ze die brief. Dat is best een beetje gek.”
“Fah-kit” murmelde mijn buik.

Precies. Ik ben ook een beetje gek.

Het werd drie uur ‘s middags en ik bemerkte onrust rond mijn interne springveer. Er was van alles en niets aan de gang in de ruimte waar ik me bevond, dus ik sprong op met de mededeling dat ik het zou regelen. Wat precies wist ik nog niet. Wandelde door de gang, deed de deur van mijn teamhoofd open, met de brief in mijn hand.
“Ik heb hier iets en het is geen kerstkaart,” hoorde ik mezelf zeggen.

Alles kan veranderen
Dit alles is ruim een maand geleden. In de tussentijd heb ik naar een ander huis gekeken, (het werd ‘m niet) en gebeld met een hypotheekman (en vervolgens mijn online afspraak vergeten. Ik bedacht een JA(ar)woord workshop, gaf er met plezier twee. Ging spelen bij de Toneeljuf, voelde me elke maandag groeien en nóg vrijer worden.

Draaide mijn diensten. Telde af.

Grabbelton
Op 2-2-24 nam ik afscheid, na bijna 18 jaar werken in het ziekenhuis. Nèt niet volwassen geworden.
Ik had verschillende glazen potten meegenomen met daarin snoep, speelgoed en een speeltje. Meer spelen in de wereld, ook in de zorg. Tussen de ritjes als patiëntvervoerder door trok ik met mijn glazen grabbelpot door ‘t ziekenhuis.

Langs alle gangen en plekken waar ik had gewerkt en op plekken waar ik níet had gewerkt. En op plekken waarvan ik me had afgevraagd of ik er had willen werken.

Terwijl ik mijn collega’s uit de pot liet grabbelen, stelden ze me mooie vragen. Waar ik ‘t fijnst gewerkt had bijvoorbeeld. Ik kon het oprecht niet vertellen want op elke plek waren er leuke collega’s geweest en had ik iets geleerd. Overal is immers iets. 

Een andere vraag die ik kreeg was welke patient me is bijgebleven. Dat is de dame met haar dochter en het roze koffertje. Nog eentje dan: welke ontmoeting heeft de meeste indruk gemaakt? Dat waren er twee: deze rit en ook deze.

Klassenrondje
Eigenlijk vond ik het een beetje raar om het zo te doen. Je eigen afscheid organiseren. Maar om via de zijdeur te vertrekken vond ik ook zoiets. Wat verrassend was om te doen is om met hulp van collega’s te graven in mijn herinneringen. Terug te kijken naar toen, met de kennis van nu.

Op een gegeven ogenblik stond ik ergens met mijn grabbelpot en toen hoorde ik iemand zeggen: “Je lijkt wel een kind dat jarig is en alle klassen langs gaat, met uitdelen.”

BAM.
Zo voelde het precies.
Uitdelen. Het is iets wat ik graag doe. 

Zetje van Detje 
De glazen grabbelpot heb ik achtergelaten bij de hoofdreceptie. De komende dagen kunnen mijn oud-collega’s ook nog een “Zetje van Detje” halen.
Ster nog: gisteravond was ie nog tot ruim een derde gevuld. (Ja mensen, ik heb verkenners in dat ziekenhuis ;-)) 

Wat ik nu ga doen?
Aankeutelen, prutsen en experimenteren met dat heerlijke rare bedrijf van mij, waarin ik ben gestart met 1-op-1 trajecten. Het is zover! 

Ik heb ruimte geschept om op mijn EigenWijze en rare  manier nog meer voor anderen te kunnen betekenen. 
Ik zie ernaar uit: de eerste deelnemer start in februari.

Misschien dat ik later vandaag een rondje over het beton wals, op mijn rolschaatsen. In huis, omdat het kan. Gewoon, omdat ik nou eenmaal raar ben en mijn huis dat ook is. 

Doe vandaag net als ik eens raar. Verras jezelf. Je leest per slot van rekening niet voor niets dit blog. En lief mens: beloof jezelf dit: omarm je rariteiten, je eigen-aardigheden. Het brengt je overal. Wanneer je dat een beetje raar vindt, of lastig, neem dan contact met me op.

Ik haal jouw raar graag naar boven want raar is je eigen klompje goud. 

En het is precies dát wat de wereld nodig heeft.  

Deze post delen?

Andere blogs

Wie kan zeilen…..

Wanneer jij je verbindt met een waarde, kun je beter sturen in de richting van de JA en blijf je weg van de dingen die je niet meer wilt

Lees verder »

Bedrijfsbrief

Amsterdam, 11 maart 2024 Lieve Odette, Van harte gefeliciteerd met je 54e verjaardag.In het afgelopen jaar heb ik met bewondering gekeken naar de manier waarop

Lees verder »

De intenne

HSp is als leven zonder filter? Welnee. Je kunt ‘m voor je laten werken; dan wordt het een intenne.

Lees verder »

Elf 🎼

Lieve mam, Ik kan me voorstellen hoe je naar het getal kijkt. Vol ongeloof.Elf. Terwijl je nog eens kijkt, verandert je gezicht met één van

Lees verder »

Draak

“Ja nee, nou, een beetje niksen,” antwoord ik op de vraag wat ik ga doen, nu ik niet meer in het ziekenhuis werk. Ik zit

Lees verder »