Vanaf november staat de deur weer wagenwijd voor je open. En dan mag je met twee vingers tegelijk op die aanmeldknop drukken want dit wil je niet nóg eens missen.
Pelgrimeren in pyjama. Naar binnen keren. Dromen en mijmeren tussen de kerstkransjes en de vuurpijlen.
Geef mij je mailadres en ik beloof je dat je half november een seintje van me krijgt voor de volgende ronde.
Pinky promise.
Pyjama pelgrimeren
Drie edities:
Sellef Doen: Tussen Kerst en Driekoningen ontvang je elke ochtend een mail met een thema en een schrijfopdracht. Jij bepaalt zelf of je er die dag mee aan de slag gaat of op een ander moment. Pelgrimeren in pyjama, op je gemakkie.
Samen pelgrimeren? Kies dan de SamenDoen variant: dat is óók elke dag een mail met een thema-opdracht, uitgebreid met 2 groepscalls via Zoom van 1,5 uur. Je schrijft samen, wisselt uit en ontdekt gemeenschappelijke delers.
Langer optrekken?
Kies voor Samen door het jaar. Dat is pyjamapelgrimeren + SamenDoen (2 zoomcalls) + 7 groepscalls in 2027 rondom een Keltische feestdag. En je krijgt 2 individuele Zoomcalls 1 op 1 met mij.
Hier Odette: ruimtemaker en taalfilosoof. Kampioen Niet-Weten.
“You can’t know where you are going, unles you know where you have been.” (Jane Fonda)
Sinds 2019 doe ik aan Winterkeren. Ik geloof heilig in omzien en je parels rapen. Niet omdat je eindeloos in het verleden moet blijven graven (dan vind je namelijk altijd wel wat) maar om te zien of er nog iets ligt wat van pas komt. Oude shit als mest voor je toekomst.
Ik ben een pro in jezelf zijn en in jezelf opnieuw uitvinden. Dat doe ik meerdere keren per jaar. Heel veel dingen weet ik niet: daar beleef ik plezier aan. Door ergens mee te spelen en je te onthechten van de uitkomst, keer je terug bij je eigen ideeën, je eigen energie en plezier waardoor de creativiteit weer gaat stromen.
Ik ben er voor creatieve makers en intuïtieve ondernemers die werken vanuit een intrinsieke gedrevenheid. Slimme, sensitieve en speelse mensen, die het verschil maken door iets toe te voegen wat er nog niet was. IN een wereld die draait om stelligheid en zekerheid brengen zij iets anders: vertraging, speelsheid en ruimte voor het geheel.
Ik las over Winterkeren op Linkedin en ik vroeg me af of het bij me zou passen. Ik was een beetje bezorgd of het niet te zweverig was en ik vond het van tevoren best spannend om dit met een groepje mensen online te doen. Het gevoel van verbondenheid met de groep heeft me verrast, omdat alles kon en mocht. Er was van alles, soms een beetje door elkaar, spontaan en dat vond ik juist leuk. Het was veel qua opdrachten, maar Odette liet steeds weten dat niets moest en alles mocht. Dat gaf me ruimte om het te doen zoals voor mij paste. De bijeenkomsten met elkaar online vond ik echt een vleugje magie hebben. Een sterk gevoel van verbondenheid. Dankzij de fijne schrijfopdrachten vond ik de juiste woorden die passen voor mij. Als ik nu teruglees, klopt het nog steeds met hoe ik het voel. Odette is de vlinderende reisbegeleidster tijdens de reis en ze doet dat met veel liefde. Winterkeren is een fijn programma voor mensen die de tijd willen nemen om op een creatieve manier bij zichzelf in te checken.
"Ik heb genoten…van de tijd die het mij bracht om naar binnen te keren. Te voelen, ervaren wat zich daar allemaal afspeelt en vooral wat zichzelf wilde laten zien. Zonder ‘duwen/trekken’ maar vooral nieuwsgierig laten ontstaan wat zich aandient. En voor mij echt belangrijk, om dit heerlijk in eigen tijd te kunnen doen. Ik had geen behoefte aan ‘zoom’ sessies. Wel vond ik het fijn om af en toe (in een eigen besloten groepje) dingen te delen, zo nu en dan iets terug te geven."
Winterkeren heb ik ervaren als een groot cadeau, een groot cadeau van jou dat ik mezelf gegeven heb. Vooraf 'wist' ik al dat het me veel zou geven en dat was ook zo. Het is moeilijk in woorden te vatten en wat ik schrijf dekt de lading niet, maar toch... - ik keek elke morgen uit naar de nieuwe Winterkerenmail - soms, op een dag met veel stress/zorgen, dacht ik: O gelukkig, ik mag vandaag weer Winterkeren. En ja, jouw suggestie om er ook letterlijk plek voor te maken deed ook wonderen. Op mijn eettafel was er het Winterkerenhoekje, met: - waxinelichtje, - het roze notitieboek dat ik kreeg bij de workshop 'zin in je richting' eind november wat nu ook voor altijd Winterkerenboek is... - een engeltje - een potje met blauwe druifjes, - de paarse Bicpen, ook van jou gekregen bij de workshop en nu mijn dagelijkse metgezel. Het einde van 2025 en begin van 2026 beleven met Winterkeren gaf diepte aan bezinning ook rond de grote verandering van stoppen met werken op 15-1 j.l. Wat ook heel fijn was: jouw aanmoediging om vooral te doen wat paste bij mij en los te laten dat ik alles 'moest' doen wat jij voorstelde in de mails. Leerzaam ook om te merken hoe ik meestal netjes doe wat er verwacht wordt en dat steeds meer los leer laten. De schrijfopdrachten waren zo creatief, dat de verhalen die zichzelf schreven me vaak verrasten en meer dan eens tot tranen roerden. Een oefening die ik nog steeds regelmatig inzet is om van een nare ervaring iets positiefs te schrijven door van de beginletters een heel andere zin te maken. Ook de brieven aan mezelf van 10 jaar geleden en van Karen over 10 jaar maakten van alles los. Ook het recent teruglezen wat ik schreef bij de dag die bij februari hoort gaf weer nieuw inzicht. Ik ben mezelf dankbaar dat ik meedeed en jou, voor je creativiteit, wijsheid en warme aandacht die in alles mij tegemoet kwam.
Winterkeren was voor mij anders dan verwacht: ik zat er net lekker in toen er een andere gebeurtenis tussenkwam. Waar ik dacht elke ochtend lekker in mijn schulp te kunnen kruipen, kroop ik in plaats daarvan elke ochtend achter het stuur om een eind te rijden, waar ongeloof en rouw overheersten. Ik las voordat ik vertrok je mail, mijmerde erover tijdens dat uur heen in de auto, liet de rest van de dag de rest van de dag zijn, en las je mail bij thuiskomst nog eens. Ik pikte eruit wat passend was en wat ik aankon, en schreef. Kort, want ik was moe van alle emoties. Ik heb er een mildheidssausje overheen gegooid en kon na een paar dagen accepteren dat het was zoals het was. Ik ben heel benieuwd naar mijn schrijfsels als ik terugkijk op deze periode. Dankjewel voor alle moeite die je erin hebt gestoken. Hoewel ik niet alle opdrachten heb gedaan, heb ik genoten van je creativiteit.
"Bij Ja-winterkeren is de kiem gelegd voor niet-hoeven-weten, voor spoor-loos mogen zijn en dingen op eigen tempo mogen doen. Dat komt in ALLES terug dus dat is ook wat ik er aan heb: mijn zijn en mijn beweging in dit leven liggen niet vast, maar hebben juist hun wortels in het niet-weten en ver-dwalen."
Winterkeren was voor mij anders dan verwacht: ik zat er net lekker in toen er een andere gebeurtenis tussenkwam. Waar ik dacht elke ochtend lekker in mijn schulp te kunnen kruipen, kroop ik in plaats daarvan elke ochtend achter het stuur om een eind te rijden, waar ongeloof en rouw overheersten. Ik las voordat ik vertrok je mail, mijmerde erover tijdens dat uur heen in de auto, liet de rest van de dag de rest van de dag zijn, en las je mail bij thuiskomst nog eens. Ik pikte eruit wat passend was en wat ik aankon, en schreef. Kort, want ik was moe van alle emoties. Ik heb er een mildheidssausje overheen gegooid en kon na een paar dagen accepteren dat het was zoals het was. Ik ben heel benieuwd naar mijn schrijfsels als ik terugkijk op deze periode. Dankjewel voor alle moeite die je erin hebt gestoken. Hoewel ik niet alle opdrachten heb gedaan, heb ik genoten van je creativiteit.
"Hartelijk dank, lieve Odette.. voor alles. Rrrraaugh, zei the Jagg.. Wat een gaaf beeld. De woorden hebben nog enige indaaltijd nodig. Het geheel past bij de zwarte ooievaar met veren in alle kleuren van de regenboog, die zwiert en zwaait. Ook naar jou!
Het opruimen voor de eerste nacht vond ik superfijn. Daarna heb ik 4 dagen de schrijfsuggesties opgevolgd. Op zeker moment voelde het alsof ik teveel verschillende kanten op geslingerd werd en ik weet dat aan de fikse inhoud elke ochtend in je mails ( wat je ook aangaf op Linkedin dat het alle kanten opging) Fijn te weten dat dat een gedeelde ervaring is. Daar kreeg ik genoeg van en dat uitte zich in een recalcitrante weerstand tegen de schrijfsuggesties, tot en met regelrecht chagrijn. Na een paar dagen liet ik het los en besloot mezelf de ruimte te geven en niet meer mee te doen (en prompt belandde je eerstvolgende mail in mijn spambox, bijzonder!). Voelde heerlijk! Al met al heb ik me goed vermaakt met het hele proces en ben dankbaar voor wat je aanbiedt met Winterkeren.
"Dankjewel voor je mooie mails en opdrachten. Ik heb genoten van het winterkeren. Een schriftje met de dagelijkse opdrachten en een fleurig A3-bord als tastbaar resultaat. Ik heb elke maand in m’n agenda gezet om terug te kijken naar wat ik heb opgeschreven."
"Ik had mezelf opgegeven voor winterkeren. Lang heb ik nagedacht of ik je zou vertellen hoe het mij vergaan is want het liep niet zoals ik vooraf had gedacht. Twaalf dagen schrijven zou wel lukken, zo dacht ik. Helaas...zoals verwacht loopt alles anders. Het mooie boekje door mij uitgekozen kijkt steeds boos als ik het open sla. Mijn lievelingspen weigert alle diensten. Na drie dagen werd ik het zat en stond op het punt met de witte vlag te wapperen. Op de keukentafel zag ik een dik potlood van de bouwmarkt liggen. Mijn lief heeft deze laten liggen. Het potlood keek mij met een glimlach aan. Ik pakte het boekje erbij en zowaar keek het boekje blij. Ik bedacht iets om te schrijven maar het potlood zei: daar doe ik niet aan mee! Ik stapte uit mijn hoofd en liet mijn hand leiden. Zachte lijnen vulden het papier, hartjes, bloemen, doedels. Mijn hart begon te zingen en ik zong luidkeels mee. Voor ik het wist werden de hagelwitte bladzijden gevuld met kleur en tekeningen, aangevuld met hier en daar een kreet van mijn lievelingspen. Zachte, vriendelijke woorden die na een paar dagen wonderlijke zinnen vormden. Twaalf dagen werden het niet.... maar nog altijd dagelijks kleur ik buiten de lijntjes en laat ik mijn hand leiden en mijn hart zingen. "
"Winterkeren heeft mij laten stilstaan in het nu, kijkend naar wat er het afgelopen jaar was, wat ik heb gedaan of niet. En het laat mij vooruit kijken, meest nog onbeschreven en toch ook weer niet. Zelfbewust worden en zijn en zijn met alles wat ik bij me heb, beide waardevol en liefdevol. Heel eerlijk heb ik niet altijd direct geschreven. Soms was het te druk, hadden andere dingen mijn aandacht. Maar dat is het fijne van de mail, het blijft wel even staan in mijn box. Ik voelde niet een haast dat ik het perse op dat moment moest doen. Ook door jouw manier van schrijven. Dankjewel daarvoor. "
"“Wat Winterkeren mij bracht? Wat voor mij zweverig voelde, liet ik voor wat het was. Ik las jouw stukjes en gaf daar mijn eigen draai aan. Iets wat voor mij héél herkenbaar is, zo werk ik mijn leven lang al. Je gaf dus als het ware mijn brein een zetje in de richting en dat ging er vervolgens mee op de loop. Niet altijd op papier, soms in klei, soms in een ontwerp (al is dat laatste wel op papier, maar dan niet met woorden). Nu werk ik de ontwerpen uit, of ik verwerp ze omdat ze achteraf soms niet bij mij passen. Het was een verrassende manier om naar het jaar te kijken. Volgend jaar doe ik weer mee: eens zien of er verrassend andere dingen uit tevoorschijn komen. “
"“Zou ik nog eens mee willen doen? Ja graag, zeker. Liefst betaald met ook online contact van een half uurtje of zo. Een plek waar gedeeld kan worden. Soms ontplofte het zowat in mij. Het heeft me heel veel inzicht gegeven. De moedernacht. Het in kaart brengen van de geschiedenis van de moeder van mijn moeder, haar moeder en ook daar weer de moeder van. En het borrelt en bruist na. 2023 is een jaar geweest van stilstaan, ademen, huilen, helen, naar binnen keren, traumawerk verrichten. Winterkeren heeft veel zachtheid gebracht. Compassie met mezelf, levensvreugde, dankbaarheid. Als ik nu alle oefeningen terug lees van Winterkeren lees ik ze met een glimlach. Wat heb ik hart gewerkt het afgelopen jaar. En wat was het een mooie opmaat voor het uiteindelijke resultaat. Mijn droom realiseren…. “