Geen nood:
Volgend jaar staat deze deur weer wagenwijd open. En dan mag je met twee vingers tegelijk op die aanmeldknop beuken want dit wil je niet nóg eens missen.
Pelgrimeren in pyjama. Naar binnen keren. Dromen en mijmeren tussen de kerstkransjes en de vuurpijlen.
Geef mij je mailadres en ik beloof je dat je half november een seintje van me krijgt voor de volgende ronde.
Pinky promise.
“Ik las over Winterkeren op Linkedin en ik vroeg me af of het bij me zou passen. Ik was een beetje bezorgd of het niet te zweverig was en ik vond het van tevoren best spannend om dit met een groepje mensen online te doen.
Het gevoel van verbondenheid met de groep heeft me verrast, omdat alles kon en mocht. Er was van alles, soms een beetje door elkaar, spontaan en dat vond ik juist leuk. Het was veel qua opdrachten, maar Odette liet steeds weten dat niets moest en alles mocht. Dat gaf me ruimte om het te doen zoals voor mij paste.
De bijeenkomsten met elkaar online vond ik echt een vleugje magie hebben. Een sterk gevoel van verbondenheid. Dankzij de fijne schrijfopdrachten vond ik de juiste woorden die passen voor mij. Als ik nu teruglees, klopt het nog steeds met hoe ik het voel.
Odette is de vlinderende reisbegeleidster tijdens de reis en ze doet dat met veel liefde. Winterkeren is een fijn programma voor mensen die de tijd willen nemen om op een creatieve manier bij zichzelf in te checken.”
“Iedere ochtend weer de mail openen in de wetenschap er een verrassing van Odette te vinden. Tijd om te bezinnen, terug en vooruit kijken steeds weer met een andere schrijf, teken of natuurbelevingsopdracht. Voor mij een mooie en speelse manier om even te vertragen. Elke dag weer even stilstaan en tijd voor mezelf nemen, alleen dat al maakt Winterkeren bijzonder en de moeite waard.”
“Ik heb genoten…van de tijd die het mij bracht om naar binnen te keren. Te voelen, ervaren wat zich daar allemaal afspeelt en vooral wat zichzelf wilde laten zien. Zonder ‘duwen/trekken’ maar vooral nieuwsgierig laten ontstaan wat zich aandient.
En voor mij echt belangrijk, om dit heerlijk in eigen tijd te kunnen doen. Ik had geen behoefte aan ‘zoom’ sessies. Wel vond ik het fijn om af en toe (in een eigen besloten groepje) dingen te delen, zo nu en dan iets terug te geven.”
“Dank je wel voor je mooie cursus winterkeren. Alleen de naam al is prachtig. Jouw manier van schrijven én het concept waren redenen om me meteen in te schrijven toen ik je aankondiging ervan zag. Ik heb niet alle opdrachten op tijd kunnen doen, de meeste opdrachten wel. Ik ga ze later nog allemaal doen, maar heb meer tijd nodig en zo was het ook helemaal goed. Ik vond het leuk om er elke dag voor te gaan zitten en er tijd voor te maken. De elfjes die vaak terugkwamen heb ik van genoten. Heel leuke vorm om tot de kern te komen. Ik ben dankbaar voor je mooie cursus.”
“Bij Ja-winterkeren is de kiem gelegd voor niet-hoeven-weten, voor spoor-loos mogen zijn en dingen op eigen tempo mogen doen. Dat komt in ALLES terug dus dat is ook wat ik er aan heb: mijn zijn en mijn beweging in dit leven liggen niet vast, maar hebben juist hun wortels in het niet-weten en ver-dwalen.”
“Ik las mijn schrijfsels terug en ja! Intenties die ik de lucht in had geschreven kwamen voorbij.
Dus ik ben er dit jaar weer bij. Het was vorig jaar zó fijn om evne pas-op-de-plaats gte maken, terug naar mezelf. Me-time tijdens en na een heel drukke periode. Ik heb er zin in!
” Ik had mezelf opgegeven voor winterkeren. Lang heb ik nagedacht of ik je zou vertellen hoe het mij vergaan is want het liep niet zoals ik vooraf had gedacht. Twaalf dagen schrijven zou wel lukken, zo dacht ik. Helaas…zoals verwacht loopt alles anders. Het mooie boekje door mij uitgekozen kijkt steeds boos als ik het open sla. Mijn lievelingspen weigert alle diensten. Na drie dagen werd ik het zat en stond op het punt met de witte vlag te wapperen. Op de keukentafel zag ik een dik potlood van de bouwmarkt liggen. Mijn lief heeft deze laten liggen. Het potlood keek mij met een glimlach aan. Ik pakte het boekje erbij en zowaar keek het boekje blij. Ik bedacht iets om te schrijven maar het potlood zei: daar doe ik niet aan mee! Ik stapte uit mijn hoofd en liet mijn hand leiden. Zachte lijnen vulden het papier, hartjes, bloemen, doedels. Mijn hart begon te zingen en ik zong luidkeels mee. Voor ik het wist werden de hagelwitte bladzijden gevuld met kleur en tekeningen, aangevuld met hier en daar een kreet van mijn lievelingspen. Zachte, vriendelijke woorden die na een paar dagen wonderlijke zinnen vormden. Twaalf dagen werden het niet…. maar nog altijd dagelijks kleur ik buiten de lijntjes en laat ik mijn hand leiden en mijn hart zingen. “
“Winterkeren heeft mij laten stilstaan in het nu, kijkend naar wat er het afgelopen jaar was, wat ik heb gedaan of niet. En het laat mij vooruit kijken, meest nog onbeschreven en toch ook weer niet. Zelfbewust worden en zijn en zijn met alles wat ik bij me heb, beide waardevol en liefdevol. Heel eerlijk heb ik niet altijd direct geschreven. Soms was het te druk, hadden andere dingen mijn aandacht. Maar dat is het fijne van de mail, het blijft wel even staan in mijn box. Ik voelde niet een haast dat ik het perse op dat moment moest doen. Ook door jouw manier van schrijven. Dankjewel daarvoor. “
“Wat Winterkeren mij bracht? Wat voor mij zweverig voelde, liet ik voor wat het was. Ik las jouw stukjes en gaf daar mijn eigen draai aan. Iets wat voor mij héél herkenbaar is, zo werk ik mijn leven lang al. Je gaf dus als het ware mijn brein een zetje in de richting en dat ging er vervolgens mee op de loop. Niet altijd op papier, soms in klei, soms in een ontwerp (al is dat laatste wel op papier, maar dan niet met woorden). Nu werk ik de ontwerpen uit, of ik verwerp ze omdat ze achteraf soms niet bij mij passen. Het was een verrassende manier om naar het jaar te kijken. Volgend jaar doe ik weer mee: eens zien of er verrassend andere dingen uit tevoorschijn komen. “
“Zou ik nog eens mee willen doen? Ja graag, zeker. Liefst betaald met ook online contact van een half uurtje of zo. Een plek waar gedeeld kan worden. Soms ontplofte het zowat in mij. Het heeft me heel veel inzicht gegeven. De moedernacht. Het in kaart brengen van de geschiedenis van de moeder van mijn moeder, haar moeder en ook daar weer de moeder van. En het borrelt en bruist na. 2023 is een jaar geweest van stilstaan, ademen, huilen, helen, naar binnen keren, traumawerk verrichten.
Winterkeren heeft veel zachtheid gebracht. Compassie met mezelf, levensvreugde, dankbaarheid. Als ik nu alle oefeningen terug lees van Winterkeren lees ik ze met een glimlach. Wat heb ik hart gewerkt het afgelopen jaar. En wat was het een mooie opmaat voor het uiteindelijke resultaat. Mijn droom realiseren…. “
