Soms vloeien ze als stroop over je pannenkoek. Andere keren komen ze los met brokjes, die blijven haken in je keel en niet naar buiten willen komen.
Zelfgebakken woorden. Die er soms uitfloepen terwijl je er niet naar op zoek was. Tijdens het schrijven ervan stroomt je hart over, wat heerlijk dat je een lamp ook een lichtje of peertje kunt noemen. Of zelfs verlichter.
Uitdrukken wat je beweegt, wat je raakt. Waar je je bed voor uitkomt en waar je voor blijft liggen. Schoonheid vinden in de wereld. Woorden laten marineren in je hart en op een ander moment via hoofd en handen de weg naar buiten laten vinden, als cadeautjes. Is dat woorden geven aan wat je beweegt? Voor mij wel. Vandaag.
Morgen kan het zomaar weer anders voelen. Een woord of een zin. Betekenis, bezieling. En ook dat is goed want alles verandert in een wereld die net als ik voortdurend in beweging is. Dag, nacht, zomer, winter. Als mens mag ik erdoor laveren, samen met de gedachten en gevoelens die ik erover heb.
En raad eens?
Die veranderen ook. Continu.
