Het geheim van de lettersmid
Ik ben taalfilosoof. Via creatieve omwegen wakker ik je verbeelding aan. Hier hoef je niet te praten over wat lastig is maar je mag er op een andere manier naar kijken. Via beelden, een beweging, of via een voorwerp met een stem.
Als je fijnbedraad bent, denk je diep en voel je veel. In gesprekken kun je verzanden in scenario’s (inclusief zijweggetjes), sociaal wenselijke antwoorden of je verdwaalt in je hoofd. Dan weet je niet meer wat je ook alweer wilde zeggen. Bovendien levert praten niet altijd iets op: wat je aandacht geeft, groeit.
Daarom is dit een broedplaats en geen praktijk of praatplek. Hier werk je met ‘iets’: een moment, een zin, een symbool, zodat je hoofd het niet alleen hoeft te doen. Wat eruit komt? Net als het leven zelf: altijd anders dan je dacht.
Wat elke klant me teruggeeft, is dat ze iets van zichzelf terugvonden, wat ze dachten kwijt te zijn.
Dat is het toekennen van menselijke eigenschappen aan niet-menselijke wezens of dingen.
Lullen met je spullen dus. Hier geven we je spullen een stem als ghostwriter. Ze kennen jou langer dan vandaag en weten hoe jij dingen doet. Dat kunnen ze jou teruggeven.
Voorwerpen zijn nooit zomaar: ze kwamen om een reden en op een tijd in jouw leven. Voorwerpen geven veiligheid, afstand en houvast wanneer jij een verhaal te vertellen hebt dat je emotioneert, of wanneer iets pijnlijk is of moeilijk te verwoorden. Voorwerpen doen niet aan spelling of grammatica en ze spreken óók lichaamstaal.
En ze kunnen fantastisch Schrijfspelen.
Schrijven uit je losse pols. Of je tenen. Je buik ook, trouwens.
Ik werk vanuit een mix van positieve psychologie, ACT, provocatief coachen, narratief coachen, opstellingswerk, improvisatie, energetisch werk, voice-dialogue en intuïtieve schrijftechnieken.
Mijn vader overleed een week voor ik zeventien werd.
De avond ervoor hadden we ruzie gehad over een bord spruiten. Hij overleed in zijn slaap. Ik heb nooit afscheid van hem kunnen nemen en met die ruzie is het niet meer goed gekomen. Omdat ik niet meer met mijn vader kon praten, schreef ik hem briefjes. Vanuit het perspectief van bijvoorbeeld de grasmaaier, die liet weten dat hij roestig werd omdat hij niet meer werd gebruikt. Ik bereikte hem via de sneeuwklokjes, die hem vertelden hem óók te missen. De schuur van mijn vader die mopperde over dat hij werd leeggehaald en werd gevuld met ander spul.
Toen ik veertig werd vond ik deze briefjes terug in een oud geldkistje uit de bloemenwinkel van oma. Mijn vaders moeder. De briefjes gaven mij perspectief en ruimte om de nacht waarin mijn vader overleed voor het eerst echt te beschrijven, zonder “terug te zakken” in het moment of de emotie. Een wereld van verschil.
Eind 2024 leerde ik dat het werken met voorwerpen Antropomorfisme heet.
Anno 1987 waren er geen coaches voor rouw en verlies en mijn ouders (oorlogskinderen) konden niet met hun gevoelens omgaan. Vroeger werd alles onder het tapijt geveegd: nare dingen bestonden niet. Daar praten we niet over. Ik ging naar school, haalde mijn diploma’s en dat was het.
In de zomer van dat jaar vond mijn moeder een speelgoedaap op de vuilnisbelt. Hij kreeg de naam Amadeus. Hij werd onze talking stick: hij hielp mijn moeder en mij onze gedachten en gevoelens te verwoorden. Amadeus kreeg verschillende stemmetjes. Een kritische en tegelijk werd hij onze cheerleader wanneer hij ons toejuichte, op momenten nadat we iets moeilijks hadden gedaan. Erfrechtkwesties bijvoorbeeld. Testamenten. Financiële afwikkelingen.
Amadeus werd onze expert in rouw en verlies. Daarnaast ontwikkelde hij ervaringskundigheid in verslavingszaken. Inmiddels geniet hij van zijn pensioen.
Soms – intussen is hij bejaard en glashelder van geest en geen pluisje minder eigenwijs – laat hij zich zien of horen. Bijvoorbeeld als hij in het snotje krijgt dat jij de vraag waar het werkelijk om gaat, omzeilt. Dan komt hij ertussen.
In 2023 ontdekte ik dat het omgaan met die innerlijke stemmen en die gedachten een naam heeft: Voice Dialogue.
Goed plan! je krijgt altijd antwoord.
Jouw plant kan jou iets teruggeven over de manier waarop je zorgt. Je koffiemok kent jouw ochtendritueel en je sneaker weet precies waar je warm voor loopt. Zelfs je afstandsbediening heeft een mening over jouw manier van schakelen.
Voorwerpen zijn spiegels. Ze geven je afstand als iets te dichtbij komt en ze tonen jou blinde vlekken. Ze fluisteren soms dingen die je zelf nog niet durft te zien. Het is een bijzonder krachtige ervaring wanneer je liefdevol wordt toegesproken door je lievelingsboek. Dat raakt dieper dan wanneer iemand anders het tegen je zegt.
Wat van binnenuit komt, bekrachtigt jou in wie je bent.
Handig om te weten
Mensen zoals jij en ik.
Ik werk met verschillende tarieven. Dat heeft niets met mijn klanten zelf te maken maar met hun omstandigheden.
Voor ondernemers en bedrijven hanteer ik een hoger tarief dan voor particulieren. Dat komt doordat ondernemers en bedrijven de kosten van coaching of scholing in mindering kunnen brengen op de winst en past bij de ruimte die ze daarvoor in hun begroting hebben.
Voor particulieren ligt het tarief lager omdat ik weet dat niet iedereen zijn persoonlijke ontwikkeling als kostenpost kan opvoeren bij de Belastingdienst. Daarnaast heeft niet elke werkgever de middelen of de bereidheid om bij te dragen aan werkgeluk.
Zo houd ik persoonlijke ontwikkeling voor iedereen eerlijk en betaalbaar, zonder dat ik hoef in te leveren op aandacht, speelsheid en kwaliteit.
Wanneer je met mij samenwerkt, kijken we bij de start of je als particulier of ondernemer deelneemt. Dat bepaalt je tarief.
Daarna draait alles om wat we samen gaan maken, schrijven, ontdekken en uitspoken. Want dáár zit de echte waarde.
Ik ben geen schrijfdocent of schrijfcoach. Mijn werk is geen schrijfles: ik leer je geen technieken, geef geen tips en kijk je werk niet na. Je verheldert momenten uit je eigen leven en zet ze in perspectief.
Ik ben geen coach of therapeut dus mijn werk is géén coaching of therapie. Ik werk op het vlak van persoonlijke ontwikkeling waarbij ik er vanuit ga, dat jij jouw ontwikkeling kunt dragen. Rouw en verlies vallen buiten de scope van mijn werk.