- mail@fijnbedraad.nl
- Sessies op afspraak
- Abonneer je op de EigenWijze mail
Wolff. Met extra + F. Van Fijnbedraad.
Ik was een eigen-aardig kind.
Mijn broodjes Nutella at ik tussen de middag op, terwijl ik op mijn hoofd stond. Na zo’n acrobatische lunch zag de wereld er frisser uit: de juf of meester leek aardiger en mijn klasgenoten ook.
In de eerste klas werden de populieren op het schoolplein omgehaald. Een spektakel met brullende zagen en vallende stammen. Terwijl het schoolplein juichte, rende ik in mijn eentje naar huis.
Grote mensen vond ik stom. Ze vertelden dingen die niet klopten: dat kon ik aan hun gezicht en lichaam aflezen. Het was nooit congruent. Het maakte de wereld verwarrend en tegelijk glashelder.
Ik had geen poppen maar wel een kast vol boeken. Met mijn poppenwagen vol geladen trok ik erop uit. Mijn rijdende “bibliotheek” als fantasiewereld, die ik wél begreep. Waar ik in kon zíjn en elk “ding” z’n eigen verhaal vertelde.
Als jongvolwassene begreep ik dat incongruentie een manier was om je staande te houden. A zeggen en B doen.
Ik werd kampioen meebewegen en dat bleek handig: mijn eigen shit kwam nooit aan bod. Vooruitschuiven met die hap. In mijn vruchtbare jaren zou ik hebben moeten bloeien. In werkelijkheid bleek de binnenkant verdord. Viel overal buiten, of ik trof mezelf in het verkeerde klasje. Hoorde nergens bij: mocht ik er überhaupt wel zijn?
Mijn bruisende ikje verdween in verslavingen. Het leven werd vlak, terwijl ik als kind zo speels en uitbundig was geweest. Zorgde voor iedereen en vergat mezelf. Tot ik tot meerdere keren toe overspannen raakte. Volgens de GGZ verpleegkundige was ik hoogsensitief: dat had ze zelf net ontdekt.
Gevalletje projectie eerste klasse en toch ben ik dankbaar dat ze het durfde uit te spreken: er ging een wereld voor me open. Vond kopieën van mezelf in de literatuur terug: alle vinkjes op een rij. Eindelijk hoorde ik ergens bij.
In mijn ontdekkingstocht struinde ik een complete HBO zelfbouwstudie van 5 jaar rondom Hoogsensitiviteit én hoogbegaafdheid bij elkaar.
Daarbij vergat ik één belangrijk detail: theorie is zilver, voelen is goud. Rond mijn vijftigste ontdekte ik playfullness, playful inquiry, ACT en improvisaties. Ik ging spelen en werd een kano.
Kwam thuis om nooit meer bij mezelf te vertrekken.
Wat mij terugbracht naar mezelf, bleek een manier van leven zoals kinderen van nature zijn. Spontaan, speels, in het moment. Met vaardigheden die we als mens in de loop van ons leven verliezen.
Improviseren. Aanklooien. Prutsen. Iets laten ontstaan in het moment.
Zonder dat het iets moet worden of een label moet krijgen.
Net als mens-zijn. We hoeven niets te worden: we zijn al iemand. Onze identiteit ligt niet vast. Net zoals een trein telkens anders oogt naargelang het landschap, verschijnen wij anders in elke context. Soms vallen onze kleuren op, soms gaan ze op in de omgeving.
Wat je toont, wordt mede bepaald door waar en met wie je bent, en door hoe je wordt gezien of uitgenodigd. Identiteit is dus niet iets wat je bezit, maar iets wat ontstaat – in het moment, in relatie, in ontmoeting. Minder een vast “ik”, meer een choreografie van aanwezigheid: iets wat gebeurt wanneer jij en ik er zijn, hier en nu.
Je verschijnt anders op je werk dan thuis op de bank. Niet omdat je daar minder jezelf bent, maar omdat elke plek iets anders van je vraagt, oproept en weerspiegelt – met dezelfde kern vanbinnen. Je bent niet in beton gegoten en je mag meebewegen met wat zich aandient: als een rivier die haar bedding volgt en tegelijk steeds verandert.
Het leven kent geen handleiding en dat is precies de bedoeling. Je mag jezelf blijven heruitvinden, telkens opnieuw. Je hele leven lang mag je nieuwsgierig blijven naar alles wat nog in je wil verschijnen en onderzoeker zijn van je eigen bestaan.
Sinds 2021 maak ik ruimte voor mensen die al die verschijningen in zichzelf willen ontdekken. Zodat ze op eigen-wijze invulling kunnen geven aan hun bestaan. Spel en schrijven zijn een ingang en nooit een doel op zich. Spelen haalt je uit je hoofd en brengt je naar je bron: wat leeft er?
Mijn werk is voor Fijne Mensen, die bereid zijn om het niet te weten te verdragen. Die het aandurven om hun hoofd van het podium te kieperen om te voelen wat het lijf vertelt. Aagjes die nieuwsgierig zijn naar wat er leeft vanbinnen. Waarbij het verlangen om zichzelf te herontdekken groter is dan hun angst iets te verliezen. Die verantwoordelijkheid nemen voor hun keuzes en hun ontwikkeling kunnen dragen. Ook als het schuurt of ongemakkelijk voelt en vertraagt.
Dat vraagt iets van jou: de bereidheid om te stoppen met doen wat je altijd deed en de vraag “wat krijg ik?” te vervangen door “Wat brengt dit mij?”