In de afgelopen week deed ik domme dingen. Menselijke dingen. Koningin Maxima riep het al in 2001: “dat was een beetje dom.” Tsja.
Zo stuurde ik vorige week een segmentmail naar abonnees van de EigenWijze mail, op basis van klikgedrag.
Daar ben ik helemaal niet van.
Volgens sommige mensen is het handig als je bijhoudt wie waarop klikt. Omdat je ziet wie er geïnteresseerd zijn, of nieuwsgierig. Dat laatste woord bleek het startschot voor mijn innerlijke Aag. Tijdens het schrijven van de mail voelde ik het gehijg van Big Data in mijn nek. Gatverdamme.
Toch schreef ik verder: noemde het een experiment. Dáár houd ik namelijk wel van. Bovendien speel ik met alles, dus waarom niet met mail? Aan het begin van de nieuwe week – nieuwe ronde, nieuwe kansen, schoon schip – wilde ik het rechtzetten: verwijderde het segment. Dacht ik.
Tien mailadressen van lieve, legitieme en kostbare abonnees zijn nu weg. Foetsie. Kon wel huilen. Deed ik ook.
Vervolgens deed ik nog iets dommers
Poetste mijn profiel op Linkedin voor de 442e keer deze maand op. Het moest anders: kloppend. Congruentie met je profiel is belangrijk op den Link. Het is hilarisch, als het niet óók om te janken was.
Een niet-kloppend profiel past bij mij: ik wissel net zo vaak van gedachten als van ondergoed.
Dus klopt het als het niet klopt.
Afijn: ik verwijderde alles wat met “Lullen met je spullen” te maken had. In mijn profiel én ik verwijderde meteen een aantal posts. Opruimen met die hap. Na de actie viel het me op, dat ik niet meer op 2e graads connecties kon reageren.
“Vast een update foutje,” dacht ik nog, toen ik uitlogde.
De volgende dag kwam ik er niet meer in.
De lezing van Linkedin luidt: “Ongeautoriseerde toegang tot mijn profiel” . Ik moet me verifiëren met een paspoort waarin fofo, naam en een handtekening. En de verloopdatum.
Ammah Hoela
Ten eerste is verificatie geen garantie dat ik weer wordt toegelaten. Er zijn gevallen bekend, waarbij mensen alsnog werden buitengesloten nadat ze hun paspoort netjes hadden geüpload. Of ze strandden alsnog midden in het verificatieproces: computer says no en welkom, paspoort gegevens in de US of A.
Ten tweede zijn mijn gegevens al gelekt via Odido, Booking, Rituals en zeer waarschijnlijk ook via Chipsoft-HiX. Misschien kan Linkedin mijn gegevens bij hen verifiëren? Of bij Mollie. Ik wens ze vast succes.
Linkedin beperkte m’n account overigens zonder waarschuwing. Dat geeft te denken: dat kan dus ook, als je over dingen als liefde, groei en ontwikkeling schrijft. In eerste instantie vroeg ik me af: valt hier een een cadeautje in te ontdekken van het universum?
Vond namelijk dat ik wel érg aanwezig was geweest de laatste tijd. Jachtig, ook.
Realiseerde me dat ik met deze buitensluiting misschien meer tijd in de wereld kan doorbrengen, in plaats van erbuiten. Na een kleine week ontdek ik meer vlakjes van de beperkingskubus. Er zit schaamte en er woont verdriet achter. Oude thema’s worden geraakt. Waar ik me óók voor schaam.
Mijn genen hebben een verslavingstoevoeging: mijn verslavings-ikje speelt op. De eerste 48 uur zonder Linkedin waren nog leuk. Toen sloeg de twijfel toe: er viel niets meer te checken. Anno 2026 ben ik 6,5 jaar clean van alcohol en ik herken de signalen van trek. Honger.
Ik mis mijn community
Mijn mensen. Mijn schrijf- teken en bedrijfsmatties. Liefdevolle sneldenkers, veelvoelers, veelkunners en soms net zúkke twijfelkonten als ik zelf ben. Het schept een band.
Mensen met wie ik de dag doornam, of soms de avond. Van sommigen ken ik hun menstruatiepatroon. Ik weet wanneer hun kinderen ziek zijn, welke boeken ze lezen, waar ze tegenaan lopen. Waar ze van houden. Omdat ik belevenissen uitwisselde en ze terug mocht ontvangen. Los van de likes. Gewoon omdat we er waren.
Sommige mensen had ik zonder Linkedin überhaupt nooit leren kennen.
Zonder Linkedin was ik nooit een ondernemer geworden. Of een boekschrijver.
Kortom: ik ervaar hier van alles door elkaar na 15 jaar aanwezigheid op een “platform”. De plek waar ik transformeerde van verzekeringsjuf tot onzekere doktersassistente naar applicatiebeheerder. Later morfoseerde ik naar karduwoloog en rolmaat. Met inkijkjes in mensenlevens: lang niet altijd het mijne. Alles wat ik in de afgelopen vijftien jaar in mijn carrière – oké werkende leven – meemaakte, heb ik gedeeld en mogen delen. Groot goed.
Zelfbeschikking of besloten
Weer wat dagen later sijpelt er iets anders door de bochtjes van mijn gedachtengangen: de realiteit voelen in het verschil tussen ergens vertrekken of eruit geflikkerd worden.
Als je zelf ergens vertrekt, trek je de deur achter je dicht. Je neemt afscheid. Zegt gedag en sluit netjes af. Dan is het rond. Buitengesloten worden vanwege een “fout” die je niet kent is compleet anders. Het geeft een bijsmaak en slingert oude thema’s boven water.
Niet meer meedoen. Alsof ik buiten staat te kijken door het raam, waar mijn vriendinnen spelen met barbies en ik sta te verkleumen in de regen.
Ik betrap me erop, dat mijn gevoel van (on)rechtvaardigheid wordt aangesproken. Ergens uit gezet zonder verweer of fatsoenlijk gesprek met een mens. Computer said no.
Het geeft stof tot nadenken. Want als ik met mijn ienieminie account zomaar kan worden uitgesloten van Linkedin, hoe zit het dan met de grotere? Mag je eigenlijk nog wel zomaar van alles posten omdat je het leuk vindt? Wil ik mijn mooie, liefdevolle en gratis content nog delen op een platform dat me er zonder waarschuwing vanaf pleurt?
Hoe rolt dit met innerlijke vrijheid?
En hoe rolt dit verder?
Stel dát AI een moderatierol krijgt in bijvoorbeeld reisprocessen. Kun je het je voorstellen? Jij hebt vliegtickets gekocht naar een ver oord. Je hebt je máánden (misschien wel járen) verheugd en gespaard: olé! Daar sta je met je gezin en weet ik hoeveel koffers. Je hebt er zin in.
Bij de poortjes van Schiphol verschijnen er rode lampjes: “Computer says no.” Jij wordt afgevoerd, zonder mens te hebben gesproken. Geen balie.
Niemand om mee te praten, niemand die naar je luistert.
Terwijl ik het schrijf, ervaar ik koude rilingen.
Willen we dit echt?
Voorlopig ben ik te vinden op het plaatjesfeest: Instagram. Was er weg en eind vorig jaar herontdekte ik het na mijn vrijwiligerswerk in Portugal. Zo bleef ik een beetje verbonden met dáár. Soms plaatste ik er iets zakelijk. Vond ik iets van: dubbel in de lucht, Det?
Tot mijn verrassing vond ik al veel Linkedin-matties terug. De tendens van het plaatjes- en videofeest: minder pretentieus. Die voel ik ook.
Het mag allemaal wat luchtiger.
Voorlopig log ik niet meer in op de blauw-witte letters. Eens kijken hoe mijn account er over een tijdje bij hangt. Heb je tips of aanbevelingen om me uit het “mag-niet” hokje te bevrijden? die zijn natuurlijk van harte welkom. Mail me gerust: ik lees alles en je krijgt ALTIJD antwoord.
