Eigenheid vraagt je om oude patronen los te laten en afscheid te nemen van overtuigingen en foute olifantpaadjes. Soms heet eigenheid “voor jezelf kiezen” en dan betekent het meestal ook een afscheid: die van een baan, een vriendschap of relatie.
In mijn geval neem ik afscheid van een Linkedin zonder dat ik mijn account afsluit. en dat is raar want het voelt niet rond en niet kloppend.
Eigenheid betekent in mijn geval: wisselvalligheid, twijfelarij en wispelturigheid. Mijn kwispelturigheid houdt in dat ik de ene week iets bedenk en er de volgende week weer op terugkom. Soms zeg ik “ja” waar het “nee” had moeten zijn en dan kom ik daar op terug. Omdat het niet past of niet werkt.
Vaak verander ik woordelijk iets: dan heeft het nèt de lading niet gedekt en juist die lading is voor mij belangrijk. Mijn website verandert wekelijks: het kan zomaar net niet of net wel passen. Vind ik belangrijk: daar hecht ik waarde aan.
Woorden doen ertoe: alles (ver)telt
Dat bijschaven en aanpassen werd mijn Waterloo op LinkedIn. Regelmatig paste ik mijn kopregel en profiel aan: zo stond er een tijdje “Lullen met je spullen”. Was het waar? Absoluut. Precies de lading van wat ik doe. Tegelijk vroeg ik me af: wil ik écht met het woord lullen onthouden worden?
Nee.
En dus paste ik mijn profiel weer aan. Verwijderde elke post waar “lullen” in had gestaan. Binnen de organisatiecultuur van LinkedIn – er wordt geregeerd en gemodereerd door (ai gedreven) botjes – bleek het zelfmoord van mijn account.
Mand: ik paste mijn profiel te vaak aan waardoor mijn gedrag werd aangemerkt als “ongeautoriseerd” en “verdacht geautomatiseerd”
Het zou hilarisch zijn als het niet om te huilen was. Mijn menselijke geest als botje. Naja! Nu zou ik kunnen zeggen: wees voorzichtig met wat je doet. Let op je account. Maar dat doe ik niet.
Anno 2026 voorzichtig zijn met wat je zegt, wat je doet en waar je dat zegt of doet? die tijd zijn we allang voorbij. Let daarom niet zozeer op je account, lief mens: pas liever op jezelf.
Blijf jezelf en wees je eigen held.
