Eeuwig
Ergens in de geschiedenis besloten een stevige Friezin uit Kootstertille en een Noord-Hollandse kippenboer om voor altijd bij elkaar te blijven. Samen kregen ze aan het eind van de negentiende eeuw een dochter. Over één ding waren ze het eens: zij zou het beter krijgen. Het stel kocht eind jaren twintig van de vorige eeuw […]
Twijferaar
Na amper een week knutselen en redigeren slaat de twijfel toe. Moet ik mijn boekenproject wel echt doorzetten? Waarom wil ik het zo graag, een boek publiceren? Voor de roem en de bekend? Nou nee, niet bepaald. Hoe meer ik naar de vorm, de stijl en de inhoud van mijn boekje kijk, hoe meer ik […]
Oploskoffie (2) – schrijfveer
Echte oplos koffie komt niet van uitvaarten maar komt van mijn moeder. Maandagmorgen half acht. Bijna klaar om naar mijn werk te vertrekken. Mijn kind, nog zeer verdwaald in de wereld van Spongebob, kus ik gedag en zeg dat ik zo dadelijk nadat ik bij opoe, mijn moeder, ben geweest, nog even bij hem terugkom. […]
Oploskoffie (schrijfveer)
De kapel in het stadsziekenhuis baadt in zonlicht. Een perfecte dag om afscheid te nemen, al voelt het niet zo. Mensen arriveren, stemmig gekleed, meest in zwart. Bloemen zijn welkom, deze zijn dan ook in grote getale meegebracht. Er zwerven twee geestelijken rond. Een in gewaad, de ander in stemmig colbert met witte boord. Ik […]
Diepgeworteld gelukkig
De kachel snort, de kaarsjes verspreiden een zacht licht door mijn woonkamer. Genesteld op de poef, voor de kachel die mijn voeten ontdooit, ben ik de verhalen van mijn digitale schrijfmaten aan het bijlezen. Warmte stroomt omhoog door mijn lijf, raakt mijn hart. Manlief kookt, junior zit ietwat afwezig ingedopt naast me op de bank. […]
Rijbewijs
De kogel is door de kerk, junior heeft zijn rijbewijs gehaald. Maanden hebben we er naartoe geleefd. Dat wil zeggen theorie overhoord, kruispunten getekend, voorrangssituaties nagebootst met spullen op tafel. Het had wat voeten in de aarde want leren autorijden gaat iets lastiger met dyslexie, zo ontdekten we halverwege de rit. Het deed een beetje […]
Het omzien van 2017
In 2017 verloor ik de zin en vond hem ook weer terug, ergens in een losgeraakt hoekje van het opgekropen zeil, in het kamertje van Lettersmid. De zin is gebleven. Met sommige zinnen had ik net iets meer. Een samenvatting uit mijn zinnen uit het afgelopen jaar leek me daarom passend ter afsluiting van een […]
Appel
Eigenlijk waren we al een tijdje geen echte vrienden meer. Wanneer ik hem over zijn bol aaide, reageerde hij door zich schielijk terug te trekken, vaak wat bibberig en houterig. Mijn vragen leek hij niet meer te begrijpen. Soms leek hij te stotteren en als ik hem dan wilde helpen, begon hij warm te worden […]
Kringloop
Terwijl ik mijn hoofd schuin houd en mijn ogen over de rijen boeken glijden, voel ik plots een arm op mijn schouder. “Jij ook hier?” klinkt het olijk. Ik knik. Ik vind het heerlijk hier. De eigenaar van de arm ook. Hij is de zoon van een oude vriend van mijn vader. Eigenlijk meer een […]
Droedelen
Sinds korte tijd doe ik aan droedelen. Mogelijk heet het doedelen maar dat kan mij niet, droedelen klinkt veel leuker. Meer als mij. Daar klopt taalkundig weinig van maar dat is voor een keertje jammer dan. In oktober heb ik -tussen de Spaanse bedrijven door- een vijfdaagse online training gevolgd om met kleine tekeningen alledaagse […]