Oploskoffie (schrijfveer)

De kapel in het stadsziekenhuis baadt in zonlicht. Een perfecte dag om afscheid te nemen, al voelt het niet zo.
Mensen arriveren, stemmig gekleed, meest in zwart. Bloemen zijn welkom, deze zijn dan ook in grote getale meegebracht. Er zwerven twee geestelijken rond. Een in gewaad, de ander in stemmig colbert met witte boord. Ik ben geneigd de laatste meer te vertrouwen dan de eerste, aangezien de geestelijk in gewaad weinig menselijks meer om zich heen lijkt te dragen.
Zachte orgelklanken leiden mij weg, voeren mij terug naar mijn eigen dierbaren, eerder al van deze aardbol vertrokken, al werden zij niet begeleid onder cello en harp.
Terwijl de overpeinzing klinkt, omgeven door verschillende lezingen en gezang, treedt de zon binnen aan de zijde waar ik het niet verwacht. Plots baadt de ruimte zich in een zee van licht. De kist, geflankeerd door twee witte ballonnen, licht op, lijkt zich met haar komende reis te verzoenen, te schikken in haar lot, hetgeen zich ondergronds gaat bevinden.
Twee gezangen en een muziek stuk later verlaat de kist de serene stedelijke ruimte, gedragen door zes personen die krachtig voortstappen en geen ballast lijken te voelen.
U zijt de glorie, warempel en jazeker.
Even later volgt het zwarte goud, begeleid door zoet, al dan geen kleffe handjes, kussen en vele uitgebreide historische verhandelingen. Problemen die eerder nog groot leken, lijken zich tijdens de gedeelde smart op te lossen in de ruimte, die gevuld is met menselijke stemmen, gelach en een enkele snik. De grafredelijke koffie met cake.
Oploskoffie. De tijdelijke remedie tegen aardse problemen.