Odette Wolff
Odette Wolff

Sinds 2010 draag ik de naam Lettersmid. Ik schrijf over alles wat in mij leeft. Het liefst vind ik woorden die nog niet bestaan, waarbij ik me niet laat leiden door grammatica of spelling.

Rijbewijs

Eenendertig jaar geleden haalde ik mn rijbewijs. Op een zonnige vrijdagmorgen, in Amsterdam-West (lesdorp) waar ik nadien nooit meer heb gereden, eigenlijk. Tegen niemand had ik iets gezegd. Want het was mijn derde keer afrijden en ik was ervan overtuigd dat het me weer niet zou lukken. Alleen mn moeder wist iets.

Het werd een fijne rit in West, met een rustige examinator uit Den Haag. Het werd lastig terugrijden omdat ik van de aggetaasie niet meer wist waar we waren beland. Uiteindelijk vond ik de weg terug en vond de examinator dat ie een geweldige tour door Amsterdam had gehad. Na alle verrichtingen nog even te hebben uitgevoerd die je maar kunt bedenken, mocht ik me geslaagd noemen.

Vervolgens mijn werkgever op de Keizersgracht gebeld of ik mn roze papiertje (er waren nog geen plastic pasjes) mocht gaan ophalen. Hoezo dan want ik was toch naar de tandarts. Mijn vriendje gebeld die me niet geloofde en die toch z’n Opeltje bij mij op de oprit liet staan, gevuld met bloemen. Voor mij. “Succes met je eerste rit.” stond op het kaartje.

Het waren tien benauwde minuten van mijn huis naar Tuindorp Oostzaan, waar ‘t vriendje woonde. Helemaal foutloos inparkeren lukte niet maar ach. Ik was geslaagd. De zondag erop reed ik in het zelfde Opeltje en met mijn bloemenvriendje als rijinstructiecoach naar mijn oma in Rotterdam. Want ooit had ik met mijn grote muil geroepen dat als ik ooit zou slagen…. dat ik naar oma zou rijden.

En dus reed ik met klamme handjes over de toen al beruchte Rotterdamse ring naar oma. In de wijk Feijenoord, door de Maastunnel en langs Blijdorp. Met dat roze papiertje. Waarop zij trotser was dan ik.

Zevenentwintig juli negentiennegentig. Ik word een beetje antiek, geloof ik. Op zijn minst brocante.

Meer blogs:

Pijn

Daar komt Pijn om de hoek zetten. Ze klopt op de deur. Ik doe net of ik haar geklop niet hoor. “Sla

Breuk

Een houten gebouwtje, mijn oude kleuterschool. Het stond destijds op een hoek van de straat waar nu een onoverzichtelijk kruispunt ligt en

Cornelis

Sinds een week is Cornelis in mijn leven gekomen. Eerst heette hij Cornelia maar dat vond ik te statig voor zo’n cactus.

Word fan!

Select list(s)*

Loading