Uitgeburgerd

De bel gaat. Enigszins verrast sta ik op en open met wat moeite de schuifdeur, richting het halletje. Bedacht op de koude avondlucht open ik mijn voordeur.
Op het bordes staan tot mijn verbazing maar liefst drie kinderen, gewapend met een lampion en een plastic tas. Wanneer ik verder kijk, ontdek ik achter de eerste linie nog vier kinderexemplaren. Ze ogen iets jonger dan de eerste rij en dragen eveneens lampions en tassen. Wanneer mijn ogen aan het donker gewend zijn zie ik links van mij, naast de voordeur, twee dames staan die enthousiast filmen met hun telefoon.
Het is Sint Maarten. Ieder jaar koop ik voor de vorm een zak snoep die gevuld achter de voordeur blijft staan. Daags na Sint Maarten snoept mijn gezin zelf de zak dapper leeg, doordat er nagenoeg geen ziel aan de deur verschijnt. Uitgezonderd de buurkindertjes. En nu staan er zomaar zeven kindjes voor mijn deur geparkeerd.In volle verwachting. Donkere krullen omlijsten hun gezichten. Zeven paar gitzwarte, fonkelende, ogen kijken me aan, verwachtingsvol.
“Sintermaarten Mik, Mak,” klinkt het even later, wat onwennig. De rest van het liedje verloopt gesmeerd en ik luister geamuseerd naar de nieuwste variatie op het thema van dit liedje. Iets met een mandarijn met pindakaas. Godzijdank is de suikerbiet uit het repertoire verdwenen. Die vond ik namelijk vroeger zelf als kind al niet te haggelen.
Mijn mond produceert een brede grijns en tegelijkertijd voel ik een brok in mijn keel opkomen, die zich nauwelijks laat wegslikken. Mijn ogen glanzen ook. Ik tover mijn schaal snoepgoed te voorschijn en geef elke zanger zijn of haar deel. “Fijne avond, kinders,” zeg ik. “Mooi gezongen en veel plezier nog, vanavond. Denk erom, die tas moet vol he?”
Van de filmende moeders –met hoofddoek- krijg ik een vette knipoog.