Huifie

Ik voel me gevonden, lieve mensen.

Ik word bewoond, mijn ruimte ademt weer mens. Hoewel die adem in de ochtend niet te haggelen is maar dat is een ander verhaal. Ik ben Huifie. Levensgenieter van beroep. Ik sta in een tuin in Winsum en bied plek aan hen die onderweg zijn.

Onderweg van Pieterburen naar Maastricht. Pieterpadwandelaars. Pieteraars dus. Die beginnen in Winsum of all places. Nou ja, eerst kussen de zeehondjes in het noorden en daarna komt het Grunnings platteland. En daar sta ik dus. Niet in de klei, maar in een lieflijke tuin in het mooiste dorp van Nederland.

Met mijn wielen, mijn huif, mijn trekhaak en mijn opstapplankjes. Je moet wel een beetje van mij houden want wanneer je met mij wilt slapen zul je er iets voor moeten doen. Ook als je vijftig plus bent en ook als je twintig kilometer of meer hebt gelopen, vanaf de zeehonden in het noorden.

Ik geef mezelf niet zomaar prijs. De groeten. Maar verder kun je prima met me voort: ik beschik zelfs over stroom en wifi. Je kunt een potje thee met me drinken en koffie doe ik ook.

Deze week logeert er een schrijfmens. Ze heeft van alles meegebracht, tot een laptop aan toe. Welke gek gaat hier nou werken? Het is hier veels te mooi om te werken of om met je snufferd in een schermpje geparkeerd te zitten. Ze heeft al gewapperd  over de velden van Pieterburen. Niet omwille van het pieterpad, wel omwille van het wapperen.

Hahaha! De klok slaat en nu schrikt ze: dat kan ik zien aan de schoudertjes die even bewegen. Daarom houd ik zo van mensen: ze denken dat wij als “dingen” niets zien of waarnemen, maar de werkelijkheid is anders. Ik houd van mensen.

Vooral als zij denken dat ik ze niet kan zien en onverwacht dingen van zichzelf prijsgeven. De mate waarop ze in mijn bovenste bed omdraaien bijvoorbeeld. Dat zegt niet alleen iets over lenigheid of stramheid, maar over dat mensenlichaam als geheel.

Dat laatste snappen mensen niet.

Het geheel der dingen. Ik sta hier toch maar mooi, als huif.

Inmiddels is het ontbijt gebracht: eens zien. Dat mens hier riep dat ze niet ontbijt: gisteren heeft ze zowaar de heule yoghurt weggewerkt. Woeha!

Grutsjes,

Huifie