Manivest van een eigenaardig activist
Ik geloof dat we er zijn en verschijnen.
Zoals de trein van kleur verandert naar gelang het landschap dat voorbijtrekt, verschijnen wij als mens in de mate waarop we worden gezien, uitgenodigd en gehoord. Dat maakt ons niet onbetrouwbaar of onzeker: onze verschijning zegt niets over wie we werkelijk zijn.
Ik werk met wat er is; ook als dat niets is. Juist als er niets is. Want juist dat kan van alles worden. En dat geloof ik al, voor ik het zie. Ik hoef niets open te haken of te breken. Jij bent al heel want je was nooit echt kapot, stuk of gebroken.
Ik geloof in de waarde van de toestemming tot (ver)prutsen, aanklooien en dat niet als falen aan te merken maar als het waardevolle en creatieve deel dat wij mensen “groei” noemen. Waarin plezier – de pret van het ontdekken terwijl je geen idee hebt van wat je doet – een richting wordt.
Ik koppel nooit een bedrag, geld, doel of resultaat aan het begrip “groei”. Dat betekent niet dat ik mijn waarde niet ken, noch mezelf klein houd of saboteer. Cijfers en meetwerk vertellen niets over wie ik ben. Mijn brandstof heet gezien worden in de aanwezigheid van wat ik maak. Nooit als waardering want ik ben al waardevol. Net als jij. Anders zat je hier niet.
Ik stel vragen die uitnodigen. Wat wil er? Wat wil er worden gezien of gehoord? Ik hou iets voor totdat jij het zelf ziet, omdat ik al iets anders heb gezien. Iets eigens, dat zich ontsluiert.
Een activist is meestal tégen. Draagt een spandoek, ketent zich vast of scheurt zich los.
Ik ben een zachte activist. Ik ben graag vóór en ik vermilder. Ik zet mijn kubistische kantelkijker op en onderzoek vanuit pure nieuwsgierigheid wat of er wil.
Dat maakt mij tot eigen aardig activist.
Benieuwd wat ik als hartzachtig activist voor jou kan betekenen? Nieuwsgierig naar jouw eigen aardigheid? Hier lees je hoe je dat kunt onderzoeken en waar je allemaal nieuwsgierig naar kunt zijn.
Ik ont-moet je graag.
