Ergens dit voorjaar ging er iets mis. Wilde groeien en toen ik in een programma stapte, kon ik me niet goed focussen. Dat komt doordat de meeste cursussen of trainingen zich richten op omzetgroei. Dat weet ik nu. En dan moet je een getal hangen aan die groei of je mag je richten op iets hogers, of beters. Ergens lijkt dat logisch: als je doet wat je deed, verandert er geen reet.
Focussen op omzet = error 404
Ging me erin verdiepen. Misschien had ik moeite met ontvangen? Ook dat kwam ik namelijk op verschillende socials en blogs tegen. Gooide de vraag om: wat als geld geen issue was? Wat zou ik dan gaan doen? Wat zou er dan veranderen? Wat voor persoon zou ik dan zijn?
Dat bleek simpel: ik zou blijven zijn wie ik ben en doen wat ik doe. Zou niet meer of minder op reis gaan, ik woon prima dus daar hoefde ook niets mee en zelfs mijn Fijne Mensen bleven hetzelfde. Maar dan verandert er dus niets en dat was nou ook weer niet de bedoeling. Toch? Er veranderde wel iets: ik monniefesteerde een paarse Aygo. Hoe leuk! Het beeld alleen al. Tegelijk gaf het loyaliteitsissues: how about Dientje?
De vraag anders: hoe zou ik me voelen als ik een halve ton zou omzetten?
Wederom ging er geen lichtje branden, behalve het waarschuwingslampje van de KOR. BTW aangifte. Prijzen die veranderen door de BTW. Begrijp me goed: ik ben gek op geld. Ik ontvang het graag, geniet ervan en geef het net zo graag weer door. Geld in de juiste handen doet de juiste dingen. Het mag rollen om goede dingen te doen. Maar als meetinstrument vertelt het me niets: het zegt simpelweg niets over wie ik ben.
Meerdere malen in mijn leven heb ik een goedbetaalde baan opgezegd voor een “lager” salaris én aanzien. Mijn werkgeluk steeg ALTIJD 100%. Ik heb verschillende cursussen opgezegd: meestal vlak voor de finish. Of ik maakte de eindopdracht niet, doordat ik er niet in geloofde of niet achter stond. Geen diploma: jammer de pammer.
Die dingen definiëren me niet
Geld, status of een carrière bepalen mijn identiteit niet. Simpel gezegd: als iets me niet gelukkig maakt, ben ik weg. De groeten. Een carrière, een opleiding (certificaat) of een eindopdracht boeien me niet als ik er niet blij van word. Het definieert me niet: omdat het niets zegt over wie ik ben als ik er niet voor de volle 100% in aanwezig ben. Iets volhouden? Met gemak: ik bleef 18 jaar bij een organisatie die me niet zag staan. Omdat ik er op momenten gelukkig was en aanwezig kon zijn.
Mezelf als ondernemer afmeten aan omzet is wat mij betreft relatief. Als ik uitga van een ton aan omzet en mijn gemiddelde product kost € 250,- dan heb ik per jaar 400 klanten nodig. Maar als ik mn product ga “opschalen” naar € 1000,-, worden dat 100 klanten. Maak ik een topproduct van € 2000,- heb ik “slechts” 50 klanten nodig.
Hoe dat product er dan uit komt te zien of welke waarde je erin stopt om dat geloofwaardig te maken, is dan ineens iets strategisch en wordt dan weer niet uitgelegd.
Ik vind het gevaarlijk om draagkracht te meten in geld
Want draagkracht is niet voor iedereen uit te drukken in geld. Soms presenteert geld zich in iets anders waardevols. En als jij dan die ton “niet ziet” heb je niet je best gedaan, of kun je het blijkbaar niet dragen of ontvangen. Dan houd je je klein, of saboteer je jezelf nog ergens. Misschien heb je dan net als ik gewoon een ander probleem: een linguïstisch probleem. Een taal issue.
Geld is een energie die zich in munten en biljetten kan manifesteren, maar zich net zo goed in tijd, aandacht, of aanwezigheid kan presenteren.
En in die hoedanigheid voel ik hem wèl
Mijn (schoon)familie heeft me drie jaar geholpen met verbouwen. Door middel van kost en inwoning, timmeren, dakpannen sjouwen, soep koken, dakpannen poetsen, onkruid wieden, enzovoort. Los van de eindeloze en liefdevolle psychologische opbeurgesprekken wanneer er weer iets tegenzat en dat was vaak. Heul vaak.
Of ik dat geld kan uitdrukken?
Een som geld én een huis
Doordat mijn vader vóór zijn moeder overleed, kwam er “per ongeluk” een som geld en een stuk huis mijn kant op. Op mijn 18e vond ik dat moeilijk om te ontvangen. Op mijn 56e ben ik dankbaar voor ALLES wat ik mijn leven heb mogen ontvangen. Geld, tijd, aandacht, aanwezigheid, liefde, fantasie, verbeelding, mijn vermogen tot verwoorden, een allerliefst kind, de liefste man, de mooiste en liefste schone dochter, een berg draagkracht, positiviteit en daadkracht. En daarom zeg ik altijd “dank je wel” voor alles wat ik in dit leven mag ontvangen.
Voor de volledigheid en om alles uit te sluiten deed ik dit voorjaar wel wat opstellingen met geld: je weet maar nooit, toch? De eurocent met de eik op zijn buik en de twintig eurocent munt lieten me weten dat ze het geldkistje waarin ze woonden, te krap vonden.
Ze konden niet lekker rollen.
Het papiertje “klein houden” schaterde het uit. Een ander briefje met “bescheidenheid” vouwde zichzelf dubbel van het lachen. Niet kunnen ontvangen? Dat was helemaal het issue niet.
Ik ontvang al mijn hele leven
“Geld is een logisch gevolg van de persoon die je bent (geworden)”.
Niet voor mij: ik meet mijn identiteit – ook niet die van ondernemer – niet af aan geld, salaris, of omzet. als letterlijknemer werkt taal blijkbaar anders voor mij: voor mij is geld energie en neemt andere vormen aan. Onbetaalbaar, als je het mij vraagt.
Laat mij dus lekker klooien in de kantlijn: daar zijn hele romans uit voortgekomen. Daar valt nou werkelijk niks kleins of saboteerderigs aan te ontdekken.
