Ergens dit voorjaar ging er iets mis. Wilde groeien en toen ik in een programma stapte, kon ik me niet goed focussen. Dat komt doordat de meeste cursussen of trainingen zich richten op omzetgroei. Dat weet ik nu. En dan moet je een getal hangen aan die groei of je mag je richten op iets hogers, of beters. Ergens lijkt dat logisch: als je doet wat je deed, verandert er geen reet.
Focussen op omzet = error 404
Ging me erin verdiepen. Misschien had ik moeite met ontvangen? Ook dat kwam ik namelijk op verschillende socials en blogs tegen. Gooide de vraag om: wat als geld geen issue was? Wat zou ik dan gaan doen? Wat zou er dan veranderen? Wat voor persoon zou ik dan zijn?
Dat bleek simpel: ik zou blijven zijn wie ik ben en doen wat ik doe. Zou niet meer of minder op reis gaan, ik woon prima dus daar hoefde ook niets mee en zelfs mijn Fijne Mensen bleven hetzelfde. Maar dan verandert er dus niets en dat was nou ook weer niet de bedoeling. Toch? Er veranderde wel iets: ik monniefesteerde een paarse Aygo. Hoe leuk! Het beeld alleen al. Tegelijk gaf het loyaliteitsissues: how about Dientje?
De vraag anders: hoe zou ik me voelen als ik een halve ton zou omzetten?
Wederom ging er geen lichtje branden, behalve het waarschuwingslampje van de KOR. BTW aangifte. Prijzen die veranderen door de BTW. Begrijp me goed: ik ben gek op geld. Ik ontvang het graag, geniet ervan en geef het net zo graag weer door. Geld in de juiste handen doet de juiste dingen. Het mag rollen om goede dingen te doen. Maar als meetinstrument vertelt het me niets: het zegt simpelweg niets over wie ik ben.
Meerdere malen in mijn leven heb ik een goedbetaalde baan opgezegd voor een “lager” salaris én aanzien. Mijn werkgeluk steeg ALTIJD 100%. Ik heb verschillende cursussen opgezegd: meestal vlak voor de finish. Of ik maakte de eindopdracht niet, doordat ik er niet in geloofde of niet achter stond. Geen diploma: jammer de pammer.
Die dingen definiëren me niet
Geld, status of een carrière bepalen mijn identiteit niet. Simpel gezegd: als iets me niet gelukkig maakt, ben ik weg. De groeten. Een carrière, een opleiding (certificaat) of een eindopdracht boeien me niet als ik er niet blij van word. Het definieert me niet: omdat het niets zegt over wie ik ben als ik er niet voor de volle 100% in aanwezig ben. Iets volhouden? Met gemak: ik bleef 18 jaar bij een organisatie die me niet zag staan. Omdat ik er op momenten gelukkig was en aanwezig kon zijn.
Mezelf als ondernemer afmeten aan omzet is voor mij relatief. Als ik uitga van een ton aan omzet en mijn gemiddelde product kost € 250,- dan heb ik per jaar 400 klanten nodig. Maar als ik mn product ga “opschalen” naar € 1000,-, worden dat 100 klanten en wanneer ik een topproduct van € 2000,- in elkaar zet, dan heb ik “slechts” 50 klanten nodig.
Ik vind het gevaarlijk om draagkracht af te meten in geld
Want draagkracht kan voor elk iets anders betekenen. Geld kan zich in verschillende vormen manifesteren. En als jij dan die ton “niet ziet” heb je blijkbaar niet je best gedaan, of kun je het niet dragen of ontvangen. Soms wordt er dan geroepen dat je jezelf nog klein houdt, of ergens saboteert. Dan kan hè, dat wil ik niet weerspreken. Maar het kan ook zijn dat je dan – net als ik als letterlijknemer – een ander issue hebt: een linguïstische. Een taalkwestie.
Geld is een energie die zich in munten en biljetten kàn manifesteren, maar het kan zich óók in tijd, aandacht, of aanwezigheid presenteren.
En in die hoedanigheid voel ik hem wèl
Mijn (schoon)familie heeft me drie jaar geholpen met verbouwen. Door middel van kost en inwoning, timmeren, dakpannen sjouwen, soep koken, dakpannen poetsen, onkruid wieden, enzovoort. Los van de eindeloze en liefdevolle psychologische opbeurgesprekken wanneer er weer iets tegenzat en dat was vaak. Heul vaak.
Of ik dat ooit in geld kan uitdrukken? Neen.
Een som geld én een huis
Doordat mijn vader vóór zijn moeder overleed, ontving ik “per ongeluk” een som geld en een stuk huis. Dat vond ik lastig, op mijn 18e. Bovendien was het een berg regelwerk met de belastingdienst. Op mijn 56e ben ik dankbaar voor ALLES wat ik mijn leven heb ontvangen. Geld, tijd, aandacht, aanwezigheid, liefde, fantasie, verbeelding, mijn vermogen tot verwoorden, een allerliefst kind, de liefste man, de mooiste en liefste schone dochter, draagkracht en daadkracht.
En daarom zeg ik altijd “dank je wel” voor alles wat ik in dit leven ontvang en nog mag ontvangen.
Voor de volledigheid en om alles uit te sluiten deed ik dit voorjaar wel wat opstellingen met geld: je weet maar nooit, toch? De eurocent met de eik op zijn buik en de twintig eurocent munt lieten me schateren: ze vonden het geldkistje waarin ze woonden, te krap.
Ze konden niet lekker rollen.
Het papiertje “klein houden” bulderde van het lachen. Een ander briefje met “bescheidenheid” vouwde dubbel. Niet kunnen ontvangen? De groeten: dat was helemaal het issue niet.
Ik ontving mijn hele leven al.
“Geld is een logisch gevolg van de persoon die je bent (geworden)”.
Blijkbaar niet voor mij: ik meet mijn ondernemersidentiteit af aan andere dingen. Als letterlijknemer betekent geld voor mij een energie die soms zich in de vorm van munten en biljetten presenteert maar die zich net zo goed laat uitwisselen via tijd, aandacht, of aanwezigheid. In die hoedanigheid is geld voor mij onbetaalbaar.
Daar valt nou werkelijk niks kleins of saboteerderigs aan te ontdekken.
Vraag-van-Aag
Wil je leren hoe je kunt leren communiceren met geld? Hier leg ik uit hoe dat werkt. Enne: herken jij zinnetjes als “jezelf klein houden” en klopt dat niet met hoe je dat van binnen voelt? Vertel het me: ik ben oprecht benieuwd. Ik doe een klein onderzoekje naar de uitdagingen die taal – inclusief NLP – voor letterlijknemers met zich meebrengt.
