Hixen

“Ik ben mn standaardteksten kwijt,” mompelt de dokter verbouwereerd. Ik heb HiX helpdesk dienst en los storingen op. Althans, ik doe erg mn best. “Gewoon midden in mijn spreekuur,” zegt de dokter. “Hoe kan dát nou. Dat HiX ook,” volgt niet veel later.

Ik vraag de dokter of hij de teksten vanmorgen nog heeft gezien. Dat weet hij niet zeker.

Mijn volgende vraag is, of hij wel eens schuift met het beeld. Of met schermen wisselt. Omdat dat per spreekuur/dossier soms beter uitkomt. Ja, zegt de dokter; hij schuift regelmatig heen en weer.

“Ik kom erop terug,” beloof ik de dokter. “Binnen tien minuten.” Ik weet waar de fout zit, maar ik moet even nagaan hoe ik het kan oplossen.

Van bijna alle fouten en verhix-momenten heb ik logjes aangemaakt van de fout, in welk scherm dat gebeurde en… hoe de oplossing luidt. Tweeënhalf jaar ervaring op mn C-schijf, keurig ingedeeld per software module.

Ik hou van mijn autistische bolletje dat graag ordent en altijd op dezelfde manier. Dan hoef je namelijk nooit écht te zoeken. Bovendien zit er altijd een bijpassend plaatje van het probleem in mijn hoofd opgeslagen.

Binnen afzienbare tijd vind ik op de schijf wat ik zoek. Terugbellen of mailen met een uitleg zijn nu niet handig in een druk spreekuur dus snelwandel ik naar de betreffende poli. Het is druk en als voormalig doktersassistent begrijp ik de irritatie als geen ander.

Terwijl de dokter met me meekijkt schuif ik onder toeziend oog van de dokter het scherm voorzichtig heen en weer. Even later verschijnen de standaardteksten weer in beeld. Ik laat de dokter ook nog even schuiven en daardoor ziet hij ook hoe het werkt en…wanneer het fout gaat.

Dat vind ik het leukst aan mijn werk. Natuurlijk ook omdat het lukt en daarnaast houd ik van samenwerken met de melder. Zelf zien, zelf doen.