(en jij misschien óók niet)
Lang vond ik mezelf een verkeerd voorbeeld voor mijn zoon. Ik leek nooit precies te weten wat ik wilde. Jaren later – de inkt op mijn diploma als playful coach was nèt opgedroogd – dacht ik het te weten. Zekerheid en standvastigheid werden de broodjes die ik voor mij klanten smeerde.
Daarbij vergat ik twee dingen.
1. Eigenschappen die niet in je natuurlijke profiel zitten, kun je niet afdwingen, laten groeien, of kweken. Niet bij jezelf en ook niet bij anderen.
2. Eigenschappen die wél in je profiel zitten, presenteren zich soms als ergernissen.
Wat eronder ligt
Wat zich als twijfel presenteerde, bleek in werkelijkheid iets anders. Autonomie, gecombineerd met bedachtzaamheid. Ruimte en rekening houden met mogelijkheden. Rechtvaardigheid woonde er ook nog bij. Je kan niet zomaar wat doen: schaad je daar niet een ander mee? Dus leek mijn gewiebel vaak op twijfelen, terwijl ik eigenlijk alleen maar bezig was om het voor iedereen goed te organiseren. Behalve voor mezelf, natuurlijk.
Daarbij speelde nog iets: ik leefde in mijn hoofd en mijn lichaam deed nog niet mee. Mijn besluiten kwamen uit het hoofdkantoor, terwijl mijn gevoel iets anders vertelde. En iets in mij bleef mezelf op een andere laag toestemming te geven om fouten te maken.
Anno nu: mijn hoofd hoeft niets te vinden
Mijn intuïtie, mijn buikgevoel of “guts”, is main stage. Dat weet ik sinds ik Human Design ontdekte. Er ging een wereld voor me open. Nu ik vanuit die bron – mijn sacraal – besluit, kies ik niet meer zo gauw verkeerd en blijkt de bullshit over toestemming helemaal niet nodig. Mijn lichaam geeft het aan, wanneer iets “goed” is. Dan voel ik tintelingen en komt er kippenvel. Wanneer het niet klopt komt er een verkramping in mijn borst of keel.
Verschilletje
Ik was dus nooit een twijfelaar of draaikont: ik hield rekening met mogelijkheden en schepte ruimte voor wat anderen wilden. In een wereld waarin bedachtzaamheid wordt verward met twijfelen, ben je dan al gauw een draaikont of onzeker. Onbetrouwbaar en wispelturig. Is niet zo!
Nu luister ik naar mijn buik. Soms struikel ik tóch over een keuze en zeg ik JA waar het NEE had moeten zijn. Toch is er verschil.
Ik durf mijn eerste impuls een tweede kans te geven en op keuzes terug te komen.
Soms heb ik te snel gekozen (moment klopt niet) óf een omstandigheid in de keuze is niet juist. Bijvoorbeeld in de omgeving, de ruimte of de personen. Mezelf die tweede kans geven, schept ruimte. Voelt het niet goed? Dan bel of mail ik de ander. Heel vaak ontstaan er nieuwe mogelijkheden, wanneer ik mijn keuze motiveer.
Ook qua aanbod
Er was iets in mijn zomeraanbod dat niet klopte. Het lag vast zonder te kunnen bewegen. Efficiëntie en planning zijn niets voor mij, dus heb ik dingen geschrapt en omgegooid.
Continu veranderen is mijn vaste waarde.
Ik heb te veranderen om bij mezelf te blijven. Hoe tegenstrijdig dat ook klinkt: daarin vind ik energie en daarin woont de moeiteloosheid.
Vraag-van-Aag
Durf jij op keuzes terug te komen of is eenmaal gekozen ook echt gekozen? Ik leer je graag om besluiten te nemen die écht bij je passen. Plan een kennismaking: ik ontmoet je graag.
