Op mijn website staat dat géén gesprekken voer. Dat klopt niet helemaal: voorafgaand aan een sessie praten jij en ik even. Terwijl jij praat, houd ik mijn oren open en mijn ogen bekijken je mimiek en je gebaren.
Tijdens zo’n gesprekje kan het zijn dat iets in mij opmerkt dat jij in je verhaal blijft hangen. Dan stokt het en krijgt het verhaal handjes en voetjes die niets meer met de gebeurtenis zelf te maken hebben. In feite ben je dan in je verhaal beland.
Iets in mij protesteert dan dat het niet klopt, dat het dáár niet om gaat. Het liefst wil ik het gesprek dan afkappen. Maar dat doe ik niet, want ik weet hoe het voelt om onderbroken te worden. Wat er met je gebeurt als je te horen krijgt: “Ja, nu weten we het wel.” Of: “heb je daar nog steeds last van?”
Afkappen
Zelf werd ik vaak middenin een zin weggewuifd of afgekapt, omdat de ander dan “effe bij de kern wilde blijven”. Iets in mij verkrampte dan en ik voelde me niet meer uitgenodigd om wat-dan-ook te delen. Laat staan dat ik me gehoord of begrepen voelde.
Ik kap niets af en blijf luisteren, onderwijl droedelend. Tot iets in mijn huis zich ermee gaat bemoeien. Amadeus bijvoorbeeld – is een kei in onderbreken. Hij heeft feilloos in het snotje wanneer je om de kern heen blijft draaien en op zo’n moment weet ik dat ik het verhaal vanuit het vertellende hoofd móet onderbreken, omdat er ruimte nodig is voor iets anders. Het onverwachte, dat zich laat zien. Inbreken in jouw verhaal voelt ongemakkelijk, kan ik je vertellen.
Alsof ik met de deurmat bij je kom binnenvallen.
Toch doe ik het. Hoe eng en spannend ik het ook vind. Omdat ik voel dat het nodig is en ik oprecht vanuit liefde handel.
Voorheen deed ik het niet. Dan bleef ik luisteren naar mijn klant en dan sleepte zo’n gesprek zich voort, zonder dat er iets bovenkwam. Daarvan heb ik geleerd: ik heb te luisteren naar de seintjes om me heen. Vanuit voorwerpen dus. Ook al klinkt dat raar, lijkt het vreemd en vind ik dat zelf óók bloedje spannend.
Wanneer ik de seintjes volg, stroomt het
Komt de kern van de kwestie tevoorschijn. En dáár is niks raars aan. Vaak is het wat anders dan je oorspronkelijke vraag of wens. Wat bovenkomt is altijd iets dat gezien, gehoord en gevoeld mocht worden. Een drempel die in de weg lag. Een verlangen dat bewust wordt waargenomen en mag worden uitgesproken.
Soms komt er iets los wat al jaren vast zat en ruimte krijgt. Verdriet, vreugde of een verrassing.
“Ik wist niet dat ik dit kon.”
Op die momenten ben ik dankbaar. Voor de seintjes die ik ontvang en omdat ik ze durf te volgen.
Vraag-van-Aag
Krijg jij weleens seintjes in je leven? Durf jij ze te volgen?
