Wat ik van een voorwerp leerde

Doe eens niet zo gek” tettert Annie. Het zure stemmetje in mijn hoofd, dat soms opkomt. Ze heeft vaak kritiek en met name als ik aan iets nieuws begin.

Ik bevind me in Alkmaar, met fotografe Esther Bekker en drie andere leuke vrouwelijke ondernemers. We kuieren wat en Esther brengt ons in beeld. En toen kwam Annie dus voorbij.

“Doe gewóón”

Dan kom je ook eens leuk op de foto,” beet ze me toe. Venijnig kreng.

Het eerste deel van de fotowandeling lig ik met mezelf overhoop. Zit op een bankje en het liefst houd ik een groot kussen voor mijn hoofd. Dit voelt als poseren. Ongemakkelijk: tot ik ergens bij een tafeltje beland, met leuke vaasjes. En een peperplantje. Mijn hart veert op. 

“Hola, guapa, het mag wel pittiger.”

Onze Alkmaarse Jóse Jalapeno. Natúúrlijk. Ik pak een vaasje en druk dat pepertje weg. Muil houden, optieften. Klik-klak, hoor ik. O jee, dat worden dus blijkbaar foto’s.

Zien wat ik niet zag: ik opende

In het steegje achter de vaasjes lag een deurklopper in de vorm van een elegant dameslaarsje. Er verscheen een grijns op mijn gezicht, want ik kreeg er beeld bij. Geen damesbeen maar een oude nukkige soldaat met een grote witte snor en een gedeukte helm. Narrig schopte hij met zijn laars tegen de deur, met een woeste brul om koffie.

Zo werkt dat in mijn hoofd

Elk voorwerp z’n verhaal en dat wordt tot een complete 3D film gemonteerd in mijn hoofd. Waar van alles naar binnen hupst, feest viert en langs mijn frontaalkwab walst. Even later gris ik een zwarte gieter van een tafeltje en houd dat bij mijn oor.

Zo sijpelt het verhaal naar buiten. Zo werkt het ook echt.

Even later kwamen er twee gedachten op.

  • “Is die voorwerpenkul niet een beetje flauw en uitgekauwd?”
  • “Hier kun je je geld toch niet mee verdienen?”

Wel dus

Want inmiddels doe ik dat al vier jaar. Maar soms waait er nog een overtuiging door mijn hoofd, dat werken met voorwerpen niet echt is. Zoiets kan niet. Het is complete onzin want het kan wel. Maar soms voelt mijn werk als spelen. En het verkopen van ‘spelen’ voelt soms een beetje ongemakkelijk. Tegelij is spelen anno 2026 een vak en ik ben er knettergoed in. Spelen is me zoveel waard, dat ik er mijn vaste baan voor opgaf. Dus is het oké om er geld mee te verdienen?

Hell yess!

Ik schreef dit blog in september 2023. Ik werkte het bij in januari 2026.

Meer lezen?

In mijn EigenWijze mail vind je elke maandagmorgen een portie eigen zinnigheid en bemoediging. Geen funnelfuik: gewoon fijn leeswerk.

Geef een reactie

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde blogs

Als dingen gaan praten

Soms ken je je goud niet. Dan heeft het tijd nodig om zich te laten vinden of verwoorden. Sommige dingen hebben tijd nodig om zichzelf uit te leggen.

Lees verder »

Kies je nies!

Ik heb lang gedacht dat ik als ondernemer elke klant moest helpen die me aanklopte. Tot een afwijzing me liet inzien, dat het niet hoefde. Sindsdien werk ik alleen nog met Fijne Mensen: pioniers met een kriebel in hun neus die nieuwsgierig zijn naar wat mogelijk is. Geen toeristen die een poffertje komen proeven. In dit blog lees je hoe ik dat onderscheid maak en waarom.

Lees verder »

Kerstgedachte

Ik bekijk mijn socials – kort en vluchtig deze dagen – en schrik van de vermoeidheid die over me neerdaalt. Ik lees over mensen die

Lees verder »

Au-tonomie

Autonomie en authenticiteit zijn mijn belangrijkste kernwaarden. Ze beginnen met “au” en dus botst er soms van alles. Daarover gaat dit blog.

Lees verder »