Het is februari en ik luister naar kerstliedjes. Jawel, lieve mensen. Tijdens de Kerst had ik er geen mallemeter mee en nu ik mijn baan heb opgezegd, blér ik Kerstliedjes mee. uit volle borst.
Wat Christmas means
Iets met inhalen. En dingen anders doen. Nou ja, niet helemaal. Er waren twee kerstliedjes geweest die bleven rondzingen op Tweede Kerstdag 2024. Op derde Kerstdag schreef ik om 5 uur ’s morgens onder begeleiding van die liedjes mijn ontslagbrief.
Die brief hing al een tijdje in de cloud en op 27 december printte ik de brief, ondertekende ‘m met groene inkt, schreef de adressering op een enveloppe en stopte deze in mijn rugzak.
Gevonden
Het plan was om de brief daar een tijdje te laten, om te zien wat het met me zou doen. Niet te lang natuurlijk, een brief van 27 december kun je niet in mei inleveren. Onderweg naar mijn werk op de fiets – wederom begeleid door diezelfde kerstliedjes – zag ik de humor ervan in. Misschien zou ik de geschiedenis ingaan als de funny lady die ‘n jaar lang met haar opzegbrief in haar rugzak rondliep.
Om tien over twee ’s middags verhuisde de brief uit mijn rugzak richting de zak van mijn uniformjasje. Ik weet nog dat ik dacht: “wanneer ik nu ergens instort met een hartstilstand of zoiets, dan vinden ze die brief. Dat is best een beetje gek.”
Klopt precies: ik ben ook een beetje raar
Het werd drie uur ‘s middags en ik bemerkte onrust. Er was van alles en niets gaande in de ruimte waar ik me bevond, dus ik sprong op, met de mededeling dat iets ging regelen. Wat precies wist ik nog niet. Wandelde door de gang, deed de deur van het kantoor van mijn teamhoofd open, met de brief in mijn hand.
“Ik heb hier iets en het is geen kerstkaart,” hoorde ik mezelf zeggen.
Alles kan veranderen
Dit alles op derde Kerstdag. Het opende van alles want in de tussentijd heb ik naar een ander huis gekeken, gebeld met een hypotheekman, bedacht een workshop, gaf er met plezier twee. Ging weer spelen en voelde me elke maandag groeien en nóg vrijer worden. Draaide mijn ziekenhuisdiensten. Telde af.
Grabbelton
Op 2-2-24 nam ik afscheid, na bijna 18 jaar werken in het ziekenhuis. Nèt niet volwassen geworden.
Ik had verschillende glazen potten meegenomen met daarin snoep, speelgoed en een speeltje. Meer spelen in de wereld, ook in de zorg. Tussen de ritjes als rolmaat en karduwoloog trok ik met mijn grabbelpot door ‘t ziekenhuis.
Langs alle gangen en plekken waar ik had gewerkt en op plekken waar ik níet had gewerkt. En op plekken waarvan ik me had afgevraagd of ik er had willen werken.
Terwijl mijn collega’s uit de pot grabbelden, stelden ze me mooie vragen. Waar ik ‘t fijnst gewerkt had bijvoorbeeld. Ik kon het oprecht niet vertellen want op elke plek waren er leuke collega’s geweest en had ik iets geleerd. Overal is immers iets.
Een andere vraag die ik kreeg was welke patient me is bijgebleven. Dat is de dame die voor een ingreep kwam met haar dochter en het roze koffertje. En de patiënt die me iets over mijn vader leerde. En de man die zijn zoons van 16, 19 en 22 in Coronatijd moest vertellen dat hij zou overlijden. Die we omarmden in de lift, toen het niet mocht en we desondanks het risico namen.
Klassenrondje
In feite organiseerde ik mijn eigen afscheid. Vond ik van alles van maar het verlangen om op een kloppende manier afscheid te nemen bleek sterker dan de wens om via de zijdeur te vertrekken. De grabbelton bleek een verrassende gespreksingang om herinneringen te delen en terug te kijken naar wat ten was, met de blik van nu.
Zetje van Detje
De glazen grabbelpot liet ik achter bij de hoofdreceptie. Tot half februari 2024 hebben veel oud-collega’s een Zetje van Detje gekregen.
Wat ik inmiddels doe?
Ik breng Fijne Mensen thuis bij wie ze al waren voor ze dachten dat ze iemand moesten worden. Als ruimtemaker schep ik ruimte voor ondernemers die hun bedrijf op hun eigen manier willen inrichten. Als taalfilosoof laat ik hen op woorden komen waarmee ze hun werk op de plek kunnen zetten van waar het gezien en gekozen wordt.
Ik schreef dit blog op 5 februari 2024 en werkte het bij in januari 2026
