Vorige week deed ik iets stoms. Ik stuurde een segmentmail naar Fijne Mensen. Abonnees van de EigenWijze mail, op basis van klikgedrag.
Eigenlijk ben ik daar niet van.
Volgens sommige mensen is dat handig. Omdat je dan ziet wie er geïnteresseerd zijn, of nieuwsgierig. Dat laatste woord bleek de wekker voor mijn innerlijke Aag. Die mail kwam er dus.
Tijdens het schrijven ervan voelde ik: Big Broter (sister) Odette is watching you.
Gatverdamme.
Toch schreef ik verder. Noemde het een experiment. Dáár houd ik namelijk wel van. Bovendien speel ik met alles, dus waarom niet met mail? Aan het begin van de nieuwe week – nieuwe ronde, nieuwe kansen, schoon schip – wilde ik het rechtzetten en verwijderde het segment.
Dacht ik.
Tien mailadressen van lieve, legitieme en kostbare abonnees zijn nu weg. Foetsie.
Kan wel huilen. Doe ik ook, eerlijk gezegd.
Hoe werkt dat voor jou, als je iets doet wat tegen je gevoel indruist? Laat je het weten? Je krijgt altijd antwoord.
PS: als troost ontving ik van Mariet van de Merwe enkele ontbrekende envelopjes. Mariet maakt prachtige illustraties: op mijn website vind je méér van haar.
2 reacties
Wanneer ik heel zeker weet , dit is zo helemaal mijn ding niet, ik word hier ongelukkig van, haak ik af. Wel netjes met alle argumenten aangevoerd. Onlangs nog gedaan, iets te enthousiast in een vrijwilligersbaantje gestapt en na 4 keer aanwezigheid wist ik dit is niets voor mij. Wegwezen. Wat een opluchting!
Meestal blijf ik ook bij mijn “nee”. Helemaal als het niet goed voelt. Dit keer viel ik voor het woord “experiment” waar mijn interne Aag goed op gaat. Dit keer won Aag en ik verloor. Soms gebeurt dat. Ik herken wat je schrijft over vrijwilligerswerk: vorig jaar was ik verbonden als leesvrijwilliger en na een paar maanden ben ik uitgestapt omdat ik wist dat het voor mij niet bijdroeg aan de feestvreugd.