Voor jou, lief Fijn Mens. Voor als jij nog in een baan zit die niet (meer) de jouwe is. Waarin je niet gezien, erkend of gewaardeerd wordt. Misschien blijf je, omdat het veilig voelt. Of omdat je denkt dat dromen zich niet uitbetalen. Of je weet nog niet wat er nog meer voor je is weggelegd.
Ooit was ik jou. Tot ik na het indienen van mijn ontslag werd aangemoedigd vanuit onverwachte hoek.
————————————————————
Lieve Odette,
Hier je ontslagbrief. Dat roze papiertje, wat je op woensdagmorgen 27 december 2023 hebt geprint. Je ondertekende mij met groene inkt.
Eerst woonde ik een tijdje in de cloud. Niet heel lang want ik zat al in je hoofd. Je had mij al lang geschreven. Je hoefde me alleen nog even over te tikken en te printen.
De kleuren die je me gaf vond ik mooi, symbolisch. Liefde en toestemming. Het voelde betekenisvol, ter zake doend.
Je stopte mij in een envelop en even later hing ik in je rugzak. Dat was wennen, want onderweg werd ik duizelig. In de middag liet je me schrikken want ik belandde in de zak van je uniformjasje. Dat was raar: we hadden bedacht dat ik misschien een tijdje in je rugzak zou wonen. Geen moment heb ik gedacht dat je mij ook echt zou inleveren.
Volgens mij schrok je zelf ook een beetje. Toen je in de kamer van je leidinggevende opmerkte dat ik geen kerstkaart was. Ik ben trots op wat je deed want het is niet makkelijk om na bijna 18 jaar uit te stappen en voor jezelf te kiezen.
Tijd. Rust. Ruimte.
Ik voelde de opluchting door je vingers stromen, toen je mij overhandigde. Je schouders zakten en je gezicht verzachtte. De frons tussen je wenkbrauwen leek te krimpen.
Je hebt jezelf het plezier gegund van onbeperkt te mogen aanklooien, prutsen en te proberen. Los van de hokjes en de randjes waarbinnen je in het ziekenhuis moest opereren. Diezelfde gangen van het ziekenhuis vertellen je jou, dat het stil wordt. Dat het holler zal klinken wanneer jij er niet meer fluit. Ook de liften zijn bedroefd: wie gaat er nu walsjes doen met de paradijsvogelpatiënten? Wie neemt de bedden aan de hand, om ze liefdevol in hun opslag te zetten, stekkers erin zodat ook zij weer kunnen opladen?
Het zij zo.
Inmiddels ben ik gescand (zonder handtekening) en je hebt een antwoord op mij ontvangen. Geheel geautomatiseerd. Enerzijds vond je dat pijnlijk door het onpersoonlijke en betekenisloze, wat eruit sprak. Tegelijkertijd weet je nu precies waarom je vertrekt.
Dag Odette, het is 1 april: klaar om uit te stappen. Houd je hoofd recht, schouders naar achteren en wees trots. Dat ben ik ook.
Dank je wel dat ik jouw opzegbrief mocht zijn.
————————————————————-
PS: Op 1 april 2024 eindigde mijn dienstverband in het ziekenhuis. Ik heb me er vaak ongelukkig gevoeld en ben er drie keer omgevallen. Toen was het genoeg. Ik ben me fulltime gaan toeleggen op het schrijven en spelen met voorwerpen. Ik werd ondernemer en nu zet ik Fijne Mensen in gesprek met dingen die een ziel hebben. Mijn ontslagbrief vond dat zo gaaf, dat ze mij een bemoediging stuurde. Ik verdien geld door te praten met spullen. Klinkt belachelijk, het werkt als een tierelier en ja, dat kan.
Jij mag je hart volgen. Je verdient het om blij te zijn met wat je doet. En je verdient een bemoediging van je ontslagbrief. Ook als je hem nog niet hebt geschreven. Luister naar je werktas of je rugzak. Voel eens aan de vakjes. Wat wil er door jou geschreven worden?
Ik schreef dit blog op 3 april 2025 en ik werkte het bij in april 2026.
