Anima sinistra

Er bestaan zes woorden, waarmee ik mijn ziel in een klap zou kunnen verlichten, mezelf vrij zou kunnen maken. Slechts zes woordjes, zeven lettergrepen.
En ik krijg het simpelweg mijn strot niet uit.

Soms denk ik aan mijzelf te kunnen ontsnappen. Dan zwemt mijn geest weg, in een zelfgekweekte poel van blauwgroene gedachten, zwevend op een wolkje grijs. Op andere dagen overheerst mijn onderbelichte ziel. Mijn anima sinistra, zwart gesluierd. Monotoon in zichzelf gekeerd, fluwelen zwarte woorden fluisterend. Op die dagen is de wereld enorm, lijk ik er niet in te passen. Een springvloed van grijsgrauwe gedachten spoelt het zand onder mijn voeten vandaan.
In zulk getijde hunker ik naar zonlicht. Een straaltje is voldoende om de zwarte zijde te verdrijven. Een klein bundeltje maar die mijn ziel verwarmt en verlicht. Die me laat weten, dat het goed komt. Dat niet alles aan mij ligt, maar dat ik op sommige onderdelen in het leven helaas ben blijven steken en dat zulks logisch is, gegeven de omstandigheden. Dat ik om verklaarbare redenen niet in staat ben, om de wereld met een open blik en vertrouwen tegemoet te zien maar dat er een plek in mijn ziel bestaat, geplaveid met tegels waaraan scherpe randen van argwaan en wantrouwen.
Zo zwerf ik rond, als levend dwaallicht. Gevangen in een grauwe mist, beklemmend. Soms benauwend, vaak verblindend. Zelfverkozen want ik zou het allemaal zó los kunnen laten en me onderdompelen in het warme licht van de zon. Ik zou slechts de talloze ragfijne draadjes, die mij verbinden met een niet bestaande werkelijkheid, hoeven door te knippen. Daarnaast zou ik slechts zes woordjes hoeven uit te spreken, waarmee ik los zou kunnen raken van mijn zelfgehaakte zwarte kleedje. De wachtwoorden, een unieke code om opnieuw te beginnen. Correctie: om verder te gaan waar ik was gebleven. Op het punt waarop alles nog normaal was. Voor de aardverschuiving begon.
Zes woorden, zeven lettergrepen. Ik zou slechts zachtjes hoeven fluisteren.
En opnieuw lukt het me niet.